Η πτώση των Συριζαίων...

Του Κώστα Στούπα

Η πτώση των Συριζαίων...

Αν κάτι μοιάζει ως πιθανότερο (καθώς στην κβαντική εποχή οι βεβαιότητες δεν χωράνε) είναι πως σε 12 μήνες από σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μεταστοιχειωθεί πλήρως... Είτε θα επανέλθει σαν κάτι που θα θυμίζει το κόμμα του Πέπε Γκρίλο ή της Μελόνι, είτε θα εξανεμιστεί σταδιακά μέχρι να κοπούν οι κοινοβουλευτικές επιδοτήσεις  και μετά ακαριαία...

Κατά τη στήλη, πιθανότερο είναι το δεύτερο. Τούτο γιατί:

Οι μέντορες του κ. Κασσελάκη εντός του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης, θεώρησαν πως μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν σαν "αγκίστρι" ψαρέματος κεντροαριστερών και κεντρώων. Θεώρησαν επίσης πως η απουσία περιεχομένου ενδείκνυται για ψάρεμα στα θολά νερά των κοινωνικών δικτύων...

Οι κεντρώοι και κεντροαριστεροί, όμως, είναι καχύποπτοι και απαιτητικοί. Το δε πλήθος του "μαύρου καθρέφτη" (με μαύρο καθρέφτη μοιάζουν οι οθόνες που φιλοξενούν τις ζούγκλες των κοινωνικών δικτύων) έχει μνήμη χρυσόψαρου και εκτός της πολιτικής αδιαφορεί και για τις κάλπες...

Καθώς η πολιτική σκηνή δεν μοιάζει με τα "τσικό" της Goldman Sacks ή την "παιδική χαρά" κάποιου ναυτιλιακού ομίλου, αυτό που θεωρώ πιο πιθανό είναι οι άνθρωποι από "βούτυρο" της γενιάς της Χιλιετίας να εκλάβουν την πρώτη δυσκολία σαν ευκαιρία να αποδράσουν από την ελληνική πραγματικότητα και να επιστρέψουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν...

Πριν συμβεί αυτό, όμως, θα βιώσουμε για άλλη μια φορά την "έκπτωση των καταραμένων".  Παρακολουθούσα πριν λίγες μέρες  τον κ. Φίλη σε κάποιο κανάλι να διαμαρτύρεται για τις αντικαταστατικές αλλαγές ανθρώπων σε θέσεις κλειδιά.

Τούτο ήταν  αναμενόμενο. Στα κινήματα που εμφορούνται από ολοκληρωτικές αντιλήψεις οι διασπάσεις (όπως και η εξόντωση των αντιπάλων) είναι διαδοχικές έως τη διάσπαση του ατόμου...

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε το τρίτο μνημόνιο μαζί με τους πολιτικούς αντιπάλους, που λίγες εβδομάδες χαρακτήριζε "γερμανοτσολιάδες" και εκπαραθύρωσε ολόκληρη τη ρωσόφιλη πτέρυγα των σταλινικών...

Τώρα φαίνεται πως ήρθε η ώρα των λειψάνων του Ευρωκομουνισμού.  Τόσο οι Λαφαζανικοί όσο και οι της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς πρέπει να νιώθουν τυχεροί. Αν αυτές οι αλλαγές δεν ελάμβαναν χώρα σε μια καπιταλιστική δημοκρατία, οι εκπτώσεις των "ρέμπελων" θα συνδυάζονταν και  με την φυσική τους εξόντωση...

Οι  οπαδοί του ολοκληρωτισμού δεν ανέχονται τις διαφωνίες ή τον έλεγχο της ισχύος από παράλληλα κέντρα εξουσίας εξ ου και οι "νύχτες των μεγάλων μαχαιριών"...

Αν υπάρχει ένα έργο τέχνης που αντιπροσωπεύει τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ για την περίοδο που ακολουθεί, τούτο είναι ο ζωγραφικός  πίνακας του Ρούμπενς "Η πτώση των επαναστατημένων αγγέλων" (Fall of the Damned ή The Fall of the Rebel Angels).

Πρόκειται για ένα έργο του 1620 στο οποίο απεικονίζεται η έξωση του διαβόλου και των οπαδών του από τον παράδεισο...

Τα σώματα των εκπτώτων παρουσιάζονται συστρεφόμενα, γυμνά και μερικά φιλήδονα ή παχουλά προκειμένου να στιγματιστούν με τις αμαρτίες της ηδονής και λαιμαργίας...

Αν παρατηρήσετε ανάμεσα στα σώματα, μπορείτε να δείτε φτερωτά πλάσματα, διαφορετικά από τους αγγέλους, με τα όμορφα φτερά τους. Αυτά μοιάζουν με νυχτερίδες και άλλα με μυθικά παγανιστικά όντα με γαμψά νύχια και σουβλερά δόντια...

Τούτο δείχνει πως ο κυρίαρχος της ισχύος προσπαθεί πάντα να διαβάλει τους ανταγωνιστές για να συσπειρώσει τους δικούς του. Υπό την έννοια αυτή το επόμενο στάδιο που θα βιώσουμε είναι η διαβολή των εκπτώτων που εκλαμβάνονται πλέον σαν βαρίδια...

Το πλέον ενδιαφέρον στην ιστορία αυτού του μνημειώδους έργου τέχνης είναι πως το 1959 ένα άσημος συγγραφέας και φιλόσοφος, ο Walter Menzl, προσπάθησε να το καταστρέψει με οξύ προκειμένου να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας και να πουλήσει κανένα βιβλίο... Τούτο προκειμένου να διαδώσει τις συγκεχυμένες  ιδέες του για ουτοπική κοινωνία.

Αυτό θυμίζει τους τρόπους που μετέρχεται ο κ. Κασσελάκης προκειμένου να κερδίσει δημοσιότητα και μέσω αυτής επιρροή και ισχύ.

Αν υπάρχει κάποιο συμπέρασμα αυτό είναι πως οι εξουσίες εδραιώνονται με εξώσεις αντιπάλων και το ενδιαφέρον του κοινού προσελκύεται με πράξεις που ερεθίζουν...

Όσο πιο αδιάφορες (ή ανύπαρκτες) είναι οι ιδέες και τα προγράμματα, τόσο πιο ακραίες είναι οι πράξεις που θα μπορούσαν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον έστω και για μερικά δευτερόλεπτα...

kostas.stoupas@capital.gr\