Πόλεμος με το βαθύ κράτος;

Του Γιώργου Κράλογλου

Εάν δεν άκουγα από το στόμα του κ. Χατζηδάκη την πολιτική βούληση της κυβέρνησης "να δει τι θα κάνει και με το βαθύ κράτος...” δεν θα έδινα  σημασία.

Τώρα όμως όχι μόνο δίνω σημασία, αλλά έχω και απαιτήσεις για συνέχεια στην υπόθεση. 

Έχω απαιτήσεις γιατί ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει αποδείξει ότι τα εννοεί αυτά που λέει. Πραγματοποιεί όσα υπόσχεται. Και το κυριότερο. Βαδίζει πάντα με χρονοδιαγράμματα. Γι' αυτό και δίνω βάση στα χθεσινά λεγόμενά του.

Ωστόσο δεν παύω να τρομάζω για την πολιτική πρωτοβουλία του, καθώς η ιστορία της χώρας και τα κεφάλαια που έχουν γραφτεί για το βαθύ μας κράτος δείχνουν ότι το κράτος αυτό είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το σύστημα της χώρας, 45 χρόνια ακριβώς, στη διάρκεια των οποίων μόνο γέλια προκαλούσαν και σε αυτό το ίδιο το κράτος, ανάλογες εξαγγελίες. 

Τι να θυμίσω. Το ξεκίνημά του με τις κλαδικές της 10ετίας του 1980 που έφθασαν να αντικαταστήσουν ό,τι γνωρίζαμε ως ελληνικό Δημόσιο υπό τη συντήρηση των φορολογούμενων; 

Την εξέλιξή του σε ισχυρό αντίπαλο της πολιτικής μας σκηνής ή τη στήριξη του από μηχανισμούς που ήταν αδυνατόν να μην προστατέψουν τη δομή και την τεράστια ακτίνα δράσης του; 

Ψάξτε  στον χώρο άσκησης οικονομικών επιλογών  των κυβερνήσεων αυτού του περίπου μισού αιώνα επικράτησής του και βρείτε τις απίθανες αιτίες βραχυκυκλώματος των επενδύσεων. Τις δεκάδες από τις αιτίες αποτυχίας κάθε πρωτοβουλίας για απαλλαγή μας από τις κάθε μορφής γραφειοκρατικές εμπλοκές. 

Ποιος ήταν πραγματικά πίσω από την κάθε ανατροπή προσπάθειας αν δεν ήταν το βαθύ κράτος που δεν δεχόταν τίποτε που έχει να κάνει με τη μείωση της έκτασή του ή έστω με τη μεταβολή των συνθηκών παρουσίας του στον τρόπο εφαρμογής της (οικονομικής κυρίως) πολιτικής των κυβερνήσεων. 

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως όλοι οι άλλοι κρατικοί μηχανισμοί λειτουργούσαν άψογα και απλώς έπεφταν πάνω στο βαθύ κράτος. 

Τα γραφειοκρατικά μας γνωρίσματα ως οικονομία (που έδιωξαν του κόσμου τις επενδύσεις επειδή η μελέτη τους... απαιτούσε 2-3 χρόνια και κανείς δεν μπορούσε -και δεν μπορεί- να εγγυηθεί για την ολοκλήρωσή τους) είναι στην επενδυτική μας επιφάνεια και αποτελούν τα πρώτα αντικείμενα που κάθε ξένος και ντόπιος επενδυτής αρχίζει από αυτά τις συζητήσεις του και με τους πολιτικούς μας και με το κράτος μας. 

Ποια ασθένεια όμως συντηρεί τόσα χρόνια την κατάσταση στην οικονομική μας, αλλά και κοινωνική μας πολιτική;

Οι πελατειακές σχέσεις κράτους με την πολιτική, τους πολιτικούς και τις πολιτικές τους. Και η δύναμη αυτού του κράτους να ανατρέπει υπουργικά συμβούλια και κυβερνήσεις. Δύναμη που δεν περιορίζεται τόσο εύκολα όσο νομίζουν αυτοί που το νομίζουν και στην σημερινή κυβέρνηση...

Τα επόμενα βήματα (αν υπάρξουν μέσα στο 2026) θα επιβεβαιώσουν ή θα ανατρέψουν αυτά που ισχυριζόμαστε. Θα δούμε.

george.kraloglou@capital.gr