Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 04-Απρ-2022 00:05

    Μόνο βατράχια δεν προβλέπεται να βρέξει

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    Συγκλονισμένη η κοινή γνώμη από την τραγωδία της Πάτρας, έχασε προσώρας το ενδιαφέρον της για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Βεβαίως και για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις –όταν γίνεσαι κοινωνός τέτοιας φρίκης, πώς να ασχοληθείς με τους ελιγμούς και τους σχεδιασμούς της Νέας Δημοκρατίας, του ΚΙΝΑΛ και του ΣΥΡΙΖΑ; Πέρασαν έτσι στα ψιλά σχεδόν τα όσα δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά την προχθεσινή συνάντησή του με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. "Πρέπει ενδεχομένως όλοι να προσαρμοστούμε για μια παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας και αστάθειας..." δήλωσε. Τι ακριβώς υποδηλώνει η φράση του Πρωθυπουργού; Πώς προδιαγράφεται το μέλλον μας;

    Δεν απαιτούνται μαντικές ικανότητες. Τα δεδομένα βρίσκονται ήδη εδώ. Η εν τοις πράγμασι, ομόθυμη καταδίκη της Ρωσίας, η αντιμετώπιση του καθεστώτος Πούτιν ως απειλή για τη δημοκρατία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η επιβολή κυρώσεων αποτελούσε αυτονόητη υποχρέωση της Δύσης. Ελάχιστα πιο αδιάφορη να φαινόταν ειδικά η Ευρώπη, ελάχιστα πιο ωφελιμίστρια, θα είχε χάσει το πολυτιμότερο: την ψυχή της. Ήταν ωστόσο πλέον ή βέβαιον πως το Κρεμλίνο θα αντιδρούσε. 

    Ήδη ο Πούτιν προδιέγραψε, με μοχθηρό χαμόγελο, την τιμωρία των "εχθρικών προς τη Ρωσία" χωρών. Μίλησε για μεταναστευτικό τσουνάμι, για κρίση στην ενέργεια και στα τρόφιμα που θα εκτινάξει τον πληθωρισμό και θα επιφέρει κοινωνική και πολιτική αναταραχή. Με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια για τον ίδιο. Και θα δυσκολευτούν -έως θα δεινοπαθήσουν- όσοι στάθηκαν στο πλευρό της Ουκρανίας. Και θα βληθεί ο μεγάλος ιδεολογικός εχθρός του: η δυτική δημοκρατία.

    His master’s voice, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, υπήρξε ακόμα πιο γλαφυρός. "Τα ρώσικα τρόφιμα" είπε "είναι το σιωπηλό μας όπλο. Σιωπηλό αλλά τρομακτικό..." 

    Μπορεί πράγματι η Ρωσία να μάς αλλάξει τον αδόξαστο; Εν μέρει ναι.

    Εάν κλείσει τις στρόφιγγες προς την Ευρώπη ή εάν ανεβάσει σε ύψη αδιανόητα τις τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου, οι επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας θα καταστούν δραματικές. Ώσπου να απεξαρτηθούμε ενεργειακά από τη Ρωσία, ώσπου να βασιστούμε σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας, θα πρέπει να σφίξουμε στο μη παρέκει τα λουριά μας. Οι πιο απαισιόδοξοι -ή οι πιό πραγματιστές- δεν αποκλείουν κατά τους προσεχείς μήνες πρωτόγνωρα μέτρα. Διακοπή της ηλεκτροδότησης τις νυχτερινές ώρες. Δελτίο στη βενζίνη.

    Εάν επιβάλει εμπάργκο στο σιτάρι, στο ηλιέλαιο, στις ζωοτροφές, οι πιο φτωχές χώρες πιθανόν να απειληθούν από λιμό. Ενώ και στις πιο πλούσιες οι φούρνοι και τα σούπερ μάρκετ θα γίνουν καταστήματα πολυτελείας.

    Είμαστε ικανοί να ανταπεξέλθουμε σε μια τέτοια πραγματικότητα, που θα διαρκέσει άγνωστο για πόσο; Προφανώς! Η προσαρμοστικότητά μας έχει αποδειχθεί πολύ πρόσφατα. Εάν την Πρωτοχρονιά του 2020 κάποιος μάς έλεγε πως θα κλειστούμε επί μήνες μέσα στα σπίτια μας, ότι τα υγειονομικά πιστοποιητικά και οι μάσκες θα γίνουν αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινότητάς μας, στην αρχή θα γελούσαμε και έπειτα θα εκνευριζόμασταν με το κακόγουστο αστείο. Και όμως συνέβη. Και κουτσά-στραβά τα καταφέραμε.

    Ο άνθρωπος αντέχει. Και συνηθίζει.

    Ό,τι ελπίζαμε, σε ό,τι μέχρι πρόσφατα ποντάραμε, έχει γίνει καπνός. Η καλπάζουσα οικονομική ανάπτυξη. Η μακρά περίοδος ευημερίας και ηρεμίας. Ο ενάρετος κύκλος στον οποίον -εγγυημένα υποτίθεται- είχε μπει η Ελλάδα. Με την πρώτη τουφεκιά στην Ουκρανία, βρεθήκαμε από το "Δόξα τω Θεώ", στο "Βοήθα Παναγιά μου!"...

    Τούτων δοθέντων, ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός θα όφειλε να κάνει τρία τινά.

    Πρώτον, να ενημερώσει ξανά και ξανά τους Έλληνες, δίχως ωραιοποιήσεις, σχετικά με την κατάσταση. Όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρούσης της Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα τα επαναλάβει, είμαι βέβαιος.

    Δεύτερον, να αποφύγει -ακόμα και αν κομματικά τον συνέφερε- την προσφυγή στις διπλές κάλπες, που θα συνεπάγονταν αρκετές εβδομάδες με υπηρεσιακή κυβέρνηση, εκ των πραγμάτων αναρμόδια να λαμβάνει δραστικές αποφάσεις με βαρύ πολιτικό κόστος.    

    Τρίτον, να απαλλαγεί από το άγχος της αυτοδυναμίας. "Η αυτοδυναμία δεν είναι αυτοσκοπός" άλλαξε ρότα πρόσφατα ο Μητσοτάκης. Αρκετοί το αντελήφθησαν σαν ομολογία αδυναμίας μπροστά στη δημοσκοπική υποχώρηση της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί ωστόσο να ερμηνευθεί και διαφορετικά. "Δεν θα κρατάω εγώ το τιμόνι στη θύελλα και θα σάς έχω όλους απέναντί μου! Προτιμότερο ίσως, στο ορατό μέλλον, να μοιραστούμε την ευθύνη της πατρίδας με μια κυβέρνηση συνεργασίας…"

    Λογικό. Όταν μόνο βατράχια δεν προβλέπεται να βρέξει, το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει έναν λογικό άνθρωπο είναι διατηρήσει τη δεσπόζουσα θέση του, να παραμείνει ο ηγεμονεύων πρωθυπουργός. Και να έχει να παλεύει όχι μονάχα με τη δεινή πραγματικότητα αλλά και μια αντιπολίτευση η οποία θα παραλογίζεται. Που θα ισχυρίζεται -όπως από το 2010 μέχρι το 2015- ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Ότι οι συμμαχίες της Ελλάδας, ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της, δεν είναι τάχα δεδομένος.

    Χρείαν έχουμε εθνικής συνεννόησης. Δεν υπαινίσσομαι οικουμενική κυβέρνηση. Αλλά υπεύθυνη αντιπολίτευση, που θα πολιτεύεται εποικοδομητικά και όχι τυχοδιωκτικά. Συνειδητοποιώντας πως εάν απλώς απορρίπτει, εάν αποκλειστικός της στόχος είναι να κερδίσει τις εκλογές και να εγκατασταθεί εν χορδαίς και οργάνοις στο Μέγαρο Μαξίμου, μπορεί -πριν αλέκτωρ λαλήσει- να αναγκαστεί να φιλάει εκεί όπου έφτυνε. Θυμηθείτε τι έπαθαν εκείνοι που υπόσχονταν να καταργήσουν τα μνημόνια με ένα νόμο του ενός άρθρου...

    Σίγουρα κατά το προσεχές διάστημα το "αντισυστημικό" μπλοκ θα γνωρίσει μεγάλες πιένες. Διακινητές ευτράπελων θεωριών, χυδαίοι δημαγωγοί μα και παπαγαλάκια σε διατεταγμένη ξένη υπηρεσία θα οργιάζουν στις τηλεοράσεις και στο διαδίκτυο. Θα επιμένουν ότι για τα βασανά μας φταίνε τα όπλα που στείλαμε στην Ουκρανία. Πως πρέπει να προσφέρουμε κλαδί ελιάς στον Πούτιν. Ότι λύση για την Ελλάδα είναι η επιτήδεια ουδετερότητα, αφού εξάλλου ο Ζελένσκι διατηρεί ένθερμες σχέσεις με τον Ερντογάν. Σάμπως η δική μας στάση να μην υπαγορεύτηκε από τον ηθικό μας κώδικα αλλά από μικρο-γεωπολιτικούς υπολογισμούς.

    Ας μην υποκύψει καμιά πολιτική παράταξη στη δηλητηριώδη γοητεία του "αντισυστημισμού". Ας αρθούμε όλοι -πολίτες και πολιτικοί- στο ύψος των περιστάσεων. Ας παραμείνουμε ψύχραιμοι, προσηλωμένοι στις αρχές μας, μακριά από ακροβασίες και καιροσκοπισμούς.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ