Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 27-Ιουν-2022 00:02

    Ετικέτες, ταμπέλες και πραγματικότητα

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Την Παρασκευή το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών (SCOTUS – Supreme Court Of The United States) αποφάσισε να ανατρέψει παλιότερη απόφαση του, με την οποία υποχρεώνονταν οι Πολιτείες να διατηρούν τις αμβλώσεις, ως ελεύθερη επιλογή των πολιτών. 

    Πλέον η κάθε Πολιτεία έχει τη δυνατότητα να καθορίσει μόνη της τη νομοθεσία που θα εφαρμόσει στο θέμα.

    Μια μόλις ημέρα πριν, το ίδιο δικαστήριο, αποφάσιζε πως δεν μπορεί κάθε Πολιτεία (με αφορμή νόμο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης) ν’ αποφασίζει μεμονωμένα για τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα επιτρέπεται η οπλοφορία στη δικαιοδοσία της, επισημαίνοντας ομοσπονδιακή αρμοδιότητα και κρίνοντας αυτή τη δυνατότητα σαν αντισυνταγματική. 

    Προφανώς πρόκειται για αποφάσεις στηριγμένες στην προκατάληψη, μεροληπτικές και αυτοαναιρούμενες. Δίκαια ξέσπασαν μεγάλες αντιδράσεις απέναντι και στις δύο. Σε εκείνες τις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν στην Ελλάδα, πρωτοστάτησαν οι φωνές που αναθεμάτιζαν τους "συντηρητικούς" δικαστές, που "στερούν τα δικαιώματα των γυναικών" κ.ο.κ. 

    Κι εδώ υπάρχει πρόβλημα. Όπως συμβαίνει πάμπολλες φορές στη χώρα, πρόκειται για μια ακόμη τεράστια μπουρδολογία που μια συγκεκριμένη μερίδα του πολιτικού φάσματος έχει κατορθώσει να επιβάλλει, με αποτέλεσμα να παραμορφώνονται οι έννοιες και, ώρες-ώρες, ο δημόσιος διάλογος να μετατρέπεται σ’ ένα μπάχαλο χωρίς όρια, όπου όλοι αποκαλούν όλους με διάφορους χαρακτηρισμούς δίχως αυτοί οι χαρακτηρισμοί να αντιστοιχούν στην πραγματική τους σημασία ή τις πράξεις και θέσεις των χαρακτηριζόμενων.

    Από τους έξι (σε σύνολο εννέα που αριθμεί η Ολομέλεια) ισόβιους Ανώτατους  Δικαστές των ΗΠΑ που έχουν διοριστεί από Ρεπουμπλικάνο Προέδρο, αυτοί που δίνουν την κλίση στη ζυγαριά για τέτοιου είδους αποφάσεις τις αποφάσεις είναι οι τρείς που διόρισε κατά την θητεία του ο Ντόναλντ Τραμπ (Gorsuch, Kavanaugh και Coney Barrett). Οι οποίοι όμως, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη Συντηρητική παράταξη. Η αναφορά και μόνο πως ανήκουν στους Συντηρητικούς, κάνει π.χ. τον γερουσιαστή John McCain ή τον Ronald Reagan, να στριφογυρίζουν στα μνήματά τους.

    Πρόκειται απλά για τρεις από τους πάμπολλους παλαβούς διαφόρων ειδών που έχουν εισβάλλει στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα τα τελευταία χρόνια, για τρεις φανατικούς του Tea Party και των θεωριών συνωμοσίας. Οι οποίοι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη Δεξιά και τον φιλελευθερισμό. Τρεις δικαστές που ουσιαστικά είπαν ψέματα ενόρκως για το θέμα των αμβλώσεων, κατά τις ακροάσεις του Κογκρέσου για την έγκριση της υποψηφιότητάς τους και σήμερα εξευτελίζουν τη Δημοκρατία στις ΗΠΑ. Εάν διανύαμε την εποχή Ρέιγκαν ή Μπους, αυτοί οι τύποι δεν θα περνούσαν ούτε απ’ έξω από το Κογκρέσο, πολύ δε περισσότερο από έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου!

    Παρ’ όλα αυτά, στην Ελλάδα τους αποκαλούμε Συντηρητικούς...

    Πολλοί θα σκεφτούν πως δεν συμβαίνει τίποτα επειδή δίνεται έτσι ανεύθυνα αυτή η "ταμπέλα", πως ελάχιστη σημασία έχει, αν έχει κάποια. Έχουν όμως άδικο! 

    Είναι αυτή η ευκολία των χαρακτηρισμών, που κοστίζει στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας, τον αχταρμά που τόσο συχνά συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή και, πολλές φορές,  οδηγεί τη χώρα σε καταστάσεις εκλογών 2015, αλλεπάλληλων μνημονίων κ.ο.κ. 

    Είναι αυτή η ευκολία με την οποία κολλάμε ταμπέλες που επιτρέπει να αποκαλούνται φιλελεύθεροι άνθρωποι που π.χ. αντιμάχονται λυσσαλέα την ελεύθερη μετακίνηση, την ανεξιθρησκεία κ.λπ. 

    Είναι αυτή η ευκολία με την οποία δεχόμαστε τον χαρακτηρισμό κάποιων ως φιλελεύθερων, την ίδια ώρα που αυτοί αγωνίζονται με κάθε τρόπο να διοριστούν ή να διορίσουν στο δημόσιο, να τραφούν από τον κρατικό κορβανά. 

    Είναι αυτή η ευκολία που έχει δώσει τη δυνατότητα σε κόμματα με καθαρά φασιστικά χαρακτηριστικά και τους ανθρώπους τους, να χαρακτηρίζονται ως δημοκρατικά ή σαν "δημοκρατικές δυνάμεις". 

    Και πάει λέγοντας… Αμέτρητες οι αντίστοιχες περιπτώσεις!

    Πολλοί βέβαια θ’ αναρωτηθούν, γιατί αυτή η κατάσταση να θεωρηθεί ότι αποτελεί πρόβλημα. Υφίσταται επί αρκετές δεκαετίες και, παρ’ όλα αυτά, η χώρα κατορθώνει να επιβιώνει και να προχωρά!

    Όντως, έτσι έχουν τα πράγματα! Αρκεί όμως αυτό; Αντέχουμε να συνεχίσουμε την παροχή της δυνατότητας  σε κάποιους ιδεοληπτικούς να καρφώνουν ταμπέλες και να εμποδίζουν έτσι την πραγματική πρόοδο της χώρας;

    Μήπως έφθασε η ώρα ν’ αναρωτηθούμε επίσης ποια θα ήταν η κατάσταση, εάν τα πράγματα ήταν περισσότερο αντιπροσωπευτικά της πραγματικότητας; Μήπως η πρόοδος που έχει επιτευχθεί όλες αυτές τις δεκαετίες είναι (μικρό) κλάσμα μόνο, όσων θα μπορούσαν να έχουν γίνει; Μήπως έφθασε η ώρα να σταματήσουμε τις ιδεοληψίες και τα… ταμπελώματα (sic) και να δούμε την πραγματικότητα;  

    Μήπως χρειάζεται να ξεκινήσουμε με νέο πνεύμα, όραμα και σχέδιο; Αρχίζοντας από τον εντοπισμό της ρίζας του προβλήματος και προχωρώντας στο ξερίζωμά του στη συνέχεια;

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ