Το "ενεργειακό μάρμαρο" ποιος θα το πληρώσει;

Του Γιώργου Κράλογλου

Η Κομισιόν τράβηξε την ουρά της από το βιομηχανικό και βιοτεχνικό ενεργειακό μας κόστος. Η λύση είναι κάτι περίπου σαν το "κόψτε τον σβέρκο σας".

Οπότε μένουμε εμείς που θα πληρώσουμε το μάρμαρο ως καταναλωτές και ως φορολογούμενοι. 

Μένει η βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή που αποκλείεται να τα βγάλει πέρα χωρίς φόρμουλα ενίσχυσης. 

Μένει  η  κυβέρνηση που όμως θα φιλτράρει τα πάντα μέσα από το πολιτικό κόστος καθώς οι εκλογές σε συνδυασμό με την αυτοδυναμία της είναι αυτό που θα την απασχολεί από εδώ και πέρα...

Μένει τέλος η αντιπολίτευση που μάλλον δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το πρόβλημα του κόστους ενέργειας στη μεταποιητική μας παραγωγή και ας αφορά το 98,5% από τους μικρομεσαίους. Η αντιπολίτευση θα είναι που θα κάνει πράξη την βούληση των Βρυξελλών "να κόψουμε τον σβέρκο μας". 

Οπότε μέσα από ένα απρόσμενο ζήτημα στην οικονομία, όπως αυτό του ενεργειακού κόστους στην παραγωγή μας, επιστρέφουμε κάπου 45 χρόνια πριν, με την υποχρέωση να απαντήσουμε άλλη μια φορά στο ερώτημα αν θέλουμε πράγματι βιομηχανία και βιοτεχνία στην χώρα και πώς την θέλουμε... Πόσο μικρή και πόσο κρατική... 

Το ίδιο ερώτημα που ζήτησε η ίδια η βιομηχανία να απαντηθεί (ΣΕΒ μετά το 1981) από τις τότε κλαδικές και τη νομενκλατούρα σε ό,τι αφορά βεβαίως την ιδιωτική βιομηχανία και βιοτεχνία. Την άλλη (την κρατική) την είχε η τότε κυβέρνηση στα δεξιά της και την χρηματοδοτούσε για να γεμίζει συντρόφους. Έφθασαν τους 60.000 περίπου και είχαν αναλάβει να "εξυγιάνουν" τις προβληματικές ιδιωτικές μονάδες με σκοπό να τις παραδώσουν εξυγιασμένες στον λαό... 

Έχει σημασία η επιστροφή μας σε αυτό παρελθόν γιατί αφορά τις από τότε πολιτικές, όλων των κομμάτων και κυβερνήσεων, μέχρι την περίοδο των μνημονίων και της χρεοκοπίας του κράτους όπου και στη μεταποίηση και στις δήθεν επενδύσεις τους έχασε ο σκύλος τον αφέντη του... Και δεν τον βρήκε βεβαίως μέχρι και σήμερα.

Το ερώτημα λοιπόν που ουδέποτε απαντήθηκε μέσα από τα κυβερνητικά προγράμματα (1985-2025) αν θέλουμε βιομηχανία και βιοτεχνία στην χώρα παραμένει και σήμερα.  

Και θα παραμένει όσο επικρατεί κυβερνητική "αφωνία" με έμμεσες απαντήσεις που παραπέμπουν μόνο στη συγκυρία και τις όποιες εξελίξεις της που ακόμη δεν έχουν κάνει το ενεργειακό καθημερινό εφιάλτη. Δεν θα αργήσουν όμως. 

Άλλωστε "ψιθυρίζεται" ήδη (σε όλη την  Ευρωπαϊκή Ένωση) λόγω της εμφανούς αδυναμίας της να ξεκαθαρίσει τι είδους πολιτική θα τηρηθεί ώστε να αντιμετωπισθεί το ενεργειακό κόστος στην παραγωγή και ποιους θα αφορά εκτός των Γάλλων, των Γερμανών και των Ιταλών που κατέληξαν σε δικά τους μοντέλα από τις πρώτες ημέρες του 2026, χωρίς κανείς να τους τραβήξει τον ευρωπαϊκό τους γιακά...

Ωστόσο από την άλλη η Κομισιόν ούτε θέλει, ούτε πρόκειται να θελήσει, να αντιγραφούν και να εφαρμοσθούν τα μοντέλα αυτά (κατά βούληση από άλλα κράτη μέλη) χωρίς την δική της συμφωνία. 

Η κυβέρνησή μας λοιπόν καλείται τώρα να δώσει την απάντηση που δεν δόθηκε μισό αιώνα πριν. Θέλουμε και πώς την θέλουμε την μεγάλη και την μικρομεσαία βιομηχανία στη δική μας χώρα. 

Απάντηση που για να δοθεί θα πρέπει να ξεκινάει και να τελειώνει με φόρμουλα μέτρων τα οποία θα ευνοούν το βιομηχανικό και ειδικά το βιοτεχνικό κόστος της δικής μας παραγωγής. Αν αυτό δεν συμβεί (μέσα στο επόμενο 2μηνο, μετρώντας τις ημέρες από σήμερα-αύριο...) ξεχάστε ότι ακούτε για επενδύσεις και αναζητείστε την Ελλάδα που θα αλλάζει χέρια... (και με την Τουρκία ανάμεσα στους πολλούς αγοραστές).

george.kraloglou@capital.gr