Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 08-Αυγ-2022 00:03

    Δουλευταράδες…

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η υπερδεκαετής κρίση που ταλάνιζε τη χώρα μέχρι πρόσφατα, είχε ως κύρια αίτια δύο συγκεκριμένα γεγονότα. Αφενός την καταβαραθρωμένη και συνεχώς πτωτική επί μία δεκαετία παραγωγικότητα, αφετέρου τις υψηλότατες δαπάνες του προϋπολογισμού για το ασφαλιστικό (κυρίως συντάξεις, αλλά όχι μόνο). 


    To πάθημα όμως, όπως όλα δείχνουν, δεν έγινε μάθημα!

    Πριν λίγες ημέρες, σερφάροντας στα ερτζιανά (μέσω Internet), έπεσα πάνω στην συνέντευξη του προέδρου των παραγωγών ροδάκινου Ημαθίας, στον ΣΚΑΪ (δυστυχώς δεν τη βρήκα online). Σε αυτήν τη συνέντευξη ακούστηκαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.

    Στην Ημαθία υπάρχουν περί τους 8.000 Έλληνες, οι οποίοι λαμβάνουν επίδομα αλληλεγγύης και δεν δέχονται να εργαστούν, για να μην το χάσουν. Υπάρχει minimum όριο εισοδήματος (σύμφωνα με τον κύριο πρόεδρο, στα €2.600/έτος) και προτιμούν να μην πληρώνονται τα €35-45 που δίνουν οι παραγωγοί ροδάκινων και τα εργοστάσια κονσερβοποιίας, παρά να χάσουν το επίδομα… ξαπλώστρας!

    Η καλλιέργεια, συλλογή και επεξεργασία των ροδάκινων, χρειάζονται περί τις 9.000-10.000 εργαζόμενους και βρίσκουν σκάρτες 3.000! Σε μια περιοχή όπου, επαναλαμβάνω, 8.000 Έλληνες πολίτες εισπράττουν επίδομα αλληλεγγύης, χωρίς να εργάζονται! 

    Ο κύριος πρόεδρος βέβαια έχει βρει και τη λύση: να δουλεύουν και να πληρώνονται αλλά να μην φορολογούνται για αυτά τα εισοδήματα, ώστε να διατηρήσουν τα επιδόματα. Κλασική περίπτωση Έλληνα, "εγώ να κάνω τη δουλίτσα μου και ο νόμος να πάει να νανανανά!". Αλλά αυτή η (κάκιστη) νοοτροπία του τοπικού συνδικαλιστή, αποτελεί πολύ μικρό μέρος του προβλήματος. 

    Το σημαντικό μέρος του, η ουσία βρίσκεται στη νοοτροπία αυτών των νέων (στη συντριπτική πλειονότητά τους) ανθρώπων που προτιμούν να κάθονται και να εισπράττουν ένα πενιχρό επίδομα, πιθανότατα γιατί περιμένουν διορισμό στο δημόσιο ή λόγω του συνδρόμου "too many chiefs, but no Indians", παρά να εργαστούν δημιουργικά και παραγωγικά για τους ίδιους και τον τόπο τους.

    Πολλοί θα βρουν διάφορες δικαιολογίες ότι η εργασία είναι εποχιακή, ότι δεν είναι καλές οι αμοιβές, ότι είναι εξαιρετικά κατώτερη των προσόντων κάποιων από τους… επιδοματίες (sic) κ.ο.κ. Δυστυχώς, για τη χώρα και το μέλλον της είναι όλα μπούρδες. Σοφιστείες και αερολογίες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα!

    Απλούστατα διότι η ίδια και χειρότερη κατάσταση επικρατεί και στον τουρισμό και στη μεταποίηση και στη βιομηχανία και στην κτηνοτροφία, και στις πολλών και διαφόρων ειδών υπηρεσίες και πάει λέγοντας.

    Κάποιοι τη δικαιολογούν με την παρουσία λαθρομεταναστών αλλά πρόκειται περί γελοίου επιχειρήματος. Διότι ένας μεγάλος αριθμός θέσεων που δεν καλύπτονται απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις, τις οποίες ελάχιστοι αλλοδαποί μετανάστες, νόμιμοι ή μη, μπορούν να έχουν. Π.χ. sous-chef σε σοβαρό ξενοδοχείο δεν μπορεί να γίνει κανένας λαθρομετανάστης ή πρόσφυγας. Χρειάζονται επιτελικές γνώσεις μαγειρικής, χειρισμού προσωπικού, οργάνωσης κ.λπ. Για να μην αναφερθώ στο ό,τι δεν μπορεί ο sous-chef να εξαφανίζεται κάθε φορά που κάνει έφοδο η επιθεώρηση εργασίας, δεν μπορεί να έχει ηλεκτρονική κάρτα κ.λπ. 

    Ούτε μπορεί να καλυφθεί από αλλοδαπό π.χ. η θέση μιας μηχανικού που αποφοίτησε δύο χρόνια από πολυτεχνική σχολή αλλά αφήνει εργασία με μισθό μεγαλύτερο των €1.000/μήνα για να αποδεχθεί διορισμό στο δημόσιο, όπου θα λαμβάνει περίπου τα 2/3 αυτού του μισθού αλλά θα δουλεύει… τον κόσμο! Αυτός που χτυπά το κεφάλι του στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο senior μηχανικός και επιχειρηματίας, που "έφαγε" ένα εξάμηνο να την εκπαιδεύσει και μόλις η εκπαίδευση θα άρχιζε ν’ αποδίδει, βρέθηκε να ψάχνει τον διάδοχο. Που χρειάζεται κι αυτός με τη σειρά του, γνώσεις και χρόνο για ν’ αποδώσει και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται…

    Άλλοι προβάλλουν ως δικαιολογία τις εξαιρετικά κακές συνθήκες είτε εργασίας, είτε διαμονής (στον τουρισμό κυρίως) που προσφέρουν οι επιχειρήσεις. Και πάλι όμως η δικαιολογία είναι σαθρή. Η έκταση του φαινομένου είναι τόσο μεγάλη και τόσο ευρεία που θα έπρεπε το 50% των επιχειρηματιών να είναι "δουλέμποροι" για να έχει πραγματική σημασία αυτή η παράμετρος. Οπότε θα υπήρχαν σοβαρές καταγγελίες, πρόστιμα κ.λπ. Κάτι που φυσικά, δεν συμβαίνει. Σίγουρα τα πράγματα δεν βρίσκονται στο επίπεδο που θα έπρεπε από πλευράς συνθηκών σε κάποιες επιχειρήσεις, αλλά "σκλαβοπάζαρα" και "γαλέρες" δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια!

    Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν πως πρέπει να δίνονται μεγαλύτερες αμοιβές. Σε αυτούς μάλιστα συγκαταλέγεται και η κυβέρνηση, της οποίας πολλά στελέχη… ζήλεψαν τη… δόξα του Αμερικανού προέδρου Biden και δεν χάνουν ευκαιρία να λαϊκίσουν, δηλώνοντας επανειλημμένα "Πληρώστε περισσότερα, πληρώστε καλύτερα"! 

    Αλήθεια πόσο καλύτερα, πόσο περισσότερα από €40 ημερησίως "καθαρά" (που σημαίνει περίπου διπλάσιο κόστος για την επιχείρηση τελικά), πρέπει να πληρωθεί ο ανειδίκευτος εργάτης για να δεχθεί μια θέση εργασίας; Μιλάμε για καθαρό εισόδημα ανειδίκευτου στα €880 (20+% πάνω από τον βασικό), με το συνολικό εργατικό κόστος να ξεπερνά τα €1.600 μηνιαία! Και ποια θα είναι η ανταγωνιστικότητα μετά; Ποια η τιμή ανά μονάδα προϊόντος;

    Πόσο παραπάνω από €1.500/μήνα να πληρώσει π.χ. μια εταιρεία μελετών για μηχανικό επταετούς εμπειρίας, ώστε να λάβει ικανό αριθμό αξιόλογων βιογραφικών ώστε να βρει συνεργάτες για ικανό χρονικό διάστημα; Γιατί αυτήν τη στιγμή, με τέτοια ανεργία και αυτόν τον μισθό, δεν λαμβάνει παρά ελάχιστα!

    Τα οποία μάλιστα πολλές φορές, αποδεικνύονται "πέτσινα"!

    Όχι, κυρίες και κύριοι! Το πρόβλημα δεν οφείλεται ούτε στις κακές αμοιβές, ούτε στις κακές συνθήκες, ούτε στα ξένα εργατικά χέρια. Ακόμη κι αν δεχτούμε πως, σε ορισμένες περιπτώσεις, το φαινόμενο οφείλεται σε κάποιον από αυτούς τους λόγους, είναι τόσο εκτεταμένο και ευδοκιμεί σε τόσους πολλούς και τόσο διαφορετικούς κλάδους, που είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του σε έναν παράγοντα και μόνον: την κάκιστη νοοτροπία που διακατέχει τα τελευταία χρόνια τους νέους ανθρώπους.

    Αυτή η νοοτροπία πρέπει ν’ αλλάξει. Και το μόνο μέτρο με άμεση επίδραση είναι το όριο προσφοράς θέσεων εργασίας για την πληρωμή των (όποιων) επιδομάτων. Έχει εδώ και καρό εξαγγελθεί αλλά δεν έχει υλοποιηθεί το όριο των τριών προσφορών θέσεως εργασίας για την παύση της πληρωμής του επιδόματος. Πρέπει να εφαρμοσθεί άμεσα!

    Διαφορετικά, θα βρεθούμε πάλι στο… 2010, να κλαίμε την μοίρα μας και να κατηγορούμε τους… κακοί ξένοι! (sic). 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ