Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 02-Μαϊ-2019 00:04

    Τα αφηγήματα τέλος. Μήνας εκλογών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη

    Με αυτά και μ’ εκείνα πέρασαν κιόλας 4 περίπου χρόνια από τις τελευταίες εκλογές. Από την τελευταία φορά που το εκλογικό σώμα εξέφρασε ευθέως την προτίμησή του. Εκείνη την περίοδο είχαν πέσει μαζεμένες αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις και είχαμε κάπως "κακομάθει". Κάθε τρεις και λίγο είχαμε την ευκαιρία να εκφραστούμε και να λάβουμε έτσι άμεσα μέρος στην πολιτική διαδικασία. Για την ακρίβεια, από το 2007 και μετά, οι εκλογές ήταν σχετικά συνηθισμένη διαδικασία. Έγιναν το 2009, το 2010 (τοπικές), το 2012 (διπλές), το 2014 (Ευρώπη και τοπικές) και το 2015 (διπλές συν το κίβδηλο δημοψήφισμα). Είχε κάπως εμπεδωθεί η, ψευδής όπως αποδείχθηκε, πεποίθηση πως η ευκαιρία για έκφραση κυρίαρχης γνώμης θα είναι συχνή, στην περίοδο της κρίσης. Άρα και αν κάπου σφάλαμε, θα είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε άποψη. 

    Για την ακρίβεια, τα χρόνια αυτά, η κυρίαρχη τάση υπήρξε η έκφραση οργής. Η τιμωρητική ψήφος. Και για το φαινόμενο αυτό κάθε άλλο παρά αμέτοχη και ανεύθυνη δεν είναι η παρούσα ηγεσία του τόπου. Αντίθετα, τόκισε στο λαϊκό συναίσθημα, υποσχέθηκε ό,τι ήταν δυνατόν να υποσχεθεί, αποδόμησε πλήρως την πιο σταθερή, ομαλή και ανοδική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας, τη Μεταπολίτευση (με όλα τα στραβά της) και ήρθε και στρογγυλοκάθισε στην εξουσία. Μετά βέβαια, είδαμε όλοι πώς ακριβώς κυβέρνησε. Πράττοντας τα ακριβώς αντίθετα όσων διακήρυττε. Δεν υπάρχει θέμα πολιτικής που η κυβερνητική πράξη να μην ήρθε σε ριζική ανίθεση με την επί χρόνια προγραμματική διακήρυξή της. Είτε αυτή ήταν του Πρωθυπουργού, είτε οποιουδήποτε υψηλόβαθμου στελέχους. Και αυτό είναι μια πρόκληση. 

    Βάλτε τυχαία οποιοδήποτε θέμα στην "αναζήτηση" στο διαδίκτυο και αν δεν βρεθείτε μπροστά σε εξαιρετικά αντιφατικές δηλώσεις, που καταργούν τη λογική, θα είναι μια τεράστια έκπληξη. Ο λαός λοιπόν εθίστηκε σε αυτήν την πραγματικότητα. Με αλλεπάλληλες εκφράσεις οργής, λόγω της ευνόητης οικονομικής δυσπραγίας που η κρίση επέφερε σε όλους, θεώρησε πως τιμώρησε τους υπαίτιους και έφερε στη θέση τους "τους άλλους". Στην ουσία τους κομπάρσους του ίδιου συστήματος, τους εθισμένους στις χειρότερες πρακτικές της Μεταπολίτευσης. Τους ενδεδυμένους την "προβιά" του δήθεν καινούριου, που όσο περνούσε ο καιρός, αποδείκνυε την παλαιότητά του, μέσα από την έντονη "ναφθαλίνη" που ανέδυε κάθε πολιτική του πρακτική. Και μάλιστα, τώρα προς το τέλος, ανοιχτά και ανερυθρίαστα, αυτό το δήθεν καινούριο, προσεταιρίζεται και το θεωρεί μάλιστα "προσόν", εκφραστές του αυθεντικά παλιού, οι οποίοι διά της "μεταγραφής" θεωρούν πως έχουν εξαγνιστεί στην αριστερή κολυμβήθρα του Σιλωάμ. 

    Η μονίμως λοιπόν "διαμαρτυρόμενη Αριστερά" της Μεταπολίτευσης, βρέθηκε, από ένα τερτίπι της τύχης και από το δικό της τζογάρισμα στον λαϊκισμό και στο λαϊκό θυμικό, αγκαλιά με την εξουσία. Και όταν ήρθε η σειρά της, που δεν το περίμενε, στρογγυλοκάθισε στη νομή της, με αυξανόμενη ηδονή. Το εξέφρασε αυτό με κάθε τρόπο, ακόμα και ρητά όταν εξέφρασε το "παράπονο" πως δεν έχει ακόμα πάρει "όλη" την εξουσία. Κι έτσι, μαζί με όλα τα άλλα που ξέχασε στην πορεία, ξέχασε και την αντίληψή της για τη δημοκρατία, το "λαϊκό αίσθημα" και άλλα παρόμοια. Από τις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, φτάσαμε στη συμπαγή κοινοβουλευτική ομάδα που περνάει τα πάντα, που δεν πτοείται με τίποτα και δεν έχει πρόβλημα να υποστηρίξει το οτιδήποτε φτάνει να διαιωνίσει τη δική της εξουσία και τα δικά της προνόμια. Και ναι βέβαια, η 4ετής παραμονή στην εξουσία είναι σύννομη. Αυτό που επισημαίνουμε εδώ είναι η ελαστικότητα που επέδειξαν οι "σύντροφοι του Κοινοβουλίου" προκειμένου να γίνει αυτό πραγματικότητα. Και πώς ξέχασαν τις ίδιες τις πύρινες ρήσεις του κ. Τσίπρα, όταν συνεχώς διαπίστωνε στο παρελθόν την αναντιστοιχία της βούλησης του λαού προς τις προηγούμενες Κυβερνήσεις και ζητούσε συνεχώς εκλογές. 

    Τώρα και παρά τη σορεία αντιλαϊκών πολιτικών, παρά την αχρείαστη λιτότητα που εκείνος επέβαλε και έχει ως αποτέλεσμα την επίτευξη μεγαλύτερων πρωτογενών πλεονασμάτων από εκείνα που οι "σκληροί δανειστές" μας ζητούν, που έχουν ως αποτέλεσμα τη δραματική απεικόνιση της δημοφιλίας του στις δημοσκοπήσεις, κάνει πως δεν βλέπει και πως δεν ακούει. Η μόνη δέσμευση στην οποία επιδεικνύει θρησκευτική ευβλάβεια, είναι αυτή της εξάντλησης της τετραετίας. Κι ας έχει διαρρεύσει πως σε διάφορες στιγμές αμφιταλαντεύτηκε με την προκήρυξη εκλογών. Στην πράξη, παρατείνει τον χρόνο του όσο μπορεί. Οι ερμηνείες πολλές. Είτε γιατί προσμένει κάποιο "θαύμα" ανατροπής της εικόνας, είτε απλώς παρατείνοντας την εμφανή καλοπέραση της ομάδας που τον στηρίζει και τα προνόμια των βουλευτών που δύσκολα θα ξαναδούν σύντομα. 

    Μάλιστα, στην έντονη και περιττή για τη χώρα εκλογολογία που δεν λέει να κοπάσει, βασιζόμενη στην πανθομολογούμενη αναξιοπιστία των διαβεβαιώσεων του Πρωθυπουργού για κάθε θέμα, η απάντηση που ο ίδιος δίνει εμπεριέχει και ένα είδος ειρωνίας ή οιονεί σαδισμού. Δεν μιλάει μόνο θεσμικά, για τη λήξη της θητείας κλπ. Δείχνει πως το απολαμβάνει που μας "απειλεί" πως θα παραμείνει ακόμα μερικούς μήνες. Μα, εδώ που έχουμε φτάσει, έχοντας "φάει τον γάιδαρο", τι σημασία έχει αλήθεια; Τι διαφορά θα έχει πέρα από την ακόμα μεγαλύτερη απαξία για εκείνους που έχουν αγγιστρωθεί από το προσκαιρο της εξουσίας; Μόνο για τη χώρα έχει κόστος, αφού η αβεβαιότητα και η έλλειψη ουσιαστικών (πλην παροχολογίας) αποφάσεων κοστίζει δυσανάλογα πολύ και τείνει να επιβεβαιώσει όσους εκτιμούν ότι το τελευταίο εξάμηνο της Κυβέρνησης θα ζημιώσει όσο και το πρώτο. 

    Για να φτάσουμε μέχρι εδώ, τέσσερα ολόκληρα χρόνια, τα "υπόγεια του Μαξίμου" κατασκεύασαν σειρά αφηγημάτων. Με ιστορίες για "κακούς και δράκους", για καταχθόνια κέντρα που αντιπαλεύουν τη λαοπρόβλητη Κυβέρνηση, για δήθεν χαλκευμένες έρευνες που δεν αντανακλούν την αληθινή εικόνα και τον αληθινό συσχετισμό δυνάμεων. Ένδειξη του θράσους των κυβερνώντων ο ισχυρισμός πως δήθεν η πλειοψηφία των Μέσων είναι εναντίον τους, όταν είναι γνωστό πως διά διαφόρων μεθόδων έχουν ελέγξει τα περισσότερα έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα. Ευτυχώς, στην ηλεκτρονική εποχή, μπορούμε να συγκρίνουμε, το τότε με το τώρα. Το ένα "αφήγημα" διαδέχθηκε το άλλο, οι αντιδράσεις συγκρατούνταν σε λογικά πλαίσια και φτάσαμε στο παρά πέντε της 4ετίας. Τώρα, στη μάχη οπισθοφυλακής, προσπαθούν να πείσουν πως έχει κάποιο διακύβευμα η παράταση για λίγους μήνες της παραμονής τους. Δεν έχει όμως. 

    Οι συσχετισμοί έχουν παγιωθεί όπως προκύπτει εδώ και μήνες και όπως πιστοποιεί το διάχυτο συναίσθημα που αντιληφθήκαμε και στις μέρες των εορτών. Το απολύτως βέβαιο, το αναπόφευκτο, είναι πως ο Μάιος που ήδη διανύουμε είναι μήνας εκλογικός. Και πάλι έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας. Την 27η Μαϊου θα έχουμε γνήσιο αποτέλεσμα, όχι κάποια ερμηνεία έρευνας. Ο λαός είδε, έζησε και τώρα θα κρίνει. Η άποψή του, για πρόσωπα και πολιτικές θα είναι σαφής. Κανείς μετά δεν θα μπορεί να ισχυριστεί το οτιδήποτε Και ύστερα, κάθε "αφήγημα" θα σωριαστεί κάτω σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ύστερα, καμία νομιμοποίηση δεν θα μπορεί να υποστηρίξει τη συνέχιση της νομής της εξουσίας από μια εντολή φθαρμένη και ξεθυμασμένη. Κανείς δεν θα μπορεί να παίρνει αποφάσεις στο όνομα του λαού, δεσμεύοντάς τον για χρόνια, όταν θα έχει απωλέσει την εμπιστοσύνη του. Και στην εκπροσώπηση στην Ευρώπη και στις τοπικές κοινωνίες, όπου οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ αποτυγχάνουν να πείσουν. Ας καθυστερήσει λοιπόν όσο κρίνει. Σε 24 μέρες έχουμε εκλογές και αυτό κανένα αφήγημα δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει. Γι’ αυτό και τίποτα δεν αποκλείεται... 

    * Νίκος Κασκαβέλης, Δικηγόρος (ΜΔΕ-MSc)
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων