Η ιδιοκτησία ή η φορολογία είναι κλοπή;

Του Κώστα Στούπα

Η ιδιοκτησία ή η φορολογία είναι κλοπή;

Υπήρξαν δύο ακρογωνιαίοι λίθοι μεταξύ των οποίων κινήθηκε η νεότερη παγκόσμια ιστορία. Ο ένας περιλαμβάνεται στο νόημα που αποκρυσταλλώνεται στη φράση του πατέρα του αναρχισμού Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν πως: "Η ιδιοκτησία είναι κλοπή". Η άλλη στην αντίστιξη των απανταχού φιλελευθέρων πως "η φορολογία είναι κλοπή".

Αν η φορολογία είναι κλοπή, τότε η φοροδιαφυγή θα πρέπει να μοιάζει με επαναστατική πράξη και η Ελλάδα θα μπορούσε να μοιάζει με το πλέον επαναστατημένο έθνος της Ευρώπης, αφού καταγράφει τη μεγαλύτερη φοροδιαφυγή. Η Ελλάδα καταγράφει όμως και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης.

Πριν από λίγες μέρες παρουσιάστηκε στο Ζάππειο μια έρευνα της Pulse σχετικά με τη στάση των πολιτών απέναντι στη φορολογική πολιτική και την προσπάθεια μείωσης της φοροδιαφυγής.

Είναι αλήθεια πως από τη χρεοκοπία του 2010 γίνονται βήματα περιορισμού της φοροδιαφυγής, κυρίως μέσω του περιορισμού της χρήσης μετρητών.

Ένας βασικός λόγος είναι πως η Ε.Ε. απειλεί να τιμωρήσει τις χώρες που παρουσιάζουν υψηλό δείκτη μη είσπραξης ΦΠΑ.

Στην ειδική εκδήλωση του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών παρουσιάστηκαν από τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας ερευνών Pulse, Γιώργο Αράπογλου, χρήσιμα δημοσκοπικά ευρήματα που αποτυπώνουν τη θετική στάση των πολιτών σε σχέση με τη φορολογική πολιτική και τον περιορισμό της φοροδιαφυγής.

Σύμφωνα με την έρευνα της Pulse  στο γενικό ερώτημα "Τι έχει γίνει στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, όσον αφορά στον περιορισμό της φοροδιαφυγής", οι 6 στους 10 πολίτες αναγνωρίζουν ότι έχουν γίνει και γίνονται σημαντικά βήματα.

Μόνον ένας στους τρεις βρίσκει να μην έχει γίνει κάτι ουσιαστικό.

Θετική εμφανίζεται η κοινή γνώμη και στο ερώτημα για τη στάση των πολιτών στη διασύνδεση των POS με τις ταμειακές μηχανές. Η παραδοχή πως αποτελεί μια εξέλιξη προς τη σωστή κατεύθυνση είναι σχεδόν καθολική.

Οι 8 στους 10 κρίνουν ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και οι 6 στους 10 τη χαρακτηρίζουν σημαντική έως πολύ σημαντική. Μόνον ένας στους 10 βρίσκει ότι κινείται προς λανθασμένη κατεύθυνση.

Στο ερώτημα για το αν η πρόσφατη αλλαγή στη φορολογία των ελεύθερων επαγγελματιών κινείται προς τη σωστή ή τη λάθος κατεύθυνση, και εδώ η πλειονότητα των ερωτηθέντων βρίσκει τον πυρήνα του νόμου ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, με σχεδόν τους 4 στους 10 να κρίνουν ότι υπάρχουν κάποιες αδικίες.

Λιγότερο από 3 στους 10 κρίνουν ότι κινείται προς λανθασμένη κατεύθυνση, ενώ χαμηλότερο αλλά αξιόλογο ποσοστό (18%) δεν γνωρίζει ή δεν παίρνει θέση.

Αυτά όμως στο σύνολο του πληθυσμού. Στην κατηγορία των επιχειρηματιών και των ελεύθερων επαγγελματιών η πλειοψηφία με 49% πιστεύει πως η φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση. Προς τη σωστή κατεύθυνση πιστεύει πως κινείται το 44%.

Σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες εργαζομένων, το ισοζύγιο είναι θετικό, ενώ στους συνταξιούχους η σχέση σωστής - λανθασμένης κατεύθυνσης γίνεται 67% έναντι 15%.

Είναι προφανές πως η γνώμη του καθένα διαμορφώνεται από τη θέση στην οποία βρίσκεται σε αυτό τον μηχανισμό του δούναι και λαβείν. Όσοι εισπράττουν από τους φόρους είναι κατά της φοροδιαφυγής και ενδεχομένως υπέρ της αύξησης της φορολογίας. Αυτοί που πληρώνουν φόρους είναι υπέρ της μείωσης ή της μη καταβολής καμιάς φορολογίας.

Η φορολόγηση όλων, υποστηρίζει η κυβέρνηση, κάνει εφικτή τη μείωση της φορολογίας για το σύνολο.

Την περασμένη εβδομάδα υπήρξε μια είδηση όπου πέρυσι ένας αστυνομικός από τη Θεσσαλονίκη εισήχθη στο νοσοκομείο εκτάκτως με πόνους στην κοιλιακή χώρα. Του αφαιρέθηκε η σκωληκοειδίτιδα και επέστρεψε στην καθημερινότητά του. Ένα χρόνο μετά τον ειδοποίησαν πως στη βιοψία εντόπισαν κάποιο είδος καρκίνου για το οποίο θα έπρεπε να λάβει θεραπεία.

Η Ελλάδα επιβάλει μια από τις υψηλότερες φορολογίες, αλλά οι ανταποδοτικές υπηρεσίες προς τους πολίτες είναι χαμηλού επιπέδου. Φορολογία Γερμανίας και ανταποδοτικές υπηρεσίες Ουγκάντας, λέγαμε την περασμένη δεκαετία όταν λόγω χρεοκοπίας αυτά τα ζητήματα ήταν στην επικαιρότητα.

Από την άλλη πλευρά οικογένειες που δηλώνουν 15.000-20.000 Ευρώ εισόδημα τον χρόνο και καταβάλουν το ένα τρίτο για ενοίκιο δεν μπορούν να βρουν μια θέση σε δημόσιους παιδικούς σταθμούς, γιατί κάποιοι άλλοι με ακριβά αυτοκίνητα και σπίτια δηλώνουν εισοδήματα στα όρια της απόλυτης φτώχειας και ως εκ τούτου δικαιούνται κρατικής και κοινωνικής αρωγής.

kostas.stoupas@capital.gr