Να φοβόμαστε τη λέξη μη ενσωμάτωση

Του Κώστα Στούπα

1) Να φοβόμαστε τη λέξη μη ενσωμάτωση

"Να μη φοβόμαστε τη λέξη ενσωμάτωση. Αντίπαλος της πολιτείας είναι κάθε παράνομος και παραβάτης, και όχι ξένος ή δικός μας" ανέφερε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προχθές μιλώντας σε εκδήλωση με θέμα "Ευρωπαϊκές Λύσεις στην Κοινή Πρόκληση της Μετανάστευσης".

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε εκτενώς στο μεταναστευτικό ζήτημα παρουσία μεταξύ άλλων του αντιπροέδρου της Κομισιόν Μαρ. Σχοινά, της Ευρωπαίας Επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων Ίλβα Γιόχανσον και των πρέσβεων των χωρών της ΕΕ.

Στο γενικό πλαίσιο δεν έχω αντιρρήσεις στην προσέγγιση του πρωθυπουργού και της Ε.Ε., κατά περίπτωση, όμως, έχω αρκετές αμφιβολίες αν υπάρχουν και λειτουργούν οι προϋποθέσεις ενσωμάτωσης των μεταναστών στον ελληνικό και ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.

Έχω αναφέρει ξανά την ιστορία του ζευγαριού Ελλήνων που συνάντησα πριν λίγο καιρό στην πλατεία Καλλιφρονά, που βρίσκεται μεταξύ πλατείας Αμερικής και πλατείας Κολιάτσου, και μου ανέφεραν πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι η κατάσταση που επικρατεί στο δημοτικό σχολείο που πάει το παιδί τους.

Οι 7 στους 10 σε κάθε τάξη είναι αλλοδαποί με ελάχιστη γνώση της ελληνικής, με αποτέλεσμα κανένας να μην είναι σε θέση να διδάξει και να διδαχτεί τίποτα.

Οι συνθήκες είναι τέτοιες που και τα ελληνόπουλα κινδυνεύουν να από-ενσωματωθούν από την ελληνική παιδεία, όχι να ενσωματωθούν τα παιδιά των μεταναστών.

Μια εκπαιδευτικός μου ανέφερε πρόσφατα πως με βάση την εμπειρία της, υπάρχουν παιδιά μεταναστών για τους οποίους η Ελλάδα αποτελεί έναν προσωρινό σταθμό 2-3 χρόνων πριν καταλήξουν σε κάποια άλλη χώρα του Βορρά. 

Η κατάσταση που υπάρχει σήμερα δεν μοιάζει καθόλου με αυτήν που υπήρχε πριν 20-30 χρόνια όταν στη χώρα έφτασαν τα πρώτα κύματα μετανάστευσης από την Αλβανία και άλλες βαλκανικές και χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Τα παιδιά του μεταναστευτικού κύματος από την Αλβανία και τα Βαλκάνια που έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα αποτελούν ευλογία για τον τόπο και δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα υπόλοιπα ελληνόπουλα, παρά μόνο ίσως στη μεγαλύτερη εργατικότητα.

Τα κύματα των μεταναστών που φτάνουν σήμερα στη χώρα είναι από περιοχές του πλανήτη με πολιτισμούς και αξίες που απέχουν από αυτές της Ελλάδας, των Βαλκανίων και της Ευρώπης.

Η πλειοψηφία των πληθυσμών αυτών όχι απλώς δεν ενσωματώνεται λόγω αδυναμιών του συστήματος, αλλά επιδιώκει να μην ενσωματωθεί προβάλλοντας τα ιδιαίτερα θρησκευτικά και ταυτοτικά του χαρακτηριστικά. Η εμπειρία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες διδάσκει πως όταν διαμορφώνονται οι κατάλληλοι πληθυσμιακοί συσχετισμοί σε τοπικό επίπεδο τότε προσπαθούν  να επιβάλουν τις δικές του αξίες και στους υπόλοιπους.

Οι πεποιθήσεις αυτής της στήλης ήταν και παραμένουν κοσμοπολίτικες υπέρ των μετακινήσεων κεφαλαίων και ανθρώπων δια μέσου των συνόρων. Στο αξιακό τους σύμπαν οι αξιότεροι πρέπει να ανταμείβονται και να ανέρχονται στην κοινωνική και οικονομική κλίμακα ασχέτως χρώματος, καταγωγής, φυλής ή φύλου.

Σχολικές τάξεις Βαβέλ όμως δεν προάγουν τους ταλαντούχους για να εμπλουτίσουν την κοινωνία και την οικονομία αλλά τους θάβουν και σπέρνουν το σαθρό έδαφος της εγκληματικότητας και της κοινωνικής αταξίας.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις συνοικίες Βαβέλ...

Υπό αυτή την έννοια δεν φοβόμαστε την ενσωμάτωση των μεταναστών αλλά τη μη ενσωμάτωσή τους και κυρίως τον κίνδυνο μην πιεστούμε οι ίδιοι να ενσωματωθούμε σε κοινωνίες που δεν επιθυμούμε.

Δεν φοβόμαστε την ενσωμάτωση αλλά τη μη ενσωμάτωση και κυρίως τους δημαγωγούς που θα εκμεταλλευτούν εύλογες ανησυχίες για να περάσουν μια γενικότερη  αντιδημοκρατική και ρατσιστική ατζέντα.  

2) Πληθωρισμός και μετοχές

Αγαπητέ Κώστα,

Θέλω κατ’αρχας να σε ευχαριστήσω για όλη αυτή τη γνώση που μοιράζεσαι καθημερινά μαζί μας. Μας κάνει όλους πολύ σοφότερους και καλύτερους ανθρώπους.

Σχετικά με το προχθεσινό σου άρθρο και τη "στιγμή Μινσκι" ήθελα απλά να επισημάνω τα εξής.

Όλες οι κρίσεις χρέους συνέβησαν όταν αυξήθηκε απότομα το ιδιωτικό χρέος και όχι το δημόσιο και όταν βρισκόταν το πρώτο ήδη  σε  υψηλά επίπεδα.

Για τον απλό λόγο ότι οι ιδιώτες όταν χρωστάνε περισσότερα από αυτά που μπορούνε να πληρώσουν, πτωχεύουν. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως  με τα κράτη και τις κεντρικές τράπεζες όταν τα χρέη τους είναι στο νόμισμα τους, καθώς μπορούν να αναχρηματοδοτούν τυπώνοντας χρήματα στο διηνεκές.

Στη φάση που διανύουμε οι κεντρικές τράπεζες ουσιαστικά μετέφεραν στους ισολογισμούς τους το μεγαλύτερο κομμάτι του ιδιωτικού χρέους ακριβώς για να αποτρέψουν μια τέτοια κρίση χρέους.

Άρα το πρόβλημά μας και ο κίνδυνος δεν είναι μια κρίση χρέους αλλά ο πιθανός αυξημένος πληθωρισμός και ίσως ο υπερπληθωρισμός σε ακραία περίπτωση που θα προκύψει λόγω αυτής της κατάστασης.

Θέλω να πω ότι ο κίνδυνος για τις μετοχές και τα ακίνητα δεν είναι μια κατάρρευση τιμών αλλά το ακριβώς αντίθετο. Αν οι κεντρικές τράπεζες δηλαδή χάσουν το παιχνίδι του πληθωρισμού  δεν θα πάμε σε κατάρρευση τιμών αλλά σε ξέφρενη άνοδο καθώς όλα θα πληθωρίζονται λόγω κατάρρευσης της αγοραστικής αξίας του νομίσματος που θα τυπώνεται ασύστολα για να καλύπτει παλιά χρέη.

Οι μετοχές λοιπόν νομίζω είναι μονόδρομος στην παρούσα οικονομική φάση, καθώς σε ήπια προσαρμογή θα έχουμε μια ήπια άνοδο, σε κατάσταση ανεξέλεγκτου τυπώματος λόγω αυξημένων χρεών θα έχουν εκρηκτική άνοδο, άλλο βέβαια αν σε πραγματικές αξίες, αποπληθωρισμένες εννοώ, η άνοδος δεν θα είναι πραγματικά όση φαίνεται.

Με εκτίμηση,

Μ.Δ.

Απάντηση: Ο πληθωρισμός και ιδιαίτερα ο υπερπληθωρισμός θα αυξήσει το κόστος παραγωγής και όσες επιχειρήσεις δεν θα μπορέσουν να μετακυλήσουν αυτή την αύξηση στους καταναλωτές θα καταρρεύσουν και θα συμπαρασύρουν τους δείκτες και τις τιμές των ακινήτων. Ο πληθωρισμός μειώνει την αγοραστική δύναμη, κατά συνέπεια και το εισόδημα όσων πληρώνουν ενοίκια και στεγαστικά δάνεια.

Σε περιόδους πληθωρισμού ευνοούνται οι επιχειρήσεις και οικονομίες που εξάγουν commodities. H Ελλάδα είναι μια χώρα που εισάγει τις περισσότερες πρώτες ύλες και κυρίως ενέργεια. Το ίδιο και η Ευρώπη.

Τα κράτη και οι Κεντρικές Τράπεζες απορροφούν το ιδιωτικό χρέος και το μετατρέπουν σε κρατικό. Αυτό το έχουν κάνει εντατικά από το 2008 και μετά. Τούτο δεν μπορεί να συνεχιστεί στο διηνεκές όμως...

kostas.stoupas@capital.gr