Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 08-Οκτ-2021 00:11

    Αδυνατεί!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Αργά χθες το απόγευμα, επικυρώθηκε από τη Βουλή η αμυντική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. 191 βουλευτές ψήφισαν υπέρ και 109 κατά. Δυστυχώς, η ιστορική αυτή στιγμή δεν θα μείνει στη μνήμη μόνο για τη μεγάλη επιτυχία που αντιπροσωπεύει για τα ελληνικά συμφέροντα.

    Από τους 109 καταψηφίσαντες βουλευτές, οι 86 ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα που αποτελεί τη δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη και τον βασικό διεκδικητή της εξουσίας, το αντίπαλο δέος στην κυβέρνηση, όταν διενεργηθούν εκλογές. Έστω και ως μεμονωμένο αυτό το γεγονός, καταδεικνύει καθαρά το μέγεθος του στρατηγικού λάθους που διέπραξε η ηγεσία της Κουμουνδούρου, με αυτήν της την επιλογή. 

    Όμως δεν είναι μεμονωμένο. Υπάρχει σαφής σύνδεση με τη διακοπή της παράδοσης κοινών, ή έστω εναρμονισμένων, θέσεων που μέχρι εχθές τηρούσαν τα κόμματα στα εθνικά θέματα που αφορούν την Τουρκία και τις βλέψεις της στην Ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή με τη συνειδητή προσπάθεια μείωσης της διαπραγματευτικής ικανότητας της χώρας, απέναντι στον επεκτατισμό του "φίλου Ταγίπ".

    Πέραν αυτών όμως, είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί, αφού γνωρίζει καλά από τις μετρήσεις ότι η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί θετική τη συμφωνία, ο κύριος Τσίπρας αντέδρασε σε αυτήν; Και μάλιστα με κινήσεις που θυμίζουν... εφηβική επανάσταση, άλλων δεκαετιών και δεν έχουν καμία σχέση με πολιτική στρατηγική;

    Το ζητούμενο λοιπόν πρέπει να είναι οι λόγοι για τους οποίους καταψήφισε η αξιωματική αντιπολίτευση τη συγκεκριμένη συμφωνία. Οι πραγματικοί λόγοι, διότι εκείνοι που ακούστηκαν το προηγούμενο διάστημα από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στη Βουλή χτες, κάθε άλλο παρά σοβαροί ή αξιόπιστοι μπορούν να θεωρηθούν. Για να το πούμε απλά, πρόκειται για δικαιολογίες, για γελοίους δικολαβισμούς που δεν πείθουν κανέναν που έχει ενημερωθεί στοιχειωδώς για τα βασικά του διεθνούς δικαίου.

    Π.χ. η αναφορά σε μία διεθνή συμφωνία στην εθνική κυριαρχία είναι επαρκής και καλύπτει όλο το φάσμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων σε ξηρά, αέρα και θάλασσα. Είναι πασίγνωστο και προφανές. Οπότε δεν υφίσταται κανένας λόγος να υπάρξει εξειδικευμένη αναφορά σε ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα κ.λπ. Παρόλα αυτά αυτή ήταν η μία από τις δύο "απαιτήσεις" του ΣΥΡΙΖΑ για να συγκατατεθεί. Κλασική τακτική Τσίπρα, με αερολογίες και λαϊκίστικα (έως ανήθικα, σε κάποιες περιπτώσεις) επιχειρήματα...

    Πίσω όμως από αυτήν την τακτική... των καταλήψεων και των αμφιθεάτρων, κρύβονται άλλα κίνητρα. Κίνητρα δυστυχώς, εξαιρετικά ποταπά, ιδιοτελή και με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον. 

    Κατ’ αρχήν, η άρνηση εμπεριέχει μια γερή δόση κακώς εννοούμενου εγωισμού, με τη συνοδεία μπόλικης αντεκδίκησης για τη στάση της Νέας Δημοκρατίας στη συμφωνία των Πρεσπών, η οποία θα πρέπει ν’ αναφέρθηκε περισσότερες από δέκα φορές, μόνον εχθές...

    Κατόπιν υπάρχει η γνωστή θέση μιας ομάδας των παλαιών στελεχών (κάμποσοι εκ των 53+ κ.ά.) που θεωρεί την οποιαδήποτε απόκλιση από την "αριστερή γραμμή", ιεροσυλία και διαθέτει αρκετή επιρροή ώστε να δύναται να απειλεί με "φυγόκεντρη στάση, σε κρίσιμα θέματα". Κοινώς να εκβιάζει την παραμονή στα πεπατημένα και απηρχαιωμένα δόγματα της αριστεράς, ασχέτως της αποδοκιμασίας που τυγχάνουν αυτά από την κοινωνία.

    Υπάρχει επίσης μια ομάδα "παλαιοκομματικών" (όχι του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως οι προσχωρήσαντες από το ΠΑΣΟΚ) που επιθυμούν, συμβουλεύουν, καθοδηγούν και εφαρμόζουν, "αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση". Μια τακτική που θεωρούν πανάκεια και ανθίσταται εντονότατα στην οποιαδήποτε αλλαγή προσπαθεί να φέρει το νεαρότερο κομμάτι των ηγετικών στελεχών, με την στήριξη του προέδρου.

    Μέσα σ’ όλα τούτα, συνυπάρχει σε κάποιο βαθμό και ο τακτικισμός της εξομάλυνσης των σχέσεων με ΚΚΕ και Μερα25, ενόψει απλής αναλογικής και της ανάγκης για τη δημιουργία εντυπώσεων περί "δημοκρατικού μετώπου" κ.λπ., όταν γίνουν εκλογές. Όμως ο βαθμός αυτός, όταν συγκριθεί με τις εσωκομματικές πιέσεις και αντιρρήσεις, εμφανίζεται ελάχιστος. Υπάρχει περισσότερο ως κερασάκι στην τούρτα, παρά ως στρατηγική επιλογή.   

    Σε κάθε περίπτωση όμως, τίποτε  απ’ όλα αυτά δεν θα είχε σημασία, εάν η ηγεσία είχε το σθένος, την πολιτική ικανότητα και την οξυδέρκεια να αντιληφθεί τα αιτήματα της κοινωνίας, να απαγκιστρωθεί έξυπνα από τις δογματικές αγκυλώσεις και να μετατρέψει τα κελεύσματα των καιρών σε ουσιαστικές, εξαργυρώσιμες στην κάλπη, πολιτικές θέσεις.

    Αυτό όμως, δεν πρόκειται να συμβεί! Δεν υπάρχει περίπτωση! Εάν επρόκειτο να συμβεί, θα είχε συμβεί κάποια στιγμή μέσα στα προηγούμενα δεκατέσσερα χρόνια, που ο Λέξης Τσίπρας ηγείται του ΣΥΡΙΖΑ. 

    Που πα’ να πει ότι αυτός ούτε θέλει αλλά ούτε και μπορεί να προσαρμοστεί και να μάθει, ως οφείλει. Και αυτό είναι πρόβλημα. Πρόβλημα όχι μόνο για τον ίδιο και το κόμμα του, αλλά για ολόκληρη την χώρα. Δυστυχώς...

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ