Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 30-Σεπ-2020 00:05

    Πόσο δημοκρατικό είναι ένα πιθανό lockdown για τους άνω των 65

    Πόσο δημοκρατικό είναι ένα πιθανό lockdown για τους άνω των 65
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Andreas Kluth

    Ο δήμαρχος Μόσχας μόλις διέταξε όλους τους Μοσχοβίτες ηλικίας άνω των 65 ετών να παραμείνουν στο σπίτι τους. Αυτή η τάση για περιορισμούς οι οποίοι θα αφορούν μόνο συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών - εκείνων που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν από την Covid-19, δηλαδή κυρίως των ηλικιωμένων - θα εμφανιστεί πολύ περισσότερο τώρα που το δεύτερο κύμα είναι εδώ.

    Για να το θέσω ωμά: Πρέπει να κλειδώσουμε στο σπίτι τους ηλικιωμένους ή μήπως είναι σαν να τους φυλακίζουμε - και επομένως είναι ανήθικο;

    Αυτό δεν είναι ένα δίλημμα τύπου "Modest Proposal", στο πνεύμα της γνωστής σάτιρας του Jonathan Swift. Πρέπει να συζητήσουμε τις επιλογές μας, γιατί η  επιλογή της επιστροφής στα γενικά lockdown απλώς δεν υπάρχει.

    Νέα shutdown δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτά από τον πληθυσμό. Θα συνέτριβαν άλλωστε τις τραυματισμένες οικονομίες μας και θα προκαλούσαν τόσο πολλά δευτερογενή βάσανα στους ανθρώπους που μια αντικειμενική και ψυχρή αποτίμηση τους σε σχέση με την άμεση βλάβη που προκαλεί η Covid-19 θα γινόταν εξαιρετικά δύσκολη.

    Το νόημα του διαχωρισμού νέων και γηραιότερων

    Από επιδημιολογικής άποψης, επιπλέον, βγάζει νόημα να γίνει διάκριση μεταξύ των νέων και εκείνων που είναι καλά στην υγεία τους από τη μία πλευρά και των ηλικιωμένων και ευάλωτων από την άλλη.

    Γνωρίζουμε πια ότι τα παιδιά και οι νέοι έως μεσήλικες ενήλικες σπάνια υφίστανται ιδιαίτερες επιπτώσεις από την Covid-19 εάν είναι γενικά υγιείς.

    Υποθετικά, εάν ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν εξ ολοκλήρου κάτω των 60 ετών, τα νοσοκομεία στο Μπέργκαμο, τη Μαδρίτη και τη Νέα Υόρκη δεν θα είχαν ποτέ κατακλυστεί την άνοιξη που μας πέρασε. Οι περισσότερες χώρες ενδέχεται να μην είχαν επιβάλει ποτέ lockdown.

    Αντ' αυτού, θα ακολουθούσαν το αμφιλεγόμενο και ακόμη ασαφές "σουηδικό μοντέλο". Η Σουηδία δεν έκλεισε ποτέ σχολεία, εστιατόρια ή εργοστάσια, ούτε κάλεσε τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι. Αντίθετα, θεώρησε ότι με την πάροδο του χρόνου αρκετοί άνθρωποι θα είχαν ασυμπτωματικές ή ήπιες λοιμώξεις και θα ανένηπταν με ενεργά αντισώματα για να δώσουν σταδιακά σε ολόκληρο τον πληθυσμό την "ανοσία της αγέλης". Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι κορονοϊοί φθίνουν και χάνονται από την επικαιρότητα.

    Το πρόβλημα είναι ότι δεν ζούμε σε έναν κόσμο που να αποτελείται μόνο από νέους. Στον πραγματικό κόσμο, οι ασυμπτωματικοί "διασκορπιστές" μεταφέρουν  τον ιό και στους ευάλωτους και ηλικιωμένους. Αυτό συνέβη στη Σουηδία, όπου η Covid-19 είχε βαρύ απολογισμό για τους γηραιότερους.

    Κάτι παρόμοιο συμβαίνει τώρα και αλλού. Στις ΗΠΑ, ο ιός εξαπλώνεται ταχύτερα μεταξύ των νεαρών ενηλίκων, ωστόσο αυτά τα ξεσπάσματα εξάπλωσης φτάνουν τελικώς και αγγίζουν και τους μεγαλύτερους σε ηλικία.

    Μπορεί λοιπόν να ακούγεται λογικό να βάλουμε το ηλικιωμένο κομμάτι του πληθυσμού πίσω από το επιδημιολογικό ισοδύναμο ενός "τείχους προστασίας". Οι νέοι έξω από το τείχος "ζουν με" τον ιό και σταδιακά επιτυγχάνουν την ανοσία της αγέλης. Οι μεγάλοι μέσα στο "τείχος" διατηρούνται σχετικά ασφαλείς κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έως ότου είναι διαθέσιμα τα εμβόλια.

    Ο κίνδυνος για τη δημοκρατία

    Δυστυχώς, η καλή επιδημιολογία δεν είναι πάντα καλή πολιτική, ηθική ή κοινωνιολογία. Ένα επιλεκτικό lockdown θα ήταν πιθανώς αντισυνταγματικό σε πολλές φιλελεύθερου τύπου δημοκρατίες, για έναν διόλου ασήμαντο λόγο. Ακόμη κι αν ήταν καλοπροαίρετο, θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο το οποίο είναι απαράδεκτα επικίνδυνο.

    Ένα θεμελιώδες δόγμα του κλασικού φιλελευθερισμού, στο οποίο βασίζονται οι περισσότερες δυτικές δημοκρατίες, είναι ότι τα άτομα έχουν προτεραιότητα έναντι των ομάδων. Μπορεί κανείς να επιβάλλει κυρώσεις σε συμπεριφορές - όπως τα κοκτέιλ πάρτι ή η επιβίβαση σε μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς μάσκα. Όταν ωστόσο αρχίσει να στοχοποιεί ολόκληρες ομάδες του πληθυσμού, η κοινωνία βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά σε μια πιθανή τυραννία.

    Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να "κάνουμε εικόνα" ένα τέτοιο προηγούμενο να οδηγεί τελικώς σε δυστοπικά σενάρια. Μια άλλη ομάδα που αντιμετωπίζει στατιστικά μεγαλύτερο κίνδυνο από την Covid-19, για παράδειγμα, είναι οι μαύροι. Θα πρότεινε κανείς σοβαρά ένα lockdown γι’ αυτήν την κοινωνική ομάδα;

    Και οι αυταρχικοί ηγέτες; Τι θα έκαναν έχοντας αυτό το προηγούμενο; Ένα ξέσπασμα εξάπλωσης του ιού σε ένα στρατόπεδο προσφύγων, για παράδειγμα, θα μπορούσε να δώσει σε μορφές όπως ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν μια δικαιολογία για να επιβάλουν εγκλεισμό - καραντίνα σε όλους τους μετανάστες. Ή ας αναρωτηθούμε σε ποιες ομάδες του πληθυσμού θα επέβαλε lockdown η Γερμανία της δεκαετία του 1930.

    Η ελευθερία και η πρόταση για έναν "στρατό αγγέλων"

    Ακόμη και ένας πολιτικός στόχος για την προστασία μιας συγκεκριμένης δημογραφικής μερίδας δεν πρέπει ποτέ να στερεί από μέλη της, περισσότερο σε σχέση με άλλα, την ελευθερία τους να αποφασίζουν τα ίδια για τον εαυτό τους πόσο ρίσκο είναι διατεθειμένα να αναλάβουν.

    Τα άτομα, όχι το κράτος, πρέπει να επιλέγουν πώς θέλουν να ζουν ή ακόμη και το πώς θέλουν να πεθαίνουν. Παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο περισσότερες χώρες πρέπει να επιτρέψουν την "υποβοηθούμενη αυτοκτονία", δηλαδή την εθελοντική απόφαση να τερματίζει κανείς τη ζωή με τους δικούς του όρους και με αξιοπρέπεια.

    Η πραγματικότητα σε αυτό το σημείο της πανδημίας, ωστόσο, είναι ότι πάρα πολλοί ηλικιωμένοι θέλουν πραγματικά να απομονωθούν από δυνητικά μεταδοτικούς νεολαίους.Για όλους εκείνους, ωστόσο, οι οποίοι επιθυμούν να παραμένουν ανεξάρτητοι - δηλαδή έξω από τα γηροκομεία - αυτό είναι συχνά δύσκολο, αν όχι αδύνατο.

    Πρέπει ακόμη κι έτσι να ψωνίζουν τα είδη που αγοράζει κανείς από τα μίνι-μάρκετ και να κάνουν τις μικροδουλειές τους, να επισκέπτονται τους γιατρούς τους για την τακτική τους ιατρική παρακολούθηση, να ασχολούνται με τις επισκέψεις στα γραφεία των κρατικών υπηρεσιών και ούτω καθεξής. Σε κάθε επαφή, διατρέχουν κίνδυνο μόλυνσης.

    Μια αποτελεσματική και ορθή πολιτική θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Ας προσλάβουμε και ας εκπαιδεύσουμε λοιπόν έναν "στρατό αγγέλων". Θα ελέγχονταν συνεχώς και θα έκαναν συνεχή τεστ για το εάν είναι φορείς του κορονοϊού. Και αν ήταν εντάξει, θα επέβλεπαν την κάλυψη των αναγκών οποιουδήποτε ήθελε εθελοντικά και προσωρινά να εξαλείψει τις κοινωνικές επαφές για λόγους υγείας. Η προσφορά θα ήταν ανοιχτή σε οποιονδήποτε ηλικιωμένο, άρρωστο ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο ανοσοκατεσταλμένο.

    Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα μπορούσαν με τον τρόπο αυτό να μετατρέψουν μια αρνητική κίνηση - επιβολή καταναγκαστικού lockdown σε μια κοινωνική ομάδα - σε μια θετική: την εθελοντική χρήση μιας δημόσιας υπηρεσίας υποστήριξης

    Θα ήταν μια απόδειξη ότι η ελευθερία και η αλληλεγγύη μπορούν να συνδυαστούν. Μια τέτοια πραγματικότητα θα μπορούσε ακόμη και να ενισχύσει, αντί της απόκλισης, τη συνοχή μεταξύ των γενεών.

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Διαβάστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    και ηλεκτρονικά στο

    ReadPoint
    Kυκλοφορεί μαζί με το
    FORBES ΟΚΤ 2020