Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 24-Απρ-2019 00:04

    Οι πολίτες δεν ψηφίζουν τις σωστές προτάσεις (ψηφίζουν ιδεολογίες)

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιάννη Νικολή

    Είναι γνωστό ότι οι κατά καιρούς ηγεσίες στον "φιλελεύθερο χώρο"* έχουν επεξεργασθεί και αναδείξει εξαιρετικές προτάσεις. Είναι γνωστές οι προτάσεις του Στέφανου Μάνου για τη χωροταξία της χώρας, για το πλαίσιο "απελευθέρωσης" των τηλεπικοινωνιών από το κρατικό μονοπώλιο, κ.α. Όσο μάλιστα κάποιες απ’ αυτές εφαρμόστηκαν είχαν και εξαιρετικά αποτελέσματα.

    Αντίστοιχα, για να μην πάμε μακριά, είναι γνωστές οι προτάσεις του Θάνου Τζήμερου για το ασφαλιστικό, για τις δαπάνες του κράτους, για τον συνδικαλισμό, κ.α. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι εξαιρετικές και εφαρμόσιμες προτάσεις που στον βαθμό που ισχύσουν θα παράγουν θετικά αποτελέσματα για τους πολίτες και τη χώρα.

    Το πρόβλημα όμως είναι ότι ενώ οι προτάσεις υπάρχουν και είναι εξαιρετικές, δεν φαίνεται να συγκινούν μεγάλο μέρος των πολιτών. Στην ουσία ακούγονται θετικά από μικρό μέρος της κοινωνίας που θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει κάποια σχέση με τις ιδέες της ελευθερίας. Προφανώς αυτό το "κοινό" δεν είναι αρκετό για να πλησιάσει και να "κατακτήσει" ένας πολιτικός σχηματισμός (των Φιλελευθέρων) το 3%. Και αυτό προφανώς αποτελεί μεγάλο πρόβλημα ως προς την προβολή και τη διάδοση των ιδεών της ελευθερίας.

    Το χειρότερο είναι ότι αρκετοί νομίζουν ότι επειδή "κατέχουν" και κάπως μπορούν να "παρουσιάσουν" τις σωστές προτάσεις, οι πολίτες οφείλουν να τους ακολουθήσουν... Μερικοί φτάνουν στο σημείο να θεωρούν ότι, εφόσον έχουν σωστές προτάσεις οι άλλοι (οι πολίτες) υποχρεούνται να τους ακολουθήσουν... Κάνουν τεράστιο ΛΑΘΟΣ. Οι πολίτες δεν ακολουθούν τις σωστές προτάσεις... Αυτό μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κάποιος ανατρέχοντας στην ιστορία κάθε πολιτικής περιόδου.

    Για να μην πάμε μακριά ας δούμε τρεις πρόσφατες περιόδους. Οι πολίτες δεν ακολούθησαν τον Ανδρέα Παπανδρέου γιατί είχε σωστές προτάσεις. Κάθε άλλο, σχεδόν όλοι "ήξεραν" ότι οι "προτάσεις", το "πρόγραμμά" του ήταν ένα ολετήρας σπατάλης. Κι όμως τον ψήφισαν. Φυσικά υπήρχαν και πάρα πολλοί βολεψάκηδες αλλά υπήρχε και ένα ποσοστό που αργότερα φυσικά "έφυγε" που προσδοκούσε "Αλλαγή".

    Η θολή έννοια της "Αλλαγής" συγκροτούσε μια κάποια Ιδεολογία. Μπορεί ο καθένας να εννοούσε άλλα δια της ίδιας λέξης αλλά όλοι είχαν μια κατεύθυνση για μια Ελλάδα "λεύτερη", "σοσιαλιστική"... ήταν αυτό που τους κινούσε και τους ένωνε στην πορεία για την κατάκτηση της εξουσίας...

    Κατ’ αντιστοιχία τον Κώστα Καραμανλή (τον νεώτερο) δεν τον ψήφισαν μόνο όσοι ήθελαν να βολευτούν. Υπήρχαν σε πλεόνασμα κι αυτοί που ζητούσαν βόλεμα, αλλά υπήρχαν και πολλοί που έλπιζαν και επένδυαν στην "Επανίδρυση" του κράτους και άλλα τινά που παρότι αποδείχτηκαν "μπαρούφες", όταν εκφέρονταν έμοιαζαν και λίγο ως Ιδεολογία. Και αυτή η "λίγη" Ιδεολογία συγκίνησε και κατάφερε να έλξει την ψήφο ενός κριτικού ποσοστού πολιτών.

    Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον "Εκσυγχρονισμό" του Κ. Σημίτη. Η ιδέα για μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ελλάδα ήταν ένα όραμα, εμπεριείχε ένα ιδεολογικό στίγμα.
    Ήδη γίνεται σαφές ότι οι πολίτες δεν ψηφίζουν κατά πώς νομίζουν πολλοί με βάση τις σωστές προτάσεις και τα σωστά προγράμματα. Ψηφίζουν, σε μεγάλο βαθμό, με εντελώς διαφορετικά κίνητρα, προσδοκίες και στοχεύσεις. 

    Το ερώτημα όμως για τα κίνητρα που οδηγούν τους ανθρώπους να ψηφίζουν τον α΄ ή β΄ πολιτικό χώρο παραμένει και είναι απολύτως καθοριστικό. 

    Υπάρχουν διάφορες απαντήσεις στο ερώτημα. Για παράδειγμα πολλοί στην Ελλάδα απαντούν ότι οι Έλληνες ψηφίζουν για να βολευτούν σε μια θέση στο δημόσιο. Μια άλλη απάντηση που δίνεται είναι ότι στους Έλληνες αρέσει το παραμύθι ή το ψέμα.  Οι απαντήσεις αυτές που ισχύουν σε κάποιο βαθμό δεν απαντούν γιατί και οι άλλοι που καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα ή παραμύθια δεν "έλκονται" από τις σωστές προτάσεις των φιλελευθέρων για παράδειγμα. 

    Στο σημείο αυτό μπορούν να ειπωθούν πολλά. Θα παραλείψω αρκετά για να πάμε στην ουσία. Στον παράγοντα δηλαδή που είναι καθοριστικός για τις επιλογές των πολιτών. Είναι ο παράγοντας που αγνόησαν και αγνοούν οι διάφορες ηγεσίες του φιλελεύθερου χώρου και που μπορεί να ονομαστεί ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Τον παράγοντα αυτόν αγνοούν πλήρως και πολλά "ενδιάμεσα" "στελέχη" πολλών πολιτικών χώρων που "αγωνίζονται" ματαίως να πείσουν δια του Προγράμματος και των Προτάσεων...

    Οι πολίτες δηλαδή ψηφίζουν με βάση την ιδεολογία που συγκροτούν. Και ο κάθε ένας συγκροτεί μια ιδεολογία. Ο κάθε άνθρωπος έχει μια εικόνα για τον κόσμο, για την κοινωνία, για τον εαυτό του, για τον πλούτο... για κάθε τι. Στον χώρο αυτόν της ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ η αριστερά εδώ και πολλά χρόνια έχει επικεντρώσει τις προσπάθειες της με εξαιρετικά αποτελέσματα ως προς τη διάδοσή τους.

    Επί της ουσίας οι ιδέες, που επικρατούν στην Ελλάδα, για το κράτος είναι οι Ιδέες της Αριστεράς και του Κολεκτιβισμού. Αναφέρονται σε ένα κράτος που σχεδιάζει, παράγει, κατευθύνει και φροντίζει τον καθένα. Κατάφεραν να τις παρουσιάσουν με τρόπους που τις έκανε να μοιάζουν ωραίες και επιθυμητές. Ελάχιστοι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα (και όχι μόνο τις αμφισβητούν). Είναι αυτές οι ιδέες που εξέφρασε το γνήσιο ΠΑΣΟΚ, η πασοκοποιημένη Ν.Δ. και φυσικά ο παλαιοπασοκικός ΣΥΡΙΖΑ.  

    Σ’ αυτόν τον χώρο της ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ οι ηγεσίες του Φιλελεύθερου χώρου έδωσαν και δίνουν ελάχιστη βαρύτητα και σημασία. Είναι και η αχίλλειος πτέρνα τους. Όσο δε για τα "ενδιάμεσα" αλλά και "ανώτερα" στελέχη ούτε λόγος αλλά ούτε και "σκέψη" περί ιδεολογίας. Συνήθως τη θεωρούν άνευ αξίας και σημασίας.

    Αντίθετα οι  κολεκτιβιστές ανέδειξαν και αναδεικνύουν διαρκώς και κάθε μέρα τη δική τους ιδεολογία ως "δίκαιη", ως "ανθρωπιστική" ως "άξια γα τον άνθρωπο" ως τη μόνη "ΗΘΙΚΗ" Ιδεολογία. Σε αντίθεση με την ιδεολογία των νέο-φιλελεύθερων γουρουνιών οι οποίοι υποστηρίζουν, κατ’ αυτούς, την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

    Ουδέποτε αναδείχθηκε μέχρι τώρα ότι οι ΙΔΕΕΣ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ  διεκδικούν και υποστηρίζουν ένα κόσμο στον οποίο οι πολίτες θα έχουν ευκαιρίες για να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα και τις προσωπικές επιδιώξεις τους. Έναν κόσμο Ευκαιριών αλλά και ευθύνης στον οποίο το κράτος θα είναι λιτό και εξαιρετικά περιορισμένο και χωρίς τις ληστρικές φορολογίες. Ποτέ οι υποστηρικτές των Ελεύθερων Κοινωνιών δεν επιχειρηματολόγησαν αποτελεσματικά επί της Ιδεολογίας ώστε να έλξουν  τους νέους ανθρώπους να ενταχθούν στις τάξεις τους...

    Βλέπετε τι σημαίνει αγνοώ την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ...

    * Φιλελεύθερος Χώρος: Το σύνολο των ανθρώπων που έχουν μικρή ή μεγαλύτερη σχέση και επαφή με τις ιδέες της Ελευθερίας και σε κάποιο βαθμό τις υποστηρίζουν. Είναι διεσπαρμένοι σε διάφορα κόμματα ή και μακριά από οποιαδήποτε πολιτική ενασχόληση. Πολλές φορές αντιπαρατίθενται με δριμύτητα και αλληλοαπορρίπτονται καθώς οι ιδεολογικές τους αφετηρίες και αναφορές είναι ποικίλες και δεν συγκροτούν ένα ενιαίο ρεύμα. 

    Εντός αυτού του χώρου υπάρχουν άνθρωποι με υψηλό ήθος και γενικότερη απήχηση αλλά και κομματάνθρωποι "έτοιμοι" και "διψασμένοι" για εξουσία…

    ** *O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα (2018) ίδρυσε το "ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ" και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός".

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων