Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 01-Νοε-2019 00:04

    Το μαξιλάρι και ο... λάκκος

    Το μαξιλάρι και ο... λάκκος
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2018, η τότε κυβέρνηση, είχε δύο επιλογές για να διασφαλίσει την χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους, μετά την λήξη του Τρίτου Προγράμματος Προσαρμογής (γνωστού και ως Μνημονίου). Μπορούσε να διαπραγματευτεί και να συμφωνήσει τους όρους λήψης είτε μιας πιστοληπτικής γραμμής στήριξης από τον ESM, είτε ενός ειδικού δανείου το οποίο, με την προσθήκη κεφαλαίων από την ελεύθερη αγορά και τα έσοδα του Δημοσίου, θα χρησίμευε ως "μαξιλάρι προστασίας" που θα εξασφάλιζε την χρηματοδότηση αυτή, στην (ακραία) περίπτωση που οι αγορές έδειχναν άγριες διαθέσεις.

    Οι διαφορές μεταξύ των δύο επιλογών όχι πολλές, αλλά σημαντικές. Οι όροι με τους οποίους θα μπορούσε να υλοποιηθεί η κάθε μία από τις επιλογές αυτές, είχαν εντελώς διαφορετικό βαθμό αυστηρότητας. Η επιλογή της γραμμής στήριξης, η οποία δεν απαιτούσε την μόνιμη δέσμευση κεφαλαίων από τον ESM αλλά μόνο την διαθεσιμότητα τους, είχε σαφώς φθηνότερο κόστος χρήματος (περί το 60% φθηνότερο) αλλά συνοδευόταν από την υποχρέωση τήρησης καθαρά αυστηρότερων όρων δημοσιονομικής (και όχι μόνο) πειθαρχίας. Όχι Μνημόνιο, αλλά μια κατάσταση παρεμφερή…

    Η επιλογή του μαξιλαριού είχε σαφώς ακριβότερο κόστος χρήματος αλλά οι όροι χορήγησης ήταν 2: 

    Α. Η υποχρέωση τριμηνιαίων ελέγχων τήρησης των συμφωνημένων δημοσιονομικών και μεταρρυθμιστικών δεσμεύσεων και 
    Β. Το ταυτόχρονο "κλείδωμα" αυτών των χρημάτων με δυνατότητα αποδέσμευσης και χρήσης έστω και ενός ευρώ  από αυτά, ΜΟΝΟ κατόπιν άδειας του ΔΣ του ESM! Κατά τ’ άλλα, δεν είχε Μνημόνιο το μαξιλάρι! Απαπαπαπαπααααά…

    Κάθε λογικός άνθρωπος, με στοιχειωδώς ρεαλιστική σκέψη, θα επέλεγε την πιστοληπτική γραμμή. Τα πλεονεκτήματα ξεπερνούσαν κατά πολύ τα μειονεκτήματα. Φυσικά όχι ο Αλέξης, ο Γιουκλίντ και το υπόλοιπο ιδεοληπτικό τσούρμο. Αυτοί επέλεξαν την δημιουργία μαξιλαριού και σήμερα η χώρα αντιμετωπίζει ένα κόστος χρήματος, περί τα 150 εκ. ευρώ ετησίως. Αυτός δε ο υπολογισμός, δεν συμπεριλαμβάνει το κόστος της οικονομίας από την σχετική υπερφορολόγηση ή το άδειασμα των ταμείων όλων των υπαγόμενων στην Γενική Κυβέρνηση οργανισμών (ΟΤΑ, ΔΕΚΟ με 100% ιδιοκτησία Δημοσίου, τα περισσότερα ΝΠΔΔ κ.λπ.).

    Σε κάθε περίπτωση όμως, η απόφαση αυτή ήταν δικαίωμά τους. Την ώρα που ήταν αναγκαίο να παρθεί, εκείνοι ήταν η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και προχώρησαν όπως θεωρούσαν καλύτερα.

    Προφανέστατα, έκαναν λάθος! Λάθος το οποίο πλήρωσαν πολιτικά, στις 7 Ιουλίου 2019. Εξακολουθεί βέβαια να υπάρχει ένα ζητηματάκι ποινικών ευθυνών ορισμένων (μιλάμε για απώλεια για τον φορολογούμενο, αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ ΕΤΗΣΙΩΣ), αλλά με την στάση που εμφανίζεται να τηρεί η παρούσα κυβέρνηση, απέναντι σε πιθανές παραβιάσεις του νόμου από την προηγούμενη, καλύτερα να μην κρατήσουμε την ανάσα μας περιμένοντας την διερεύνηση. Η αυτοκτονία από ασφυξία δεν είναι και τόσο ευοίωνη ή ευχάριστη προοπτική.

    Όπως και να έχει, πέρασε ο καιρός, η νέα κυβέρνηση άρχισε να συμμαζεύει τα πράγματα σημαντικά και, στα πλαίσια αυτού του συμμαζέματος, πριν μερικές εβδομάδες ζήτησε την άδεια από τον ESM, ν’ αποπληρώσει μέρος του χρέους της χώρας προς το Διεθνές Νομισματικό ταμείο. 

    Πρόκειται για χρέος εξαιρετικά ακριβό και ασύμφορο να διατηρείται υπό τις σημερινές συνθήκες της αγοράς (επιτόκιο μεγαλύτερο του 5%, ενώ οι αποδόσεις στην δευτερογενή κυμαίνονται περί το 1,1 με 1,2%), οπότε η αποδοχή του αιτήματος από τον ESM δεν προκάλεσε κάποια ιδιαίτερη έκπληξη.

    Υπάρχει ένα μικρό μυστικό όμως, σε αυτήν την αποδοχή, ένας μικρός... λάκκος στην φάβα. Για να προχωρήσει η Ελλάδα στην πληρωμή, θα πρέπει να δανειστεί το ποσό από την ελεύθερη αγορά, καθώς ο ESM δεν ενέκρινε την εκταμίευση από τους λογαριασμούς όπου τηρούνται τα χρήματα του "μαξιλαριού". Διαφορετικά η πληρωμή δεν μπορεί να γίνει.

    Αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ότι οι Βρυξέλλες και οι Θεσμοί:
    α. εξακολουθούν να μην έχουν πλήρη εμπιστοσύνη σε καμία ελληνική κυβέρνηση.
    β. προβλέπουν σημαντικές αναταράξεις και προβλήματα στον δρόμο της ελληνικής οικονομίας προς την ανάπτυξη, σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα και θέλουν το μαξιλάρι άθικτο (και full τοκοφόρο γι' αυτούς βεβαίως, βεβαίως), να παραμένει στους escrow λογαριασμούς.

    Ο αντίκτυπος και οι επιπτώσεις από τις εκτιμήσεις των εταίρων, δεν υπάρχει λόγος να εξηγηθούν περαιτέρω, νομίζω…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων