Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 17-Μαϊ-2022 00:01

    Κανένας δεν κέρδισε με την ψήφο των αλλοδαπών...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    1) Κανένας δεν κέρδισε με την ψήφο των  αλλοδαπών…

    H εικόνα που αντίκρυσα την Κυριακή στις 2 το μεσημέρι έξω από το εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ στο Μεταξουργείο με προβλημάτισε. Περί τους 100 με 150 Ασιάτες είχαν σχηματίσει μια τεράστια ουρά και στα δύο πεζοδρόμια προκειμένου να ψηφίσουν για την ανάδειξη της ηγεσίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

    Περισσότεροι από τους  9 στους 10 από τα πρόσωπα που σχημάτιζαν την ουρά αναμονής ήταν άνδρες ηλικίας περί τα 30 έτη. Με κάποιους που προσπάθησα να μιλήσω δεν καταλάβαιναν ελληνικά να μου εξηγήσουν τον λόγο για τον οποίο βρίσκονταν εκεί.

    Τη συγκεκριμένη ώρα δεν υπήρχε καμιά γυναίκα η οποία περίμενε να ψηφίσει. Υπήρχε μόνο μία νεαρή, Ελληνίδα κατά τα φαινόμενα, σε ένα τραπεζάκι που σημείωνε κάποια στοιχεία  σε έναν αυτοσχέδιο κατάλογο.

    Αργότερα στα κοινωνικά δίκτυα είδα φωτογραφίες και από άλλα εκλογικά κέντρα με αντίστοιχες σκηνές.

    Η μαζική  παρουσία των αλλοδαπών σε συγκεκριμένες μεσημεριανές ώρες χαμηλής προσέλευσης καταδεικνύει κάποιο σχέδιο οργανωμένης παρέμβασης.

    Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι τη σκοπιμότητα αυτής της οργανωμένης προσέλευσης αλλοδαπών στην ανάδειξη της ηγεσίας ενός κόμματος της ελληνικής δημοκρατίας και μάλιστα του δεύτερου μεγαλύτερου στις τελευταίες εκλογές.

    Η συμμετοχή κάποιων ανθρώπων όχι ελληνικής καταγωγής οι οποίοι έχουν πολιτογραφηθεί ως Έλληνες κατ’ αναλογία του γενικού πληθυσμού θα ήταν κατανοητή.  

    Γνωρίζω πως υπάρχουν περιθωριακές ομάδες της άκρας αριστεράς που πιστεύουν στο άνοιγμα των συνόρων και στην ελεύθερη προσέλευση όποιων το επιθυμούν όπου επιθυμούν.

    Κατά την ταξική ανάγνωση των ομάδων αυτών ο πραγματικός εχθρός της προόδου του ελληνικού λαού βρίσκεται εντός των συνόρων και η προσέλευση δυστυχισμένων από άλλα μέρη του πλανήτη θα δημιουργήσει ευνοϊκούς συσχετισμούς για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας μας σε κάποια κομμουνιστική πολυεθνική ουτοπία.

    Γνωρίζω επίσης πως υπάρχουν περιθωριακές ομάδες της άκρας δεξιάς που πιστεύουν πως το βασικό πρόβλημα της οικονομικής και πολιτικής καχεξίας και παρακμής της χώρας είναι οι αλλοδαποί που διαβιούν σε αυτήν.

    Κατά τη γνώμη μου ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο. Κατ’ αρχήν η χώρα ως μέλος της διεθνούς κοινότητας και πολιτισμένη κοινωνία έχει κάποιες υποχρεώσεις σε σχέση με τους πρόσφυγες.

    Κατά δεύτερο η χώρα μας δημογραφικά γερνάει και χρειάζεται μεταναστευτικές εισροές. Τούτο όμως πρέπει να γίνει οργανωμένα και με κριτήρια τις επαγγελματικές δεξιότητες αλλά και την πολιτισμική εγγύτητα προκειμένου οι ίδιοι και τα παιδιά τους να  ενσωματωθούν πιο εύκολα.

    Επιπλέον, οι εισροές δεν μπορεί να είναι απεριόριστες. Υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια που θα διακινδύνευαν πολλά πράγματα για να φτάσουν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Αν συνέβαινε αυτό η χώρα θα εξαφανιζόταν. Τούτο σημαίνει πως χρειάζεται να ορισθεί ένα όριο που θα διαμορφώνει μια αναλογία η οποία θα επιτρέπει στο ντόπιο πληθυσμό να αισθάνεται ασφαλής. Δεν με απασχολεί το χρώμα και η καταγωγή των υποψηφίων αλλά η αποδοχή των πολιτισμικών και πολιτικών αξιών της χώρας που επιθυμούν να τους δεχτεί.

    Με αυτόν τον τρόπο οι μεταναστευτικές ροές θα χρησιμεύσουν και ως αντιστάθμιση προς τις  ανεξέλεγκτες εξωτερικές παράνομες μεταναστευτικές πιέσεις.

    Ας είναι σαφές πως δεν ψάχνουμε για "νοικάρηδες" που θα απαιτήσουν χρησικτησία, ούτε για καταπατητές.

    Η ανεξέλεγκτη  δημιουργία  κλειστών  κοινοτήτων στην επικράτεια (κυρίως αρσενικών που έφτασαν αναλαμβάνοντας υψηλό ρίσκο -άρα με συγκεκριμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά και επιδιώξεις) δεν βοηθάει. Αντιθέτως σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα με μια μουσουλμανική χώρα η οποία αμφισβητεί την εθνική της κυριαρχία, περιπλέκει επικίνδυνα την κατάσταση.

    Δεν γνωρίζω τις σκοπιμότητες της οργανωμένης συμμετοχής της μουσουλμανικής κοινότητας που παρεπιδημεί στη χώρα στην ανάδειξη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

    Η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική...

    Αν ο λόγος ήταν η κατάδειξη υψηλού αριθμού συμμετοχής ήταν ατυχής. Η συμμετοχή 150.000 περίπου ατόμων δεν αποτελεί μεγάλο αριθμό για ένα κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

    Ο Γ. Παπανδρέου είχε οργανώσει μια αντίστοιχη παράσταση πριν τις εκλογές του 2004 με πάνω από 1 εκατ. ψηφοφόρους (χωρίς ασιάτες) και στις επόμενες εκλογές συνετρίβη από τον Κ. Καραμανλή.

    Αν η συμμετοχή των νεαρών αρρένων Ασιατών στις εσωκομματικές διαδικασίες καταγράφει διαθέσεις εκμαυλισμού με υποσχέσεις παροχής εκλογικού δικαιώματος και άδειας μόνιμης παραμονής, αποτελεί ατυχή κίνηση. Το πιθανότερο είναι να συσπειρώσει το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος ακόμη δραστικότερα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

    Παρόμοιες πράξεις θυμίζουν τον βασιλιά της αρχαίας Σπάρτης Δημάρατο, του οποίου επειδή η βασιλεία του τερματίστηκε νωρίς, προσέφυγε και επανήλθε ο κατακτητής στο πλευρό των Περσών...

    Τέλος, η διεκδίκηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από ένα μόνο υποψήφιο δεν αποτελεί πλεονέκτημα για το προφίλ του κ. Τσίπρα ούτε της κεντροαριστεράς που τον ακολουθεί.

    Ο κ. Τσίπρας έχει χάσει ήδη μια εκλογική αναμέτρηση και με βάση τις δημοσκοπήσεις θα χάσει και τις επόμενες εκλογές.

    Η παραμονή κάποιου στην ηγεσία ενός κόμματος παρά τις αλλεπάλληλες ήττες δεν αποτελεί πλεονέκτημα ούτε για το ίδιο, ούτε για την παράταξη που εκπροσωπεί.

    Στις σύγχρονες δημοκρατίες ένα στοιχείο του προοδευτισμού αφορά την εναλλαγή στην εξουσία. Ο  ηγέτης που χάνει εκλογές συνήθως πηγαίνει στα πίσω έδρανα του κοινοβουλίου και η παράταξη ανανεώνεται...

    Στη Ν.Δ. το είχαν αντιμετωπίσει αυτό από τη δεκαετία του ’70 με την κίνηση της Βόλβης και το ΠΑΣΟΚ από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 με την εκλογή Σημίτη.

    Η αδυναμία μιας παράταξης να διαθέτει ανά πάσα στιγμή 2-3 εναλλακτικά πρόσωπα διαθέσιμα για την ηγεσία εκτός από πρόβλημα της παράταξης ενδέχεται να αποδειχτεί και πρόβλημα για τη χώρα αν αυτή βρεθεί στην κυβέρνηση.

    Έχει περάσει η εποχή των αναντικατάστατων όπως και η εποχή που ψήφιζαν τα δένδρα σ’ αυτή τη χώρα.

    2) Πἰσω στὸ 1973 ! Πάλι τὰ ἴδια;

    "[Δ]ὲν εἶναι ἡ ὑπερβάλλουσα ζήτηση" γράφει ὁ Κώστας Καλλίτσης στὴν "Καθημερινὴ" τοῦ Σαββάτου, 14ης Μαΐου 2022, "[ἡ] βασικὴ κινητήρια δύναμη τοῦ πληθωρισμοῦ στὴν Εὐρώπη". Καὶ λίγο πιὸ κάτω : "Παρότι αρχικά τροφοδοτήθηκε από την έκδοση άφθονου χρήματος και τις κρατικές ενισχύσεις, [ὁ πληθωρισμὸς στὶς τιμὲς τῶν ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν] σήμερα τροφοδοτείται κυρίως από τα προβλήματα στην παραγωγή ενέργειας, στην παραγωγή – μεταφορά τροφίμων, πρώτων υλών, ενδιάμεσων ή και τελικών εμπορευμάτων λόγω γενικευμένων λοκντάουν στην Κίνα κ.λπ. " Οἱ κρατικὲς ἐνισχύσεις καὶ τὸ ἄφθονο χρῆμα εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς αὐξήσεως στὴν ὀνομαστικὴ ζήτηση, χωρὶς ἀντίστοιχη αὔξηση τῆς πραγματικῆς προσφορᾶς. Ἀλλὰ ἂς δεχθοῦμε ὅτι ἡ προσφορὰ μειώθηκε συγκυριακῶς ἀπὸ ἐξωγενεῖς πρὸς τὴν οἰκονομία λόγους, πολιτικούς, στρατιωτικούς, ὑγειονομικούς. Ἀφοῦ μειώθηκε ἡ προσφορά, χωρὶς νὰ μειωθῇ ἡ ζήτησις, ἔχουμε ὑπερβάλλουσα ζήτηση. Εἶναι ζήτημα Ἀριθμητικῆς.

    Ἡ ἰδέα τῶν κεντρικῶν τραπεζῶν εἶναι ὅτι τὰ ὑψηλότερα πραγματικὰ ἐπιτόκια θὰ δώσουν κίνητρο σὲ μερικοὺς καταναλωτὲς νὰ ἀναβάλουν τὴν κατανάλωσή τους, ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, καί, ἔτσι, νὰ ἀποταμιεύσουν περισσότερα, δηλαδὴ νὰ μειώσουν τὴν ζήτησή τους καί, ἔτσι, νὰ τὴν φέρουν σὲ ἰσορροπία μὲ τὴν μειωμένη προσφορά. Αὐτό, σὲ πρώτη φάση. Σέ δευτέρα φάση, βεβαίως, η ἄνοδος τῶν ἐπιτοκίων θὰ ἀνεβάσῃ τὸ κόστος τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ θὰ μειώσῃ, ἔτσι, ἀκόμη περισσότερο τὴν προσφορά. Ἡ ἐλπίδα τῶν κεντρικῶν τραπεζῶν εἶναι ὅτι ἡ προσφορά, ὅπως κατὰ κανόνα συμβαίνει, δὲν θὰ προλάβῃ νὰ μειωθῇ τόσο γρήγορα ὅσο γρήγορα θὰ μειωθῇ ἡ ζήτησις καὶ ὅτι, ἔτσι, θὰ χαλιναγωγηθῇ "τὸ τσουνάμι τῆς ἀκρίβειας". Θὰ μειωθῇ, δηλαδή, ἡ προσφορὰ μὲ χρονικὴ ὑστέρηση, σὲ σχέση μὲ τὴν ζήτηση. Καὶ ἡ μειωμένη προσφορά, ἀφοῦ στηρίζεται, ὅπως ὑποθέτουμε μέχρι τώρα, σὲ αἰτίες συγκυριακές, θὰ ἀνακάμψῃ, ἅπαξ καὶ ἡ συγκυρία διορθωθῇ. Καὶ οἱ δύο αὐτὲς ἐλπίδες δὲν εἶναι ἐξωπραγματικές. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πολιτική.

    Ἂς ‘δοῦμε καὶ τὶς ἀντισυμβατικὲς προτάσεις. Εἶναι σὲ δύο ἄξονες :

    Πρῶτον, κρατικὴ παρέμβαση καὶ "καρτὲλ ἀγοραστῶν" στὶς ἀγορὲς "πετρελαίου, φυσικοῦ ἀερίου καὶ ἄλλων ἐμπορευμάτων". Πόσο θὰ αὐξήσουν τὴν προσφορὰ οἱ παρεμβάσεις αὐτές, δεδομένου ὅτι θὰ συγκρατήσουν τὴν τιμὴ σὲ ἐπίπεδα χαμηλότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ὅπου θὰ ἔφθανε χωρὶς τὴν παρέμβαση ; Τὸ ἀντίθετο ἀποτέλεσμα θὰ φέρουν. Καὶ θὰ ἔλθουν καὶ μὲ μπόνους σὲ κίνητρα γιὰ ἀνομία καὶ διαφθορά. Οἱ διαρκεῖς, δέ, πολιτικὲς διαπραγματεύσεις γιὰ παρεκκλίσεις, ἐξαιρέσεις κλπ, θὰ κινδυνεύουν συνέχεια νὰ διαρρήξουν τὴν πολιτικὴ ἑνότητα τῆς Εὐρώπης, καθὼς οἱ ἡγέτες θὰ διαγκωνίζωνται συνεχῶς ποιός θὰ κάνῃ, γιὰ λογαριασμό τῆς χώρας του, τὴν "καλύτερη διαπραγμάτευση". Ἐπιπροσθέτως, ἡ αὐξημένη κρατικὴ παρέμβαση στὶς ἐσωτερικὲς ἀγορὲς τῶν Κρατῶν-Μελῶν, θὰ ἐνισχύσῃ συμπεριφορὲς προσοδοθηρίας καὶ παρασιτισμοῦ, αὐτὲς ποὺ ἤδη, σὲ περιβάλλον ὅπου "τὰ πραγματικὰ ἐπιτόκια παραμένουν ἀρνητικά", ἔχουν ἐπεκταθῆ ἐπικίνδυνα καὶ εἶναι ἡ κυρία αἰτία ποὺ "ἡ ἀνάκαμψη τῆς Εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας ἦταν ἀναιμικὴ καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο". Οἱ κακομαθημένοι στὶς παροχὲς καὶ ἔκφυλοι Εὐρωπαῖοι, ποὺ δὲν ἀνέχονται οὔτε στάλα "ὕφεση" στὸ πορτοφόλι καὶ στὶς ἀνέσεις τους, θυμίζω, εἶναι ἐπαναλαμβανόμενο θέμα στὶς δημόσιες ἐμφανίσεις τοῦ προέδρου Πούτιν.

    Δεύτερον, " ... ἐνίσχυση τῶν εἰσοδημάτων εὐάλωτων τμημάτων τῶν [Ε]ὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν καὶ τοῦ κόσμου τῆς μισθωτῆς ἐργασίας. ... τιμαριθμικὴ ἀναπροσαρμογὴ μισθῶν, ... ἐπιβολὴ ἔκτακτων φόρων γιὰ εὐρύτερη κοινωνικὴ ἀναδιανομὴ τοῦ κόστους." Ἂν ὅλα αὐτὰ τὰ πληρώσουμε μὲ αὔξηση τοῦ ἤδη ὑψηλοῦ δανεισμοῦ, φυσικὰ θὰ φουσκώσουμε κι ἄλλο τὴν ὑπάρχουσα ὑπερβάλλουσα ζήτηση. Πρέπει, λοιπόν, νὰ μειώσουμε κάποιων τὰ εἰσοδήματα γιὰ νὰ αὐξήσουμε τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀναξιοπαθούντων. Τῶν κεφαλαιοκρατῶν, ὅμως, τὰ πραγματικὰ εἰσοδήματα, σὲ περιβάλλον ἀρνητικῶν πραγματικῶν ἐπιτοκίων, εἶναι, στὴν πραγματικότητα, ἀρνητικά ! Ἀφήνω ποὺ δὲν ἔχουν κανένα κίνητρο πλέον νὰ βγάλουν κέρδος καὶ νὰ συγκεντρώνουν ἴδια κεφάλαια. Ὅ,τι ποσὸ τοὺς λείπεται ἀπὸ τὸ ταμεῖο, τὸ δανείζονται μὲ ἀρνητικὸ πραγματικὸ ἐπιτόκιο καὶ βγάζουν καὶ πραγματικὸ κέρδος ! Συνεπῶς, δὲν μένει ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὴν ἀναδιανομή, ἀπὸ τοὺς νομιζομένους ὑψηλομίσθους πρὸς τοὺς νομιζομένους χαμηλομίσθους. Ποιός πιστεύει ὅτι αὐτὸ εἶναι πολιτικῶς πωλήσιμη πρότασις ;

    Γενικώτερα, τὰ ἀρνητικὰ πραγματικὰ ἐπιτόκια, στὸ ὄνομα τῆς "ἀντι-ὑφεσιακῆς" οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τὰ γνωρίζουμε καλὰ στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς διολισθαινούσης χρεωκοπίας, 1973-1994. Ὁδηγοῦν, ἀργὰ καὶ σταθερά, σὲ ἀποβιομηχάνιση καὶ ἀποσάθρωση τοῦ ὅλου παραγωγικοῦ ἱστοῦ μιᾶς οἰκονομίας καὶ σὲ κατακερματισμὸ τῆς ὅποιας κοινωνικῆς συνοχῆς.

    Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμούς,

    Γ. Γεωργάνας

    kostas.stoupas@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ