Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 21-Ιουλ-2020 00:02

    Θλίψη, οργή και αηδία

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Για μία ακόμη φορά, μετά τον Ιούλιο του 2019, βρισκόμαστε μπροστά στην αποκάλυψη στιχομυθιών και πράξεων που προκαλούν θύελλες συναισθημάτων και αντιδράσεων.

    Συναισθημάτων "άγριων", επιθετικών και αντιδράσεων ακραίων, αλλά απολύτως δικαιολογημένων. Είναι τεράστια η πίεση, η ευθύνη και το βάρος που αισθάνεται κάποιος όταν ανακαλύπτει πως, εκείνοι που κάποια στιγμή εξέλεξε για να τον κυβερνήσουν, προσπάθησαν να το κάνουν μόνο προς ίδιο όφελος, αδιαφορώντας για τις ζωές και όλα όσα τους εμπιστεύτηκε, εφαρμόζοντας πρακτικές οργανωμένου εγκληματικού συνδικάτου. 

    Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτές οι αποκαλύψεις, δεν θα έπρεπε να εκπλήσσουν, ούτε να σοκάρουν κανέναν. Επειδή, δήθεν, αυτές τις πρακτικές χρησιμοποιούσε πάντα η εξουσία για να επιβληθεί και να καταβάλλει την όποια αντίσταση στην θέλησή της, συναντούσε. 

    Φυσικά, πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας και τίποτε περισσότερο. Λείπουν παντελώς οι αποδείξεις. Και αυτές στη Δημοκρατία είναι απαραίτητες. Όμως αυτές οι θεωρίες έχουν το μοναδικό αλλά τεράστιο πλεονέκτημα, να εξυπηρετούν τις επιδιώξεις και τις "αυταπάτες" αυτών που τις δημιουργούν.

    Από εκεί και πέρα, τα όσα μάθαμε μέσα από τις αποκαλύψεις της "Καθημερινής" το Σαββατοκύριακο, είναι αδύνατο να μην σοκάρουν βαθιά οποιοδήποτε σκεπτόμενο άτομο αντιμετωπίζει την κοινωνία υπό υγιές και δημοκρατικό πρίσμα. 

    Ας είμαστε ξεκάθαροι. Το θέμα δεν είναι εάν και κατά πόσο, όλα αυτά τα φρικιαστικά και εγκληματικά μάθαμε, είναι πραγματικά γεγονότα. Αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης να το διερευνήσει και ν’ αποφανθεί. Προσωπικά θεωρώ βέβαιο πως θα το πράξει, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

    Ταυτόχρονα όμως, ανατριχιάζω και θυμώνω απερίγραπτα στη σκέψη και μόνο πως, ένας αρχηγός Σώματος Ασφαλείας ο οποίος έχει σαν αποστολή του να διαφυλάξει τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των πολιτών, όλων των πολιτών, επιτρέπει στον εαυτό του να επινοήσει σαν επιχείρημα τη σκόπιμη και για ίδιους λόγους εγκατάλειψη πιθανών θυμάτων πυρκαγιάς, τη χρήση των μέσων που όλοι μαζί πληρώνουμε, για ίδιο όφελος και προς ζημία άλλων πολιτών.

    Είναι απίστευτο, πραγματικά πέρα από κάθε φαντασία και όριο ψυχικής αντοχής. Γίνεται δε ακόμη χειρότερο όταν σκεφτεί κανείς πως το "επιχείρημα" στόχευε σε ξεκάθαρη εκβίαση υφισταμένου. Μιλάμε τέτοια νοοτροπία, τέτοια λογική ούτε οι νονοί της Σικελικής Μαφίας ή της Ναπολιτάνικης Καμόρα...

    Δυστυχώς όμως, η ηθική σήψη προχωρά πολύ βαθύτερα από τον τρόπο σκέπτεσθαι ενός επιλεγμένου επικεφαλής Πυροσβεστικής. Φθάνει μέχρι την πολιτική ηγεσία και ίσως ακόμη ψηλότερα στην ιεραρχία της ηγεσίας. Διότι και πάλι, δεν έχει σημασία εάν πράγματι η προϊσταμένη υπουργός έδωσε εντολή να κληθεί ο πραγματογνώμονας και να του υποδειχθεί το πόρισμα που θα έπρεπε να δώσει. Μακριά από τη στήλη, η οποιαδήποτε διάθεση προεξόφλησης του έργου της Δικαιοσύνης.

    Δεν μπορεί όμως να μην παρατηρήσει (διότι κάνει μπαμ από χιλιόμετρα μακριά) πως, για να έχει αυτήν τη νοοτροπία ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος, κάποιος πρέπει να του έδωσε τα περιθώρια για να την έχει. Ή την  αίσθηση πως μπορούσε να την έχει. Ποιος άλλος, εκτός του πολιτικού προϊσταμένου, μπορεί να δώσει αυτό το δικαίωμα, σε ανώτατο αξιωματικό; 

    Καλύτερα για όλους δε να μην αναφερθώ στην, τουλάχιστον παράξενη, αντίδραση της κυρίας υπουργού, η οποία μήνυσε την... εφημερίδα και όλους τους δημοσιογράφους που  δημοσιοποίησαν, χωρίς να πάρουν καμία απολύτως θέση...

    Το Δημοκρατικό οικοδόμημα που με τόσο κόπο, πόνο, χρόνο, χρήμα και προσπάθειες κτίσαμε όλοι στην Ελλάδα στο τελευταίο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα, εμφανίζεται να έχει διαβρωθεί συθέμελα και να γέρνει επικίνδυνα. Με την διάκριση των εξουσιών να έχει πάει (μακρινό) περίπατο και μια μερίδα του πολιτικού κόσμου (δυστυχώς με σημαντική κοινοβουλευτική παρουσία) να τις έχεις μετατρέψει σ’ έναν αχταρμά κατά πως την βολεύει, αυτή η ασυγχώρητη κατάσταση δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει χωρίς συνέπειες.

    Εάν επιτρέψουμε να συμβεί, αυτά που θα βιώσουμε στο (όχι και τόσο μακρινό) μέλλον, θα κάνουν όσα μαθαίνουμε σήμερα, να μοιάζουν με εφηβικά αστεία…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ