Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 18-Δεκ-2020 00:02

    Το παραμυθι της λογοκρισίας

    Το παραμυθι της λογοκρισίας
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Λογοκρισία είναι η εφαρμογή περιορισμών στην ελεύθερη έκφραση, δια νομίμων μέσων. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιοφυΐα, για ν’ αντιληφθεί ότι λογοκρισία μπορεί να είναι έργο μόνο κρατικών υπηρεσιών. Ίσως όχι δημοκρατικών, αλλά οπωσδήποτε κρατικών. Λογοκρισία, χωρίς την επίφαση του νόμου, δεν δύναται να υπάρξει...

    Στην Ελλάδα όμως, όπως συμβαίνει με τόσες άλλες, η έννοια της λογοκρισίας έχει διαστρεβλωθεί και προσαρμοστεί σε κυρίαρχες ιδεοληψίες. Πρώτιστα της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα το περιστατικό που συνέβη πρόσφατα στην εφημερίδα "Τα Νέα", του "Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη" και το οποίο προκάλεσε σάλο.

    Η κυρία Έλενα Ακρίτα, ευρέως γνωστή συγγραφέας στη χώρα, η οποία διατηρούσε επί δεκαετίες στήλη στο έντυπο, παρέδωσε κείμενο το οποίο ήταν αντίθετο με τη στάση που έχει επιλέξει το μέσο να τηρήσει σ’ ένα συγκεκριμένο θέμα (την ενοικίαση της βίλας από τον Αλέξη Τσίπρα στο Σούνιο, αν και δεν έχει σημασία). Η διοίκηση του μέσου (εκδότης, διευθυντής, σύμβουλος έκδοσης κ.λπ.), αποφάσισε να μην το δημοσιεύσει. Η κυρία Ακρίτα δημοσιοποίησε το συμβάν στα social media (ως μη όφειλε, αλλά η υποκρισία ανήκει σε διαφορετικό κεφάλαιο από την ευθιξία), δημοσίευσε το κείμενο σε άλλο έντυπο και παραιτήθηκε ή το αντίστροφο (δεν έχει ξεκαθαριστεί η σειρά των γεγονότων). 

    Φυσικά, επειδή ζούμε στην Ελλάδα, ξέσπασε σάλος. Βούιξε ο τόπος για τη δημοσιογράφο που "της στέρησαν το δικαίωμα να εκφραστεί" κι όλες τις γνωστές, δήθεν δημοκρατικές φανφάρες. Οι οποίες στην πράξη δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο, από καλά δουλεμένες αριστερίστικες μπουρδολογίες, οι οποίες ακυρώνουν δικαιώματα άλλων. Κατά την πάγια τακτική του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Πραγματικά δικαιώματα και όχι φανταστικά! Γιατί;

    Επειδή ένας επαγγελματίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, πληρώνεται για να παραδίδει ένα κείμενο ανά τακτά χρονικά διαστήματα ή όταν του ζητείται (κατ’ αποκοπή). Το κείμενο αυτό όμως, ούτε του ανήκει, ούτε υπάρχει κάποια δέσμευση, ότι θα δημοσιευτεί κάποτε, κάπου. Αυτή η απόφαση αποτελεί αποκλειστικό δικαίωμα του εκδότη, του διευθυντή και της συνολικής διοίκησης του μέσου. Αυτοί έχουν την ευθύνη για την πορεία του, αυτοί και αποφασίζουν τι και πώς θα δημοσιεύσουν. Και οι αναγνώστες αυτούς κρίνουν επιλέγοντας το μέσο αρχικά, πριν φθάσουν να επιβραβεύσουν ή όχι συγκεκριμένους αρθρογράφους/ρεπόρτερ. Αυτά τα πράγματα είναι αλληλένδετα και ξεκάθαρα. Τουλάχιστον σε όποιον είναι πραγματικός επαγγελματίας και όχι άρπαγας "των εποχών με παχιές αγελάδες"...

    Γράφω επ’ αμοιβή από τη δεκαετία του ‘90 και μου έχουν συμβεί αντίστοιχα περιστατικά. Περισσότερες από μία φορές. Παρέδωσα το κείμενο και ενημερώθηκα πως δεν θα δημοσιευτεί (μου εξηγήθηκε και η αιτία, παρότι δεν υπήρχε λόγος ή υποχρέωση). Μετά το πρώτο (άκρως φυσιολογικό) "φούντωμα", όταν κατόρθωσα να σκεφτώ ήρεμα, κατάλαβα ότι η απόφαση δημοσίευσης ή μη, ήταν ξεκάθαρο δικαίωμα του μέσου. Όχι δικό μου!

    Όποιος θέλει να δημοσιεύει τα κείμενά του πάντα και "εγγυημένα", δεν έχει παρά να δημιουργήσει το δικό του μέσο. Λίγο ακριβό σπορ το ξέρω αλλά, άμα έχεις "αποκούμπι στο Λονδίνο", μάλλον το αντέχει η τσέπη σου...

    Εναλλακτικά, στη σημερινή ευλογημένη εποχή της ελευθερίας που παρέχει το Internet, μπορεί άνετα να φτιάξει ένα blog ή vlog και ν’ αποκτήσει "ελεύθερο βήμα". Το δικό του Speaker’s Corner, όπου θα μπορεί να λέει αυτό που νομίζει και το πόσοι θα το διαβάζουν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο και την ποιότητα του έργου που θα παρουσιάζει.

    Αλλοίμονο αν δημοσιεύονταν το κάθε ρεπορτάζ ή κείμενο που παραδίδεται προς δημοσίευση σε κάθε μέσο μαζικής ενημέρωσης. Τα μέσα τότε, δεν θα έμοιαζαν με χώρο φιλοξενίας ειδήσεων και επιλεγμένων απόψεων, όπως συμβαίνει σήμερα σε όλο τον πλανήτη, αλλά με ιδεολογικές Βαβέλ! Με τις οποίες κανείς δεν θα έμπαινε καν στον κόπο ν’ ασχοληθεί. Διότι θα επρόκειτο για ένα απόλυτο αλαλούμ από το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει τίποτα. 

    Φανταστείτε π.χ. τον "Ριζοσπάστη" να δημοσιεύει καθημερινά τα άρθρα που δημοσιεύει αλλά και κείμενα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ και του ΜεΡΑ25 και της Ελληνικής Λύσης και κείμενα στο πνεύμα εντύπων όπως η… OK και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Θα είχε κάποιον χαρακτήρα η εφημερίδα; Θα μπορούσε κάποιος να τον διαβάσει και να σχηματίσει προσωπική άποψη; 

    Όχι βέβαια. Από το χάος, σπανίως προκύπτει συμπέρασμα! Εάν υποθέσουμε ότι προκύπτει ποτέ κάτι. Γι' αυτό, ας είμαστε κάπως πιο προσεκτικοί όταν προσδίδουμε βαρείς χαρακτηρισμούς, όπως είναι αυτός της άσκησης λογοκρισίας. 

    Μείνετε υγιείς και ασφαλείς

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ