Ζητούνται εργοδότες για τον νέο κατώτατο…

Του Γιώργου Κράλογλου 

Το 40% του εργατικού δυναμικού της Ευρώπης απασχολείται σε μονάδες 300 ατόμων. Στην Ελλάδα μόνο το 10%. Ποια θα είναι η τύχη και του νέου κατώτατου; 

Η κυβέρνηση κάνει αυτό που οφείλει και για τον κατώτατο μισθό. Και ευχαρίστως παρατηρούμε ότι αποφεύγει φανφάρες και τα βλακώδη λογοπαίγνια, περί δικαίων και αδίκων μισθών..., όπως εκείνα της αριστεράς και της προόδου...,  του 2014-2015 που έφεραν στον τόπο τους πασίγνωστους (πρώην) βουλγάρικους μισθούς. Και άντε τώρα να ξεμπλέξεις μαζί τους...

Ποιο είναι όμως το βασικό ζητούμενο και στην αγορά εργασίας εδώ και μια 12ετία; Τι λείπει και γιατί πρέπει να παλέψουμε ως Πολιτεία και ως κοινωνία στην αγορά εργασίας, όχι μόνο του 2022 αλλά και μέχρι το 2027 που θα εξαντληθεί η τελευταία ευκαιρία να ορθοποδήσουμε και εργασιακά στην Ελλάδα; 

Είναι οι κατώτατοι μισθοί και τα λιβανίσματα στους εργαζόμενους για τα δικαιώματά τους ή οι δουλειές που δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν, αν η οικονομία δεν βρει τον προσανατολισμό της. 

Γιατί μια οικονομία που στέκεται στο ένα ποδάρι, το τουριστικό των υπηρεσιών και του εμπορίου,  είναι λιγότερο χρήσιμη και από τον ίδιο τον πελαργό...

Το άλλο ποδάρι,  αυτό που ως γνωστό παραμένει ισχυρότατο στην Ε.Ε αλλά και στα Βαλκάνια και λέγεται παραγωγή (από την αγροτική μέχρι και τη μεταποίηση) εμείς φροντίσαμε να το πριονίσουμε... 

Ειδικά τη βιομηχανική παραγωγή για την οποία πρέπει να γίνουν πολλά. Πάρα πολλά. Και από το πολιτικό φάσμα του τόπου και από τη ντόπια επιχειρηματική κοινότητα. Ευτυχώς που αρκετοί κλάδοι και πολλοί διάδοχοι παλαιών επιχειρήσεων με όνομα και πολύπλευρη ιστορία (όπως φαίνεται από τις κινήσεις τους) μάλλον το κατανοούν.  

Οπότε τι δεν καταλαβαίνουμε;

Όσο η εθνική παραγωγή παραμένει στις δυνατότητες των μεσαίων, των μικρών και των πολύ μικρών ντόπιων επιχειρήσεων (με τους 5-10 απασχολούμενους,  χωρίς δεξιότητες) θα συντηρείται η έλλειψη εργοδοτών. 

Εργοδοτών, όπως της άλλης Ευρώπης, να είναι σε θέση να απασχολήσουν εργαζόμενους,  με ανθρώπινες αμοιβές και αξιοπρεπείς συνθήκες. 

Οπότε και η διαφορά μας με την Ευρώπη (ακόμη και με την Ανατολική της νέας εκβιομηχάνισης της) στην απασχόληση, σε επιχειρήσεις 300 ατόμων (που εξασφαλίζουν εργασία στους μισούς σχεδόν του εργατικού δυναμικού της Ε.Ε) θα παραμείνει αγεφύρωτη.

Η ελληνική βιομηχανία βεβαίως και ανέλαβε για πάρα πολλά χρόνια αυτόν τον ρόλο. Τον ρόλο βασικού εργοδότη που τον κράτησε, με τα δόντια, ακόμη και τις 10ετίες 1980-90. Τότε που ρημάζαμε τον τόπο για να έλθει η κρατικοποίηση. Για να χτίσουμε, την κρατική βιομηχανία. Να στήσουμε ΔΕΚΟ για κομματικό στρατό.

Την κρατικοποίηση που ως "κατάκτηση" την "απαλύνουμε" στη συνέχεια με την, περισσότερο "εύπεπτη", πολιτική μας με τη δήθεν κοινωνικοποίηση...

Και να λοιπόν πού βρισκόμαστε σήμερα.

Η χώρα διαθέτει κάπου 250-300 καλοστεκούμενες μονάδες και απασχολούν 10% του εργατικού δυναμικού, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί και ούτε θα μπορέσει να συνεχίσει τον ρόλο του εργοδότη πρωταγωνιστή.

Η χώρα έχει 1.100.000 άνεργους από τους οποίους 200-300.000 απασχολούνται μόνο καλοκαιρινή περίοδο, με κατά περίπτωση αμοιβές και ανάλογα της κίνησης και των αναγκών της περιόδου. Οι θέσεις που προσφέρονται είναι σερβιτόρων,  καθαρίστριας, καφετζή και βοηθού σουβλατζή...

Η χώρα έχει άμεση ανάγκη μιας νέας παραγωγικής δράσης στους τομείς εκείνους που πάντα εννοούσαμε ως στοιχειώδη εργοδοσία με το κράτος και τις επιχειρήσεις να συνεργάζονται στενά σε συγκεκριμένο σχέδιο προσθήκης και αναβάθμισης του παραγωγικού ιστού της οικονομίας. 

Η χώρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να στηρίζεται σε επιχειρηματικό και δήθεν παραγωγικό ιστό που είναι αδύνατον να κάνει βήμα χωρίς κρατικές ενισχύσεις, χωρίς δανεικά και αγύριστα, χωρίς χαρίσματα χρεών. Αυτή η ιστορία των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων που αδυνατούν να σταθούν στα δικά τους πόδια και ζουν μόνο από τον κορβανά αποκλείεται να συντηρήσει εργασιακή αγορά, με οδηγό τους κατώτατους των εκάστοτε κυβερνήσεων.    

Η χώρα έχει ανάγκη δυναμικές επιχειρηματικές δράσεις με δομές ικανές να απασχολήσουν 250-300 άτομα, όπως συμβαίνει με το 40% στην Ευρώπη. Αλλά ο επιχειρηματικός αυτός κόσμος ζητά ξεκάθαρο επενδυτικό περιβάλλον ο ορίζοντας του οποίου να είναι τουλάχιστον 10ετής. Έτσι θα οδηγηθούμε και σε απασχόληση με μισθούς που δεν θα περιορίζονται μόνο στους κατώτατους. Θα ακολουθούν και άλλους κανόνες. Κανόνες που θα φέρουν και τις αναγκαίες δεξιότητες.  

george.kraloglou@capital.gr