Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 22-Ιουλ-2019 00:05

    Πλατιά συναίνεση, ωραία κατάσταση και πώς να την πετύχετε

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη

    "Μεγάλη Αναταραχή, Ωραία Κατάσταση" είχε αποφανθεί κάποτε ο Μάο Τσε Τουνγκ, σπουδαίος αναμφισβήτητα ατακαδόρος. Οι φράσεις του έβγαιναν εκτός συγκεκριμένου πλαισίου, ανθολογούνταν στο περιβόητο Κόκκινο Βιβλιαράκι και χρησιμοποιούνταν -κακομεταφρασμένες;- από ριζοσπάστες διανοούμενους και ηγέτες κατά το δοκούν. Τη μεγάλη αναταραχή είχε ενδεχομένως επιδιώξει, σίγουρα πάντως αξιοποιήσει στο έπακρον ο Αλέξης Τσίπρας προκειμένου να εκτινάξει τον Σύριζα από το 4% και να τον φέρει στην κυβέρνηση. Στο ξεκίνημα της θητείας του ως πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ανάγκη από το ακριβώς αντίθετο. Από την πιο πλατιά συναίνεση.

    Από τα πέντε εμβληματικά έργα που ανήγγειλε στις προγραμματικές δηλώσεις του, εκείνο που χωρίς αμφιβολία θα συγκεντρώσει πάνω του τους προβολείς της δημοσιότητας είναι η ενοποίηση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με το Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Γιατί; Διότι, πέραν του πολιτιστικού και τουριστικού του ενδιαφέροντος, προϋποθέτει και αποσκοπεί στον καθαρισμό της κόπρου των Εξαρχείων. Ο διαβόητος Ρουβίκωνας -το καταπληκτικό υβρίδιο αυτοδικίας και τρομοκρατίας που κινείται από τη σύστασή του κάτω από το ραντάρ του νόμου- το αντιλήφθηκε εγκαίρως. Ανήρτησε στο facebook ένα επιχειρησιακό σχέδιο εισβολής της Αστυνομίας στα Εξάρχεια, εξαιρετικά αληθοφανές για να αποτελεί προϊόν δικής του φαντασίας. Και υποσχέθηκε στους οπαδούς του ότι θα αμυνθεί στις δυνάμεις κρούσης του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη.

    Όσο ικανός και αν αποδειχθεί για μια ακόμα φορά ο εθνικός μας τρομομάχος, όσο αξιόμαχη η αστυνομία, η "Επιχείρηση Εξάρχεια" (όπως και γενικότερα η επιβολή της τάξης και η εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας ανά την επικράτεια) θα αποτύχει εάν δεν υποστηρίζεται από τον λαό. Εάν ο λαός, από το επίπεδο της κάθε γειτονιάς μέχρι των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, δεν τοποθετηθεί απερίφραστα στο πλευρό εκείνων που εφαρμόζουν τον νόμο και όχι εκείνων που τον παραβιάζουν.

    Σε μιά άλλη χώρα με δημοκρατία δυτικού τύπου, ο όρος που θέτω θα φάνταζε απολύτως αυτονόητος. "Είναι ποτέ δυνατόν" θα εξανίστατο ο οποιοσδήποτε πολίτης "να στρέψω την πλάτη στα θύματα και να υποστηρίξω τους εγκληματίες;" Και όμως. Στην Ελλάδα συχνά-πυκνά το δημόσιο αίσθημα ανέχεται έως θωπεύει την πάσης φύσεως παραβατικότητα. Το σύνδρομο του Ρομπέν των Δασών διαμορφώνει αντιλήψεις, ενίοτε δε και συμπεριφορές.

    Το φαινόμενο έχει βαθιές ρίζες, είναι σε μεγάλο βαθμό συγγνωστό. Από την επαύριο κιόλας της Επανάστασης του 1821, οι Έλληνες πίστεψαν ότι το όραμά τους για ελευθερία και για δικαιοσύνη προδόθηκε. Πως τους Οθωμανούς διαδέχθηκε μια εγχώρια ιθύνουσα τάξη εξίσου φαύλα και αδιάφορη απέναντι στις λαϊκές ανάγκες. Ένα πολιτικοοικονομικό κατεστημένο που κόβει και ράβει τους νόμους στα μέτρα του το οποίο αν δεν απομυζά, αγνοεί παγερά τον απλό άνθρωπο. Ότι χρειάζεται μια νέα επανάσταση για να σαρώσει την "εσωτερική κατοχή". 

    Το παραπάνω ιδεολόγημα κυριάρχησε επί γενεές, υποδαυλιζόμενο συχνά από την απροθυμία ή την αδυναμία των ελίτ να αρθούν στο ύψος των εθνικών περιστάσεων. Να θυμηθούμε τη δημοφιλία των ληστάρχων; (Η ληστοκρατία μάστιζε την ελληνική ύπαιθρο μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα εξαιτίας και της υποστήριξης των αγροτικών πληθυσμών.) Την ηρωοποίηση -από γνωστούς και μη εξαιρετέους- της "17 Νοέμβρη"; Τους προ οκταετίας "Αγανακτισμένους", οι οποίοι παρείχαν κάλυψη σε όσους πυρπολούσαν την Αθήνα και βιαιοπραγούσαν εναντίον πολιτικών; Την προτροπή ακόμα-ακόμα του Πάνου Καμμένου στους Χαλκιδικιώτες να λυντσάρουν τον δήμαρχο Πάχτα;

    Οι πλέον αισιόδοξοι φρονούν ότι η ελληνική κοινωνία κατά τα χρόνια της κρίσης ωρίμασε. Ότι αντιλήφθηκε, αργά και βασανιστικά, το αδιέξοδο αυτής της νοοτροπίας. Κατάλαβε πως οι μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων είναι στάχτη που ρίχνουν στα μάτια οι έμποροι ναρκωτικών, οι οποίοι λυμαίνονται την περιοχή. Συνειδητοποίησε ότι φοροδιαφεύγοντας δεν κλέβει κανείς το κράτος αλλά τους συμπολίτες του. Πως μποϋκοτάροντας την ανάπτυξη δεν στερείς μόνον τους επιχειρηματίες από τα κέρδη τους αλλά -πρωτίστως- τους εργαζόμενους από το εισόδημά τους. Ότι ανεχόμενος τις δυσλειτουργίες της δημόσιας παιδείας, που πηγάζουν κι από την άρνηση των εκπαιδευτικών να αξιολογηθούν, καταδικάζεις τα παιδιά στην ημιμάθεια. Οι πλέον αισιόδοξοι μάς διαβεβαιώνουν πως στις 7 Ιουλίου γύρισε οριστικά η σελίδα.

    Δεν θα συμμεριστώ τον τόσο ενθουσιασμό τους. Για να μπούμε οριστικά σε μία νέα καλύτερη εποχή, για να οικοδομηθεί η πλατύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση που έχει απόλυτη ανάγκη η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη ώστε να πετύχει, πρέπει οι Έλληνες να πείθονται κάθε μέρα για τη χρηστότητα και για την αποτελεσματικότητά της. Να νοιώθει ο καθένας στο πετσί του ότι η κρατική μηχανή όχι απλώς δεν τον καταδιώκει μα και τού συμπαρίσταται. Να βλέπει τους εκλεγμένους φορείς μιάς προσωρινής εξουσίας να υπηρετούν άοκνα τον φορέα της μόνιμης εξουσίας, τον λαό. Και οι πράξεις τους να αποδίδουν απτούς καρπούς. 

    Στην πολιτική -ευτυχώς ή δυστυχώς- ένα ολίσθημα ακυρώνει εκατό επιτεύγματα. Ο Σύριζα, ας μην το αρνούμαστε εμμονικά, είχε στις γραμμές του και κάμποσα φιλότιμα στελέχη. Η εικόνα όμως που εν πολλοίς τον χαρακτήρισε ήταν του Νίκου Καρανίκα.

    Προς γνώση και συμμόρφωση...

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας  
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων