Μη με σκοτώνετε άλλο, πέθανα κ. Υπουργέ

Του Ηλία Ψυχογιού

Με έχει στοιχειώσει η δολοφονία του πατέρα από τον γιο του στη Γλυφάδα, λίγα μόλις χρόνια από το πανομοιότυπο περιστατικό με τη μητέρα του. Με στοιχειώνει όχι απλά για το τραγικό της ιστορίας, όχι για τις απειλές του γιου ότι αν τον αφήσουν να βγει πάλι έξω θα σκοτώσει και τα αδέρφια του. Όχι. Αυτά είναι οι πράξεις και τα λόγια ενός διαταραγμένου μυαλού ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει την απόλυτη συμπάθειά μου. 

Με στοιχειώνει γιατί το κράτος θεώρησε ότι ο πατέρας αυτού του ανθρώπου μπορούσε να είναι υπεύθυνος για να λαμβάνει τα φάρμακά του ο άρρωστος αυτός συμπολίτης μας και να διαμένει μαζί του. Στην πραγματικότητα ο δράστης είχε φύγει από το σπίτι του πατέρα του εδώ και χρόνια, δεν έλεγχε κανείς αν λάμβανε τη φαρμακευτική του αγωγή, δεν έλεγχε κανείς την ψυχική του κατάσταση και υπήρχε απλά ο τυπικός όρος της εμφάνισής του κάθε 1η και 15 του μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Τρίχες κατσαρές. 

Ο ατυχής πατέρας δεν ενημέρωσε ποτέ τις αρχές ότι ο γιος του είχε φύγει από το σπίτι όπου είχε οριστεί δικαστικά να διαμένει. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει; Ποιος γονιός καταδίδει το παιδί του στις αρχές; Ακόμα και υπό τον κίνδυνο ότι θα μπορούσε να τον σκοτώσει, προφανώς το πατρικό ένστικτο υπερνίκησε τον φόβο. 

Μου θυμίζει την ιστορία που διαβάζαμε μικροί για την μητέρα που ο γιος την σκότωσε για χάρη της συζύγου του και αφαίρεσε την καρδιά της για να την πάει στην κακιά γυναίκα του η οποία την είχε ζητήσει ως απόδειξη της αφοσίωσής του. Στο δρόμο λοιπόν ο γιος μπερδεύτηκε και έπεσε και μέσα από την καρδιά της μάνας που κρατούσε στα χέρια του ακούστηκε η φωνή της να ρωτάει "παιδί μου χτύπησες;”. Έτσι και ο πατέρας στη Γλυφάδα. 

Με στοιχειώνει γιατί μετά τη δολοφονία του πατέρα, ξεκίνησε η, κλασική πλέον, αντιπαράθεση αναφορικά με το ποια κυβέρνηση ψήφισε τον νόμο με τον οποίο ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε εκτός φυλακής, εκτός ψυχιατρείου και εκτός συστηματικής παρακολούθησης από τις αρχές. 

Στην πραγματικότητα, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, για κάθε τι που συμβαίνει την ευθύνη την έχει η τρέχουσα κυβέρνηση. Σε επτά χρόνια μπορούν να αλλάξουν τα πάντα σε μία χώρα. Τα πάντα εκτός από τη νοοτροπία να πετάμε την ευθύνη ο ένας στον άλλον. 

Δεν με νοιάζει ποιος ψήφισε τον νόμο για να βγαίνουν από τη φυλακή άνθρωποι όπως ο δολοφόνος στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αν δεχόμαστε ως αρχή, ότι άνθρωποι με τη δική του διαταραχή δεν πρέπει να είναι ελεύθεροι, τότε ο νόμος έπρεπε να έχει αλλαχθεί. Είναι τραγικό να βλέπουν οι πολίτες να ψηφίζονται νύχτα νόμοι οι οποίοι διευκολύνουν πολιτικούς σε προσωπικό επίπεδο, αλλά να αμελούν τη διόρθωση του νομικού πλαισίου που χρόνια τώρα μας λένε πως ο ΣΥΡΙΖΑ το είχε χαλάσει…

Είναι απορίας άξιο, πώς γίνεται να στοιχειώνει τις νύχτες άσχετων ανθρώπων η φράση του πατέρα λίγο πριν ξεψυχήσει "Μην με σκοτώνεις άλλο παιδί μου… πέθανα τώρα”, και να μην συμβαίνει το ίδιο με αυτούς που μπορούσαν να αποτρέψουν το τραγικό γεγονός. 

Εάν αφορούσε κανέναν υπουργό, θα είχε περάσει σε τροπολογία, Παρασκευή βράδυ…

ilpsychogios@gmail.com