Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 11-Απρ-2022 00:05

    Αυτογκόλ

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    "Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Ομολόγησε μόνος του ο Μιχαλάκης σας! "Είμαι στο τάγμα Αζόφ...” κοκορεύτηκε. Δηλαδή ναζί! Φέρατε έναν ναζί να μιλήσει στην ελληνική Βουλή -οποία ντροπή! Και έχετε το θράσος να κατηγορείτε τους δικούς μας που δεν παρέστησαν ή αποχώρησαν!" 

    "Πολεμάω με το τάγμα Αζόφ” είπε ο Μιχαήλ, που ο παππούς του ήταν Έλληνας. Δεν είπε "ανήκω στο τάγμα Αζόφ”! Στο έπος του 1940, στην Ελλάδα, περνούσαν μήπως από ιδεολογική κρησάρα τα παλικάρια που έφευγαν για το μέτωπο; Τον Ιωάννη Μεταξά τον κόβετε εσείς για δημοκράτη; Ή τον Νίκο Ζαχαριάδη, που στην πρώτη του μεν επιστολή από τις φυλακές της Κέρκυρας τα έγραψε καλούτσικα, στις επόμενες όμως στοιχήθηκε πίσω από τη γραμμή του Στάλιν, ο οποίος υπερασπιζόταν τότε ακόμα το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ;"

    Έτσι η κουβέντα επιστρέφει στα αγαπημένα μας χωράφια. Πίσω ολοταχώς στον δικό μας Εμφύλιο, ποιος φταίει και γιατί, τι έκανε το ΚΚΕ και τι οι "εθνικόφρονες", πώς δολοφόνησαν την Ελένη Παπαδάκη και αν πρέπει να τιμάμε τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη -να του έχουμε και μουσείο- ή να τον αντιμετωπίζουμε ως κατάσκοπο... Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου – ουπς! το όνομα Παντελής σε πολιτικές συζητήσεις δέον όπως αποφεύγεται, καραμέλα τους έχουν τους "κυρ Παντελήδες" οι επαναστάτες του διαδικτύου, πάλι καλά που δεν αποκάλεσαν έτσι τον ηθοποιό Αντώνη Καφετζόπουλο διότι "θα τα έπαιρνε άσχημα" όπως πρόσφατα προειδοποίησε...

    Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, εδώ δηλαδή, η κάθε διαφωνία γίνεται καβγάς. Και ο κάθε καβγάς καταλήγει των τρελών το πανηγύρι. Στους δικούς μας, στο κόμμα ή στην ευρύτερη παράταξή μας (μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί, εμβολιαστές-αντιεμβολιαστές, ουκρανόφιλοι-ρωσόφιλοι) είμαστε πρόθυμοι να συγχωρήσουμε -να παραβλέψουμε έστω- το οτιδήποτε. Απέναντι όμως στους "εχθρούς" δεν δείχνουμε ψήγμα ενσυναίσθησης. Το πιο ευτράπελο; Η αιφνίδια συμπάθειά μας για όποιον από τους απέναντι προσωρινά έστω διαφοροποιηθεί. Κατέκρινε ο Αντώνης Σαμαράς την εμφάνιση του Ζελένσκι μετά των πολεμιστών του; Τον εγκωμιάζουν οι συριζαίικες και οι κουκουέδικες ιστοσελίδες. Ακόμα και στον Κωνσταντίνο Μπογδάνο αφιερώνουν δύο καλά λόγια...

    Ας σοβαρευτούμε.

    Την Πέμπτη, πρωί και απόγευμα, η Ουκρανία θόλωσε την εικόνα της στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης. Εάν δεν είχαμε την τραγωδία της Πάτρας να αποσπά το ενδιαφέρον και αμέσως έπειτα τις γαλλικές εκλογές, η ζημιά ίσως να αποδεικνυόταν ανεπανόρθωτη.

    Το συνηθίζει ο μαέστρος της επικοινωνίας Βολοντιμίρ Ζελένσκι, από την πρώτη κιόλας εβδομάδα της εισβολής, να απευθύνεται σε διεθνή φόρα. Έχει, μέχρι στιγμής, μιλήσει σε περισσότερα από δέκα κοινοβούλια. Η ραχοκοκκαλιά των ομιλιών του είναι πάντοτε η ίδια. Βρίσκει ωστόσο τρόπους να ευαισθητοποιήσει με ειδικές αναφορές του τον κάθε λαό. Στους Βρετανούς θύμισε τον Τσώρτσιλ. Στους Γάλλους τις βαρβαρότητες που υπέστησαν κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στους Γερμανούς το τείχος του Βερολίνου. Στους Έλληνες σκαρφίστηκαν οι σύμβουλοί του να παρουσιάσει κανά-δυό ομογενείς τους μαχητές.              

    Η ιδέα ήταν εξαρχής ατυχής, καθότι αντισυνταγματική. Κατά το άρθρο 62Α του Κανονισμού της Βουλής "στη Βουλή μπορούν να απευθύνονται Αρχηγοί Κρατών, Πρόεδροι Κυβερνήσεων και προσωπικότητες διεθνούς κύρους." Οι δύο υπερασπιστές της Μαριούπολης, σίγουρα δεν εντάσσονται στις ανωτέρω κατηγορίες. Ακόμα και εάν αυτό το παραβλέπαμε (προσωπικά δεν βλέπω τον λόγο), τι το’ θελε ο Ζελένσκι να επιτρέψει την οποιαδήποτε αναφορά στο τάγμα Αζόφ; Προς μια κοινωνία σαν τη δική μας, όπου τους δεδηλωμένους υποστηρικτές των Ρώσων δεν τους λες και λίγους... Αν δε αθροίσουμε όσους αλληθωρίζουν προς το Κρεμλίνο, τότε κλάψ΄τα!

    Και οι δικοί μας υπεύθυνοι, το βίντεο δεν το είδαν πριν να το προβάλλουν; Το είδαν -ισχυρίζονται- πλην δεν είχε διερμηνεία. Και δεν ομιλούν, φευ, την ουκρανική. Η λέξη "Αζόφ" ηχεί ίδια σε όλες τις γλώσσες! Έπρεπε ο Πρόεδρος της Βουλής, ο ευφυέστατος Κώστας Τασούλας, να αγωνίζεται εκ των υστέρων να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα;

    Στην Κύπρο τα έκαναν ακόμα χειρότερα. Δυσφόρησε, λέει, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επειδή ο Ζελένσκι απέφυγε να αναφερθεί στην τούρκικη εισβολή και κατοχή. Τι περίμενε δηλαδή; Όταν η Ουκρανία επιθυμεί διακαώς την Τουρκία ως μεσολαβήτρια-εγγυήτρια δύναμη, να την καταγγείλει δημόσια σε σύνδεση με Λευκωσία;

    Γιατί συνέβησαν τα παραπάνω; 
    Από περίπλοκο υπολογισμό; Με δόλο υποχθόνιο και ανομολόγητο; 
    Συνέβησαν κατά λάθος.

    "Είναι χειρότερο από έγκλημα. Είναι λάθος" είχε πει στον Μεγάλο Ναπολέοντα ο σύμβουλός του Φουσέ. Η φράση έχει περάσει στην Ιστορία. Διότι η Ιστορία βρίθει λαθών.

    Λάθος εξόφθαλμο αποδείχθηκε η προσδοκία του Πούτιν ότι θα κατακτούσε την Ουκρανία σε λίγα εικοσιτετράωρα. Παταγωδώς αποτυχημένες οι κατευναστικές προσπάθειες τού Μακρόν πριν από την εισβολή, στηριγμένες προφανώς σε λάθος εκτιμήσεις. (Άλλο εάν ο Γάλλος πρόεδρος επιχείρησε να τις αξιοποιήσει για να χτίσει το προφίλ του διεθνούς ρυθμιστή-ειρηνοποιού.) Λανθασμένη η τόσο βιαστική απολιγνιτοποίηση κι ας εκκινούσε από ορθή περιβαλλοντική ευαισθησία. Συνέβαλε στο να νοιώθουμε σήμερα ενεργειακά μετέωροι.

    Έχει την αίσθηση ο απλός πολίτης πως εκείνοι που κυβερνούν διαθέτουν υψηλότατο iq, ικανότητα αντίληψης και ανάλυσης της πραγματικότητας. Μπορεί να τους θεωρήσει φαύλους, διεφθαρμένους, μέχρι και προδότες. Μα επιπόλαιους, ανίκανους, μικρόνοες; Ποτέ! Πώς γίνεται; Αφού έφτασαν σε τέτοιες περίοπτες θέσεις! Και όμως γίνεται...

    Εάν εγκύψουμε στα γεγονότα χωρίς παρωπίδες, θα διαπιστώσουμε ότι στα γήπεδα της πολιτικής, παντού και πάντα, σημειώνονται κυρίως αυτογκόλ. Συχνότερα η κάθε ομάδα σκοράρει στα δικά της δίκτυα. Ή χρεώνεται εντελώς ανόητα πέναλντυ. Έτσι, τις αναμετρήσεις δεν κερδίζει ο πιο δυνατός. Αλλά εκείνος που επωφελείται από τις αδυναμίες του αντιπάλου.

    Χρόνια αναζητώ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που μού είχε διηγηθεί ένας φίλος. Πρόκειται για έναν δολοφόνο κι έναν επιθεωρητή, ο οποίος προσπαθεί να τον ανακαλύψει και να τον συλλάβει. Η πρωτοτυπία έγκειται στο ότι αμφότεροι είναι τελείως ηλίθιοι. Πατάει ο καθένας τους τις μπανανόφλουδες που ο ίδιος ρίχνει. Πέφτει στους λάκκους που σκάβει...

    Εάν δεν το βρω το βιβλίο, θα το γράψω μόνος μου. Η ζωή μού προσφέρει υπεράφθονο υλικό.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ