Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 28-Μαϊ-2015 09:28

    "Είναι ώρα οι πολιτικοί να δώσουν στην Αθήνα τελεσίγραφο"

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 10:45

    Ίσως να έχει έλθει η ώρα οι πολιτικοί να δώσουν ένα τελεσίγραφο στην Ελλάδα, ίσως έχει έλθει η ώρα για την ευρωζώνη να προσφέρει στην Ελλάδα μια πολιτική λύση, σχολιάζει ο αρθρογράφος της The Wall Street Journal, Simon Nixon.

    Όπως επισημαίνει, η ελληνική κυβέρνηση έχει ξοδέψει τους τέσσερις τελευταίους μήνες ζητώντας μια «πολιτική λύση» για την κρίση χρέους της. Μπορεί να έχει έλθει η ώρα για να την προσφέρει η ευρωζώνη.

    Μέχρι σήμερα, οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης ήταν απρόθυμοι να συρθούν σε μια τέτοια διαδικασία, προτιμώντας να κρύβονται πίσω από τους αξιωματούχους των θεσμών. Εν μέρει, εξηγεί ο Nixon, αυτό αποτυπώνει την πρακτική και νομική πραγματικότητα: εκλεγμένοι πολιτικοί δεν έχουν την ικανότητα να διαπραγματευτούν τις λεπτομέρειες των προγραμμάτων διάσωσης.

    Αλλά αποτυπώνει επίσης μια πολιτική πραγματικότητα: κανείς δεν ήθελε να φανεί ότι κρίνει τον κρατικό προϋπολογισμό ενός ομολόγου του στην ευρωζώνη. Προτίμησαν να μείνουν ένα βήμα πιο πίσω, δίνοντας χρόνο και χώρο σε μια άπειρη κυβέρνηση ώστε να καταλήξει στη δική της συμφωνία με τους πιστωτές, αντανακλώντας τις δικές της πολιτικές επιλογές, σεβόμενη παράλληλα τους κανόνες της ευρωζώνης.

    Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι συνομιλίες διάσωσης δεν έχουν πάει –και φαίνεται ότι δεν οδηγούν- πουθενά. Παρά τις διαβεβαιώσεις καθημερινά από την Αθήνα ότι επίκειται μια συμφωνία, αξιωματούχοι της ευρωζώνης δηλώνουν ότι οι δύο πλευρές παραμένουν μίλια μακριά.

    «Τα τελεσίγραφα πάνε και έρχονται: κανείς τώρα δεν περιμένει μια συμφωνία μέχρι το τέλος Μαΐου. Η Αθήνα αντιστέκεται ακόμη σε βασικές μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό της και στην αγορά εργασίας, τις οποίες οι πιστωτές θεωρούν απαραίτητες για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της Ελλάδας, ενώ συνεχίζει να ξηλώνει τις προηγούμενες μεταρρυθμίσεις», αναφέρει ο Nixon.

    Οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης δεν είχαν ποτέ την ψευδαίσθηση ότι θα ήταν δύσκολο για την επίτευξη μιας συμφωνίας με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα, το κόμμα του οποίου κέρδισε τις εκλογές με την υπόσχεση να σκίσει το πρόγραμμα διάσωσης, απορρίπτοντας τη λιτότητα και ξεκινώντας ένα δημοσιονομικό επεκτατικό πρόγραμμα. Αλλά ο Αλ. Τσίπρας είχε επίσης διαμηνύσει στην προεκλογική του εκστρατεία ότι θα κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

    Υπέθεσαν πως όταν θα αυξανόταν η χρηματοοικονομική πίεση, αυτό θα ήταν το σκέλος της εντολής του που θα επέλεγε να τιμήσει. Υπέθεταν ότι το κόμμα του θα τον υποστήριζε σε οποιαδήποτε συμφωνία επέλεγε ή ότι θα «πετούσε» τους σκληροπυρηνικούς της κυβέρνησής του και θα ζητούσε υποστήριξη από τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης.

    Αλλά αυτές οι υποθέσεις, σχολιάζει ο Nixon, φαίνονται όλο και π ιο άστοχες. Παρά τις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για αντιμετώπιση της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων στην Ελλάδα, έχει δείξει μικρό ενδιαφέρον για μεταρρυθμίσεις στους τέσσερις πρώτους μήνες στην εξουσία. Δεν έχει παρουσιάσει ιδέες για το πώς θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια λειτουργική, σύγχρονη οικονομία.

    «Αντιθέτως, φαίνεται ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για να γυρίσει πίσω το ρολόι. Σε μια συνεδρίαση την προηγούμενη εβδομάδα, 75 από τα 160 ανώτερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν υπέρ μιας άμεσης «ρήξης» με τους πιστωτές. Οι άλλοι 95 υποστήριξαν μια συμβιβαστική πρόταση από τον Αλ. Τσίπρα, να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις αλλά να θέσει κόκκινες γραμμές στις μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις και στην αγορά εργασίας που οι πιστωτές δεν θα αποδεχθούν ποτέ, αυξάνοντας την πιθανότητα ο Τσίπρας να δυσκολευτεί να λάβει την υποστήριξη του κόμματός του για μια συμφωνία.

    Ο κίνδυνος ενός ατυχήματος είναι τώρα εξαιρετικά υψηλός. Η Ελλάδα χρωστάει 1,6 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ τον Ιούνιο και κάποιοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει ότι χωρίς μια συμφωνία, είναι πιθανό να αθετηθεί μια πληρωμή.

    «Ασφαλώς, η Αθήνα έχει εκδώσει πολλές τέτοιες προειδοποιήσεις στο παρελθόν. Αλλά αυτή τη φορά μπορεί να λέει την αλήθεια. Στο μεταξύ, ο χρόνος περνάει και θα λήξει η τρέχουσα συμφωνία διάσωσης στο τέλος Ιουνίου, σημείο κατά το οποίο τα κεφάλαια που σήμερα προβλέπονται για την Ελλάδα, θα πάψουν να είναι διαθέσιμα. Ακόμη χειρότερα η διαδικασία μέσω της οποίας μπορούν να εκταμιευθούν τα κεφάλαια διάσωσης, είναι περίπλοκη. Θα μπορούσε να διαρκέσει πολλές εβδομάδες για να δοθούν οι απαραίτητες νομικές και κοινοβουλευτικές εγκρίσεις».

    Για να αποφύγουν μια καταστροφή, οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης ίσως τώρα χρειαστεί να αναλάβουν πολιτική ευθύνη. Ένας λόγος που οι διαπραγματεύσεις έχουν τραβήξει τόσο πολύ είναι ότι οι αξιωματούχοι είναι δικαιολογημένα διστακτικοί να αναλάβουν οποιοδήποτε μέτρο που μπορεί να φέρει την κρίση σε κορύφωση, οδηγώντας σε κατηγορίες για υπέρβαση της εξουσίας τους. 

    Αναμφισβήτητα, η ΕΚΤ θα έπρεπε καιρό πριν να έχει καταστήσει πιο αυστηρούς τους όρους σύμφωνα με τους οποίους επιτρέπει στις ελληνικές τράπεζες πρόσβαση στις λειτουργίες της. Αλλά ως ένας μη εκλεγμένος οργανισμός, είναι απρόθυμη να κάνει ένα βήμα που μπορεί να οδηγούσε σε bank runs και capital controls. Στο μεταξύ, το ΔΝΤ ανησυχεί ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καθιστούν την δική τους συμβολή, εξαρτημένη από την συμμετοχή του ΔΝΤ.

    Αλλά, σχολιάζει ο Nixon, αυτή η απροθυμία να τραβήξει την σκανδάλη στην Ελλάδα μπορεί τώρα να επιδεινώνει την κρίση. Η αναβολή εκ μέρους των πιστωτών να ορίσει αυστηρές προθεσμίες ή να δώσει τελεσίγραφα, τροφοδοτεί την πεποίθηση ότι η ευρωζώνη κρατά ανοιχτές τις επιλογές της για μια τελική παραχώρηση, ενθαρρύνοντας την Αθήνα να παρατείνει την μικροπολιτική της, αυξάνοντας τη ζημιά για την ελληνική οικονομία, και το ενδεχόμενο ποσό διάσωσης για την ευρωζώνη. Επίσης επιτρέπει την Αθήνα να σκιαγραφήσει μια εικόνα των πιστωτών που είναι διχασμένοι μεταξύ τους, συμβάλλοντος σε ένα αφήγημα ότι η ΕΕ δεν μπορεί να λάβει αποφάσεις, έχοντας παραλύσει από τις δικές της δομές.

    Για αυτό ίσως να έχει έρθει η ώρα για τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης, να δώσουν στην Αθήνα ένα τελεσίγραφο: μια συμφωνία take-it-or-leave-it με μια σαφή εντολή. Αυτό το τελεσίγραφο θα περιλαμβάνει μια εξήγηση για το τι έχει κάνει η ευρωζώνη και είναι πρόθυμη να κάνει για την Ελλάδα, τι απαιτεί από την Ελλάδα ως αντάλλαγμα και γιατί.

    Επίσης θα καθορίζει τις συνέπειες μιας απόρριψης, κάτι που θα ήταν να δώσει στην ΕΚΤ την πολιτική κάλυψη για να σταματήσει την χρηματοδότηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

    «Ασφαλώς, αυτό θα ήταν μια υψηλού διακυβεύματος κίνηση. Αλλά το ρίσκο της υπνοβασίας σε ένα ατύχημα είναι επίσης υψηλό. Εκτός αυτού, ένα τελεσίγραφο θα εξασφάλιζε ότι μια έξοδος από το ευρώ είναι μια σκόπιμη απόφαση του ελληνικού κράτους: αυτό μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντικό για την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της υπόλοιπης ευρωζώνης που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει».

     

     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ