Έτος εκλογών

Η ολοκλήρωση της τετραετίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οδηγεί συνταγματικά στην πραγματοποίηση γενικών εκλογών. Σε συνδυασμό με τις συνταγματικές απαιτήσεις για την εφαρμογή του εκάστοτε εκλογικού νόμου, το 2023 θα πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα, τουλάχιστον τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Μία για την εκλογή περιφερειαρχών και δημάρχων των Οκτώβριο και τουλάχιστον άλλες δύο για την εκλογή κεντρικής κυβέρνησης. 

Ο χρόνος διεξαγωγής των τελευταίων δεν έχει καθορισθεί αλλά θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως, εκτός από κάποιο πραγματικά συγκλονιστικό απρόοπτο, θα πραγματοποιηθούν στο διάστημα από τον Απρίλιο έως και τον Ιούνιο. Με δεδομένο πως τον Ιούνιο διεξάγονται οι Πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή των αποφοίτων Λυκείων στα ΑΕΙ, είναι προφανές πως ο πιθανότερος χρόνος διεξαγωγής τους είναι οι δύο τελευταίοι μήνες της Άνοιξης.

Εκτός της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα διεξαχθούν τη χρόνια που μόλις μπήκε σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις επίσης σε:
Τσεχία (προεδρικές 13-14 Ιανουαρίου)
Κύπρο (προεδρικές, 5 Φεβρουαρίου, πιθανότατα θα χρειαστεί δεύτερος γύρος την αμέσως επόμενη Κυριακή 12/2)
Εσθονία (βουλευτικές, Μάρτιο)
Φινλανδία (βουλευτικές, Απρίλιο)
Γερμανία (τοπικές βουλευτικές σε 4 ομόσπονδα κρατίδια: Βερολίνου, Βρέμης, Βαυαρίας και Έσσης)
Λουξεμβούργο (γενικές, Οκτώβριο)
Ισπανία (12 περιφερειακές στις 28 Μαΐου, γενικές πλην 57 εδρών της Γερουσίας πριν τις 10 Δεκεμβρίου)
Πολωνία (γενικές βουλευτικές τον ερχόμενο Νοέμβριο)
Πορτογαλία (τοπικές, στα νησιά της Madeira)
Επιπλέον των κρατών μελών της Ένωσης, θα πραγματοποιηθούν στην Γηραιά Ήπειρο εκλογές σε:
Μαυροβούνιο (προεδρικές, τον Απρίλιο ή τον Μάιο)
Ελβετία (γενικές ομοσπονδιακές, τον Οκτώβριο) και 
Ουκρανία (βουλευτικές, Οκτώβριο).

Στις παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν και οι, τόσο σημαντικές για την Ελλάδα, τουρκικές (προεδρικές και βουλευτικές, 18 Ιουνίου αλλά, μετά τις πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν, υπάρχει υψηλότατη πιθανότητα να πραγματοποιηθούν νωρίτερα).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γεωπολιτική ιδιοφυΐα, για ν’ αντιληφθεί ότι σε 12 μήνες η Ευρώπη θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι σήμερα. Αρκεί να σκεφθεί πως η, εδώ και 8 χρόνια, υπερσυντηρητική (έως φασίζουσα) Πολωνία θα μπορούσε να ξαναβρεθεί υπό την ηγεσία του Donald Tusk (στο οποίο παρεμπιπτόντως, τόσα του οφείλουν Ελλάδα και Ευρωζώνη), και τι θα σήμαινε αυτό για την ενεργειακή- παραγωγική της ανεξαρτησία. Πολύ δε περισσότερο εάν προστεθούν στην εικόνα παράμετροι όπως μία αυτοδύναμη κυβέρνηση στην Ισπανία ή/και μία χωρίς συμμετοχή των ακροδεξιών λαϊκιστών(και κρυπτοφιλοπουτινικών) "αληθινών Φινλανδών", στην πατρίδα του Αϊ-Βασίλη!

Στην Ελλάδα τα πράγματα δείχνουν ξεκάθαρα. Η Νέα Δημοκρατία προηγείται σταθερά και πολύ δύσκολα θα χάσει την πρώτη θέση. Αλλά η αυτοδυναμία δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη σε καμία περίπτωση. Η μάχη θα δοθεί γι’ αυτήν. Αλλά ακόμη και αν το κυβερνόν κόμμα την εξασφαλίσει, θα πρέπει αυτή να είναι τόση, ώστε να διασφαλίζει σημαντική δυνατότητα ελιγμών στον πρωθυπουργό. Όπως επανειλημμένα έχει αποδειχθεί στο πρόσφατο παρελθόν, είναι εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο, να κυβερνηθεί η Ελλάδα με σταθερότητα και χωρίς κλυδωνισμούς στρατηγικής και στόχων, με πλειοψηφίες των 151 ή 152 βουλευτών. Το επίπεδο λοιπόν της κοινοβουλευτικής δύναμης του πρώτου κόμματος, αποτελεί ζητούμενο που πρέπει να προκαλεί προβληματισμό και σκέψεις. Διότι επενδύσεις χωρίς πολιτική σταθερότητα… γιόκ!

Αυτό είναι το ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να δημιουργήσει η (αναπόφευκτη λόγω εκλογικού νόμου Τσίπρα) διπλή κάλπη στη χώρα. Το άλλο είναι η στάση της Τουρκίας, στο διάστημα ανάμεσα στις δύο (τουλάχιστον) Ελληνικές αναμετρήσεις. Ο διεθνής παράγων έχει ξεκαθαρίσει με όλους τους τρόπους και τόνους στην ηγεσία της γείτονος ότι δεν θα ανεχθεί οποιεσδήποτε επιθετικές κινήσεις. Είτε στα ανατολικά της επικράτειάς της (Β. Ιράκ), είτε δυτικά (Αιγαίο, Έβρο, Ελλάδα), είτε νότια (Β. Συρία)! Αλλά, με τον Τούρκο πρόεδρο να "χαροπαλεύει" πολιτικά και να γνωρίζει ότι εάν χάσει αυτήν τη μάχη, θα πρέπει να δώσει άλλη μία για την πραγματική του επιβίωση αυτήν τη φορά, κανένα ενδεχόμενο δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί! Η Ελληνική κυβέρνηση έχει ορίσει καθαρά τα όρια των αποδεκτών και δεν μπορεί να κάνει τίποτε περισσότερο από όσα ήδη πράττει. 

Ας ελπίσουμε πως η σύνεση και η λογική θα επικρατήσουν επίσης στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου. Διαφορετικά το 2023 μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμο για το μέλλον της Ευρώπης και για άλλους λόγους πλην των εκλογών σε ολόκληρη την ήπειρο!

Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr