Το μοναχικό "rebranding" του Αλέξη Τσίπρα

Της Νίκης Ζορμπά

Κατά τας... γραφάς, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να επιταχύνει το προσεχές διάστημα τις κινήσεις του. Να είναι έτοιμος την άνοιξη του 2026 (εντός του Μαρτίου, βάσει συγκλινουσών πληροφοριών) προκειμένου να ανακοινώσει το νέο κόμμα του.

"Ευκολίες"

Ένα νέο κόμμα που ο ίδιος έχει περιγράψει ως απαραίτητη πρωτοβουλία για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, που ταλανίζεται και δεν μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις την εξουσία από τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτά είναι τα γνωστά και τα εύκολα, εφόσον πατούν σε κοινές πολιτικές διαπιστώσεις: αρέσει ή όχι, η Ν.Δ. υφίσταται όντως πολύ μεγάλη φθορά, που δύσκολα θα μπορέσει να ισοφαρίσει ώστε να πιάσει αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ πάσχει από παραλυτική στασιμότητα ποσοστών, ενώ ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά βρίσκονται σε vertigo.

Ο πρώην πρωθυπουργός αυτή τη στιγμή, μέσω των παρουσιάσεων του βιβλίου του (Αθήνα, Πάτρα, προσεχώς και Θεσσαλονίκη), κάνει αυτό που γνωρίζει εξαιρετικά καλά: αξιοποιεί το "πάγωμα" του δημοσκοπικού χρόνου για τις δημοσκοπήσεις των κομμάτων αριστερά του Κ. Μητσοτάκη, το κουρασμένο, ετερόκλητο κοινό της Κεντροαριστεράς και το αίσθημα επείγοντος των κουρασμένων "προοδευτικών ψηφοφόρων" επιστρατεύοντας το φυσικό ηγετικό του τάλαντο.

Στις δημόσιες εμφανίσεις του εμφανίζεται πλήθος κόσμου, ψηφοφόροι του κατά βάση, που ζητούν να "γυρίσει πίσω" αλλάζοντας το παιχνίδι. Σε αυτή την περιρρέουσα, δεν είναι κακή η θεωρητική του πρώτη δημοσκοπική συγκομιδή: το 2025 άφησε προίκα στον κ. Τσίπρα ένα δυνητικό ποσοστό πέριξ του 23%. Αυτή είναι και η εικόνα από τις μετρήσεις των ερευνών κοινής γνώμης, που διατηρούν στενοί πολιτικοί συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού.

Αδυναμίες

Αφήνοντας στην άκρη τούς "ορκισμένους" θιασώτες αλλά και πολέμιους της διακυβέρνησής του, η μεγαλύτερη αδυναμία του κ. Τσίπρα στο νέο του εγχείρημα είναι, κατ’ αρχάς, το έλλειμμα στελεχών.

Ο ίδιος δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά με "ποιους δεν θέλει να πάει" από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά καθόλου καλά δεν ξέρει ακόμη με ποιους θέλει να συμπορευτεί από την "παλιά φρουρά" του πρώην κόμματός του.

Έλκεται αναμφίβολα (σε αντίθεση με παλαιότερα) από ακαδημαϊκούς και πρόσωπα της Κοινωνίας των Πολιτών, έχοντας φτιάξει έναν πυρήνα προσώπων με εγνωσμένο κύρος και κατάρτιση, αλλά πολιτικά στελέχη έτοιμα να πέσουν στη μάχη των ψήφων δεν διαθέτει.

Βρίσκεται σε πορεία συγκρότησης μιας παράλληλης δεξαμενής πολιτικών στελεχών τα οποία θα λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστές των μηνυμάτων του νέου κόμματος και "μαγνήτες" ψήφων; Ίσως ναι, αλλά... μάλλον όχι.

Η θεμιτή στρατηγική του για "διαζύγιο" από το γερασμένο σύστημα της Κουμουνδούρου (όπως αυτό αποτυπώθηκε και στον εξοβελισμό των κορυφαίων στον εξώστη του Παλλάς) έχει πεπερασμένες δυνατότητες και όριο, από τη στιγμή που δεν έχει βρει να αντικαταστήσει τα στελέχη αυτά με "φρέσκα" πρόσωπα αλλά έμπειρα αρκούντως ώστε να μπουν στη βιτρίνα του νέου κόμματος.

Η "αυτοοργάνωση" στην οποία κάλεσε ο κ. Τσίπρας, εν τω μεταξύ, είναι πολύ πιθανό να οδηγηθεί σε αριθμητικό τε και πολιτικό φιάσκο. Χωρίς θέσεις, χωρίς "κόφτη" και προϋποθέσεις, χωρίς σαφή ιδεολογική συγκρότηση, αλλά με μόνο μότο "να φύγουν οι διεφθαρμένοι της δεξιάς κυβέρνησης" και "όστις πιστός προσέλθει", το εγχείρημά του κινδυνεύει να στεφθεί με κάτι χειρότερο από την αποτυχία. Να συρρεύσει στους κόλπους του ετερόκλητο κοινό, χωρίς συνοχή και πολιτικό έρμα. Ένας "χυλός", όπως τον χαρακτήρισε μιλώντας στο "Κ" στενός συνομιλητής και πολιτικός του φίλος, εκφράζοντας ισχυρές επιφυλάξεις.

Ελλοχεύει και άλλος κίνδυνος στον δρόμο του πρώην πρωθυπουργού για τη διεκδίκηση της ηγεσίας της "όλης Κεντροαριστεράς", υπαγορεύοντας στον ίδιο την ανάγκη όχι μόνο της επιτάχυνσης των διαδικασιών για τη δημιουργία του νέου κόμματος, αλλά της λήψης αποφάσεων συγκεκριμένων επί ενός προγραμματικού πλαισίου πειστικού και εναλλακτικού της Ν.Δ.

Ο κ. Τσίπρας, συνομολογούν σε αυτό πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοι, φημίζεται για το πολιτικό του ένστικτο και την επικοινωνιακή του δεινότητα. Δεν φημίζεται, όμως, για τη... μεθοδικότητά του. Αυτό που αποκαλούσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος "δουλειά μυρμηγκιού" ("άσπονδος φίλος" πια, στον οποίο a propos ο κ. Τσίπρας στο βιβλίο του δεν επιφύλαξε στην πραγματικότητα παρά μόνο αναγνώριση για τις ικανότητές του).

Εκτιμήσεις, υπολογισμοί και στο βάθος... Καρυστιανού

Ο πρώην πρωθυπουργός, διατηρώντας και ο ίδιος στα τεφτέρια του δημοσκοπικές έρευνες που τον εντοπίζουν στο 23%, δεν θεωρεί ότι θα είναι δύσκολο το στοίχημα της υπερφαλάγγισης του Νίκου Ανδρουλάκη στις προσεχείς εκλογές. Έχει ήδη κάνει στροφή εξάλλου προς το Κέντρο (μένει να φανεί ο βαθμός συνέπειας), ενώ ανοιχτά, αλλά και ιδιωτικά, όλο και περισσότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δηλώνουν ότι η λύση είναι η συνεργασία μαζί του.

Η διαφαινόμενη ως "κλειδωμένη" πλέον είσοδος του "κόμματος Καρυστιανού" στον πολιτικό χάρτη απειλεί εν τοις πράγμασι, όμως, το νέο του εγχείρημα. Το πιστοποιούν και δημοσκόποι: το κόμμα Καρυστιανού "ψαρεύει" ψήφους και από τη δεξαμενή Τσίπρα. Δεν είναι ήσσονος σημασίας το φαινόμενο (ακόμα και για ψηφοφόρους της κυβερνητικής παράταξης, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία) και, φυσικά, δεν λείπει από το "ραντάρ" Τσίπρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην πρωθυπουργός ασφαλώς και δεν υποτιμά τον αντίκτυπο Καρυστιανού στο πολιτικό σκηνικό γενικώς και στο εκκολαπτόμενο κόμμα του ειδικώς – πώς θα μπορούσε άλλωστε, δεδομένου ότι υπερτερεί η κυρία Καρυστιανού στις δημοσκοπήσεις έναντι του ίδιου.

Επ’ αυτού, όμως, πέριξ της Αμαλίας, κυριαρχούν δύο αναγνώσεις, με τη δεύτερη να τη συμμερίζεται, βάσει άλλων αξιόπιστων πληροφοριών, και ο Αλέξης Τσίπρας:

1. Θα "σαρώσει" το κόμμα Καρυστιανού οριζόντια το υπάρχον πολιτικό σύστημα, αλλάζοντας άρδην μετεκλογικά το τοπίο.

2. Όσο περισσότερο προβάλλεται και όσο πιο γρήγορα συγκροτηθεί σε "πολιτικό κίνημα", εκφράζοντας πολιτικές θέσεις και παρουσιάζοντας τα στελέχη της "πρώτης γραμμής", τόσο πιο γρήγορα θα "ξεφουσκώσει", προκαλώντας και αντισυσπειρώσεις.
 

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Κεφάλαιο"