Η Βενεζουέλα είναι μόνο η αρχή

Του Μανόλη Καψή

Με τη Βενεζουέλα τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα. Να μπορεί οι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων να κάνουν λόγο για χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους, για βασανιστήρια και για εξαφανίσεις πολιτικών αντιφρονούντων, οι δικοί μας όμως δεν τα χάβουν αυτά τα καπιταλιστικά και τα νεοφιλελεύθερα. Ποια Ματσάδο και ποιο Νόμπελ τώρα. Υποχείρια του Τραμπ είναι όλοι αυτοί. Του συστήματος.

Και μπορεί η οικονομική εξαθλίωση που επέβαλε το καθεστώς στους Βενεζουελάνους να οδήγησε εκατομμύρια από αυτούς στην έξοδο από τη χώρα και στη μετανάστευση, μπορεί κανείς να μην αναγνώριζε τον Μαδούρο ως πρόεδρο- με εξαίρεση κάτι λαμπρές προσωπικότητες του διεθνιστικού κινήματος τύπου Πούτιν και Χαμενεΐ- αλλά η επιχείρηση στο Καράκας και η σύλληψή του από τους Αμερικανούς προκάλεσε οργή και αγανάκτηση. Έτοιμα τα είχε τα πανό το ΚΚΕ για τη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Καλύτερο το προλαμβάνειν άλλωστε.

Καθόλου παράδοξο που τα άκουσε και ο δικός μας λοιπόν που ξέχασε το διεθνές δίκαιο και μας ενημέρωσε ότι θα σχολιάσει τη νομιμότητα των ενεργειών της διοίκησης Τραμπ "εν ευθέτω χρόνω" και με ψυχραιμία, μην τυχόν και αδικήσει τους ανθρώπους με μια βιαστική δήλωση.  

Δικαίως τα άκουσε - άλλωστε δεν είναι ο μόνος, και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες τα ίδια έπαθαν με τον γλωσσοδέτη για τον Τραμπ- αλλά ελάτε και στη θέση του. Είναι καιρός για να τα βάλεις με τον Αμερικανό πρόεδρο; Με αυτόν τον πρόεδρο;

Εδώ η Ουάσιγκτον Ποστ δημοσίευσε την εκτίμηση, επικαλούμενη πηγή από τον Λευκό Οίκο, ότι ο λόγος που ο Τραμπ δεν έχει υιοθετήσει την Ματσάδο ως εναλλακτική πρόταση για τη διαδοχή του καθεστώτος Μαδούρο, δεν είναι μόνο ότι δεν έχει την στήριξη του στρατού και του οικονομικού κατεστημένου, αλλά οφείλεται και στο γεγονός, ότι η αναγνωρισμένη ηγέτης της αντιπολίτευσης στο  καθεστώς Μαδούρο, τόλμησε να αποδεχθεί το βραβείο Νόμπελ. Το οποίο προφανώς έπρεπε να δοθεί στον κ. Τραμπ, αυτό το έχουμε εμπεδώσει εδώ και καιρό. Και μπορεί η κ. Ματσάδο να του το αφιέρωσε, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Επρεπε να μην το δεχθεί, τελεία και παύλα. Και φυσικά ο πρόεδρος θύμωσε πολύ. Με τέτοιον άνθρωπο στο Λευκό Οίκο, δεν είναι να παίζεις λοιπόν, φάουλ του πρωθυπουργού, αλλά μήπως του αναγνωρίσουμε και ένα μικρό άλλοθι.

Τι θα γίνει στη Βενεζουέλα κανείς δεν ξέρει, προς το παρόν φαίνεται ότι το διεφθαρμένο καθεστώς δεν ανατρέπεται αλλά συνεχίζει υπό άλλη διεύθυνση, υπό την προϋπόθεση ότι οι διάδοχοι του Μαδούρο θα κάνουν τα χατίρια των ΗΠΑ στα πετρέλαια και θα αφήσουν τις εταιρίες που έδιωξε ο Τσάβες να επιστρέψουν. Μην μας εκπλήσσει η εξέλιξη, πουθενά σε καμία του δήλωση ο κ. Τραμπ δεν έκανε λόγο για δημοκρατία και για δικαιώματα, για πετρέλαια και για ναρκωτικά μίλησε, ναρκωτικά στα οποία υποτίθεται εμπλέκεται ο Μαδούρο, και έτσι δικαιολόγησε και την επέμβαση.

Εκτός από την αφωνία πάντως, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, μαζί και ο δικός μας που το σκέφτεται ακόμα για τη νομιμότητα της επιχείρησης , έχουν και άλλα, πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Γιατί μπορεί στην αρχή να έμοιαζε με κακόγουστο αστείο, μπορεί κάποιοι να τον πήραν και στο ψιλό, αλλά τώρα ποιος διανοείται να μην πάρει στα σοβαρά τις απειλές του προέδρου Τραμπ για την Γροιλανδία;. Εδώ σε θέλω κάβουρα. Εδώ δεν σηκώνει αφωνία, ούτε αφήστε με το σκεφτώ λίγο αν είναι παράνομο και παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Εδώ αφορά την Ευρώπη ως οντότητα. Και το μέλλον του ΝΑΤΟ. Και τις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ.

Τι κάνεις με τυχόν απόπειρα του Τραμπ να βάλει χέρι στην Γροιλανδία; Πώς αντιδράς;

Μέχρι τώρα, η στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ φαίνεται να έχει δυο άξονες. Αφενός μεν ενισχύουν εκείνους τους παράγοντες στην αυτόνομη περιοχή που φλερτάρουν με την ανεξαρτησία της Γροιλανδίας και κάνουν ότι μπορούν για να ενισχύσουν την διχόνοια των κατοίκων με την Δανία. Δεύτερον, η κυβέρνηση φαίνεται να προσπαθεί να καταλήξει σε κάποιο είδος συμφωνίας με το νησί της Αρκτικής, ίσως ακόμη και παρακάμπτοντας εντελώς τη Δανία.

Ο κ. Τραμπ έχει επανειλημμένα μιλήσει για μια συμφωνία που θα μπορούσε να μοιάζει με ένα ντιλ τύπου real estate, ένα ντιλ όμως που θα αποφέρει- λέει- μεγάλα κέρδη στους κατοίκους της Γροιλανδίας. Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συζητήσει την προσφορά μιας λεγόμενης Συμφωνίας Ελεύθερης Σύνδεσης (COFA) με το νησί. Αυτή είναι μια συμφωνία σαν εκείνες που συνάπτουν οι ΗΠΑ με μικρές χώρες του Ειρηνικού και που επιτρέπουν στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις να λειτουργούν ελεύθερα, με το δέλεαρ του αφορολόγητου εμπορίου. Άλλο σενάριο, έλεγε ο αρχισυντάκτης αμυντικών θεμάτων του Economist, είναι να ανακηρύξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες την περιοχή όπου έχουν τις βάσεις τους, ως αυτόνομο αμερικανικό έδαφος. Πώς θα αντιδράσει η Δανία; Και τι θα κάνει τότε η Ευρώπη; Τι θα κάνει το ΝΑΤΟ;

Θα επικαλεστεί το άρθρο 5 της συνθήκης, αυτή τη φορά εναντίον των ΗΠΑ, όπως ερμηνεύουν ορισμένοι τις δηλώσεις που έκανε πρόσφατα ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών; Και τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης; Τις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ και την άμυνά μας;  

Η αφωνία των Ευρωπαίων για τη Βενεζουέλα θα μοιάζει με μικρό πταίσμα, μπροστά στους νέους κινδύνους που ξημερώνει η   προεδρία Τραμπ. Και έχουμε ακόμα 3 χρόνια μέχρι τις εκλογές…