Αλλάζει η Ελλάδα σε 15 μήνες;

Του Γιώργου Κράλογλου

Όλα δείχνουν ότι δεν θα αλλάξουν πολλά στην πολιτική, και ο λαός θα κυβερνιέται έχοντας τα ίδια ή και περισσότερα προβλήματα από όσα έχει τώρα!

Ο τίτλος και το ερώτημα δικά μου. Η εισαγωγή (που έδωσε το ερέθισμα και για τον τίτλο και για το σημερινό σημείωμα) από τον γνωστό μας, τον πάντα μέσα στο θέμα Lysikratis, από χθεσινό σχόλιό του στη στήλη, που μου είναι αδύνατο να μη το μεταφέρω σήμερα, για να δώσω και τη δική μου συνέχεια.

"...Είναι αρκετοί οι μήνες που τα ονόματα Τσίπρας, Σαμαράς και Καρυστιανού ακούστηκαν για επάνοδο και είσοδο στην πολιτική ζωή της χώρας.

Όμως, μέχρι σήμερα, πρόοδος δεν υπήρξε, καθότι κανένας τους δεν έκανε το αποφασιστικό βήμα ίδρυσης πολιτικού κόμματος!

Ο μεν Σαμαράς πιθανά νιώθει αρκετά μεγάλος και πολύ κουρασμένος για νέες πολιτικές περιπέτειες, και σκέφτεται πολύ σοβαρά ότι ένας εγωισμός και μόνο εξαιτίας της αποπομπής του από το κόμμα δεν αξίζει να είναι λόγος για να φορέσει μπαλάσκες για να ξαναμπεί στις μάχες!

Ο Τσίπρας φαίνεται πολύ διστακτικός καθότι οι παλιές εμπειρίες που έζησε δίνοντας μάχες με εχθρούς στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της χώρας τον καταπόνησαν πολύ, και είναι πιθανό να θεωρεί την επάνοδό του μπλέξιμο μεγατόνων χειρότερο και από το προηγούμενο καθότι σήμερα οι Έλληνες πολίτες είναι φορτωμένοι από χρέη τα οποία δεν θα ήθελε να επωμιστεί!
.
Η δε Καρυστιανού ίσως αντιλαμβάνεται σιγά σιγά ότι το πεδίο στο οποίο άλλοι την ωθούν δεν είναι για την ίδια, καθότι ανήκει σε επαγγελματίες της πολιτικής που είναι προστατευμένοι με ειδικά τομάρια και διαθέτουν γλώσσα και στομάχι που η ίδια δεν διαθέτει!

Όλα προς το παρόν λοιπόν δείχνουν ότι δεν θα αλλάξουν πολλά πράγματα στην πολιτική, και ο ελληνικός λαός θα εξακολουθήσει να κυβερνιέται με τα ίδια μυαλά, με τους ίδιους Νόμους, και έχοντας τα ίδια ή και περισσότερα προβλήματα από όσα έχει τώρα!..”

Τι μας μένει λοιπόν για πολιτικές προβλέψεις και για σχολιασμό μετά από αυτή την πραγματικότητα 200 λέξεων (!!) που φθάνουν και περισσεύουν και τα αναδημοσιεύω γιατί προκαλούν αμηχανία. Εκτός αν μπορεί κάποιος να τα ανατρέψει. Μπορεί;

Προς τι όμως η αμηχανία;

Η κυβέρνηση έχει πει αυτά που θέλει να κάνει ως το τέλος της θητείας της. Αν τα προσέξεις, δεν είναι καθόλου δύσκολο να αντιληφθείς πως το "σήριαλ” μεταρρυθμίσεις (που είναι και το κεντρικό ζητούμενο από εδώ και πέρα στην πολιτική) θα πάρει μορφή "πολιτικής δημοπρασίας” όπως κάποιες 10ετίες το ίδιο μας είχε συμβεί με τον "εκσυγχρονισμό και τους εκσυγχρονιστές”...

Η δε αξιωματική αντιπολίτευση έχει πριν απ' όλα να ασχοληθεί με την τελική της "ταυτότητα”. Πόσο "σοσιαλιστική” θα παραμείνει και πόσο "συνεργατική” προς τα καλέσματα... των πολιτικών και των κομματικών εξελίξεων.

Και για να κλείσουμε με την οικονομία. Έχοντας ως (αναμφισβήτητα) δεδομένα όλα τα παραπάνω, ποιος είναι σε θέση να προσδιορίσει το δείγμα γραφής και ιδίως την ταυτότητα μιας οικονομίας στην οποία η πολιτική έχει τον κύριο ρόλο. Και τον έχει όχι απλά, αλλά με παρεμβατικότητα. Σε σημείο μάλιστα που να ανατρέπονται και την επομένη(!) ακόμη και εκείνα που εξαγγέλλονται μία ημέρα πριν (!!).

george.kraloglou@capital.gr