Το μέλλον πίσω μας - ο δεκάλογος του 2026 [ή μήπως του 1976;]

Του Γιάννη Πανούση

Ποιός θα αναλάβει την ευθύνη
...για τη ζωή που δεν θα ζήσεις
Γκέλη Ντηλιά, Το στίγμα  των βάλτων

Έχω την αίσθηση ότι είμαστε άπαντες συν-επιβάτες στο δικό μας τρένο, που δεν είναι άλλο από την Ελλάδα. Κάτι σαν 'ξένοι' στην Πατρίδα μας και 'παράξενοι' στο Σύμπαν.

Βγάζω αυτό το συμπέρασμα καθώς επιχειρώ να μελετήσω τα χαρακτηριστικά φαινόμενα του 2025 που προμηνύουν την πορεία του 2026. 

Διαπιστώνω: 

1.στους δρόμους, στις πλατείες και στα καφενεία 'παίζεται' η Ελλάδα κι όχι στη Βουλή, στην Ακαδημία ή στο διάλογο για την Κεντροαριστερά [sic]

Το βασικό πρόβλημα των 'μετώπων' είναι ότι όσοι το επικαλούνται δεν έχουν συνήθως 'καθαρό μέτωπο'.

2.το πολιτικό ζήτημα συνίσταται στο ότι η Πολιτική ασκείται 'εκτός πολιτικής'

Ή στην παρα-πολιτική της Διαπλοκής ή στη συγ-γραφικότητα διπλών μηνυμάτων ή στην Αγιαστούρα άμωμων σοφών[;]

3.στο φαντασιακό του έλληνα αριστερού οι πρώην δια-τάζουν τους νυν, με συνέπεια η μη-κυβερνησιμότητα της Κυβέρνησης να συνοδεύεται από την ατελή και ασαφή μη-διαθεσιμότητα των αντιπολιτευόμενων

4.το δίπολο 'ούτε/ούτε' δεν αναφέρεται μόνο σε κάποια κομματική/ιδεολογική στρατηγική, αλλά στο σύνολο της [θυμωμένης;] ελληνικής κοινωνίας η οποία αρνείται το 'και/και', ως την υποταγή του κυρ Παντελή [κι όχι ως τη δικαίωση του συνετού δημοκράτη]

5.η αντικανονικότητα έχει αναχθεί σε συστατικό στοιχείο της Αριστεράς και η κινηματικότητα [μαζί με τα σχετικά 'τραύματα' των κινηματιών] σε παράσημο για κομματική προαγωγή

6.δεν υπάρχει περιθώριο για αυτο-διαφωτισμό, ούτε για αυτο-συνειδησία στο σύγχρονο έλληνα, ο οποίος προτιμάει να μη γνωρίζει σε βάθος 'ποιός πράγματι είναι' για να δηλώνει αιώνια αθώος [ως αφελής έφηβος;]

7.χωρίς δεδομένη εθνική, ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα είναι εύκολη η ταύτιση με όποιον πλειοδοτεί σε δημαγωγικά ψεύδη που μας κολακεύουν και μας 'ανεβάζουν' στο Εγώ μας

8.αντιστεκόμαστε στην παρούσα πραγματικότητα, όμως φοβόμαστε να την αλλάξουμε γιατί μπορεί η νέα κατάσταση να είναι χειρότερη [χωρίς ανομία κι ατιμωρησία] 

9.οι περισσότεροι φανατικοί των κομματικών μηχανισμών προτιμούν να ξεχνάνε παρά να θυμούνται [ή και να αναστοχάζονται], οπότε η ιστορία τούς εκδικείται ρίχνοντάς τους στις ίδιες λούμπες

10.ένας λαός δεν μπορεί να πιστεύει ότι θα βγαίνει κερδισμένος, χάνοντας συνεχώς ευκαιρίες ή ότι ακόμα κι αν βγαίνει χαμένος στο αύριο, το ισοφαρίζει κερδίζοντας  το σήμερα

Δεν γνωρίζω τι σημαίνουν στα Αρα-μα’ι’κά όλα τα παραπάνω, όμως είμαι βέβαιος ότι 'η αποξενωμένη εγγύτητα' και η άρνηση της αυτο-γνωσίας όλων μας, μόνον Κακό μπορεί να μας επιφυλάξουν για το νέον έτος.

Εκτός αν αρεσκόμαστε στον πολιτικό αναχρονισμό και στον προσωπικό παλιμπαιδισμό.

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη