Αν όχι τώρα. Πότε;

Του Κώστα Στούπα

1) Αν όχι τώρα. Πότε;

Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει σημάδια κόπωσης από τον αριστερό "μπαχαλακισμό" της μεταπολίτευσης και όσοι δεν το βλέπουν αυτό ενδεχομένως να κληθούν να καταβάλουν πολιτικό κόστος.

Το κρεσέντο αντισυστημικής ασυναρτησίας κατά την περασμένη δεκαετία, μετά τη χρεοκοπία του 2010, φαίνεται πως έχει δρομολογήσει θεμελιώδεις μετατοπίσεις στον πολιτικό και αξιακό προσανατολισμό της κοινωνίας μας.

Το 64% των Ελλήνων εμφανίζεται να είναι υπέρ της αστυνόμευσης των Πανεπιστημιακών χώρων παρά τις αντιρρήσεις των πρυτάνεων και των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Η αστυνόμευση των πανεπιστημίων είναι ένα από τα ταμπού της ιδεολογικά κυριαρχούμενης από την αριστερά αντιπολίτευσης...

Η δεκαετία που μας πέρασε όμως φαίνεται πως έχει φέρει τεκτονικές  ανατροπές στο μεταπολιτευτικό τοπίο του πολιτικού προσανατολισμού.

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της Metron Analysis το 56% των ερωτώμενων αξιολογεί θετικά τον κ. Μητσοτάκη σαν πρωθυπουργό έναντι του 37% που τον αξιολογεί αρνητικά.

Το πλέον ενδιαφέρον όμως είναι πως τον αξιολογεί θετικά το 92% όσων ψήφισαν ΚΙΝΑΛ έναντι 88% όσων ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και του 29% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.

Αν κάποιος αναλογιστεί πως το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολιτευτικής περιόδου δομήθηκε πάνω στο "αντιμητσοτακικό" μέτωπο του Ανδρέα Παπανδρέου σε συνάρτηση με την αποστασία του 1965, η συμπάθεια των πολιτικών κληρονόμων του στο ΚΙΝΑΛ και τον  ΣΥΡΙΖΑ προς έναν Μητσοτάκη καταδεικνύει το τέλος της μεταπολίτευσης και των... φαντασμάτων της.

Αξίζει επίσης να προσέξει κάποιος πως τα ποσοστά περί το 60 και 40% είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα με ποσοστά του δημοψηφίσματος του θέρους του 2015, το οποίο φαίνεται πως έχει εξελιχθεί και στην πολιτική "ταφόπλακα" του κ. Τσίπρα.

Επί της ουσίας  κοινός παρονομαστής σε όλες τις μέχρι τώρα έρευνες είναι η έλλειψη  ανοχής  του κ. Τσίπρα από τα 2/3 της κοινής γνώμης. Οποιοδήποτε διπολικό σύστημα εναλλαγής στην εξουσία απαιτεί την ανοχή των δυο πρωταγωνιστών τουλάχιστον από το 50%.

Με 20 έως 30% αποδοχή και όρια ανοχής κάνει κάποιος τρίτο κόμμα όχι δεύτερο.

Η ηγεμονία...

Ο κ. Μητσοτάκης ξεκίνησε ως  αουτσάιντερ στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας στις αρχές του 2016 στις οποίες στο τέλος επικράτησε καθαρά αλλά οριακά.

Από τις αρχές του 2016 όμως στις μετρήσεις της κοινής γνώμης εμφανίζει χαρακτηριστικά πολιτικής ηγεμονίας. Χαρακτηριστικά πολιτικής ηγεμονίας εμφανίζει ένα πρόσωπο που ασκεί επιρροή εκτός της δεξαμενής του ψηφοφόρων του κόμματος που ηγείται και στους παράπλευρους χώρους.

Πολιτική ηγεμονία ασκούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την επιρροή στους όμορους χώρους στο ΠΑΣΟΚ της Αριστεράς και του Κέντρου.

Ηγεμονία ασκούσε ο Κώστας Σημίτης λόγω της επιρροής του στο Κέντρο και την Κεντροδεξιά.

Το  92% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ και το 30% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που αξιολογούν τον κ. Μητσοτάκη θετικά δημιουργούν προϋποθέσεις πολιτικής ηγεμονίας για τον τελευταίο.

Αντιστοίχως η θετική αξιολόγηση του κ. Τσίπρα στη Νέα Δημοκρατία και το ΚΙΝΑΛ είναι περί το 9% και 16%. Πρόκειται για ποσοστά που ακόμη και αν καταφέρει να προσεγγίσει και να προσελκύσει δεν δημιουργούν καμιά ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό.

Επιπλέον, η ύπαρξη δεξιά της Νέα Δημοκρατίας του κόμματος του Βελόπουλου αποτελεί εμπόδιο για τη συσπείρωση των δεξιών που δεν επιθυμούν να γελοιοποιηθούν από τον συσχετισμό με τις θεωρίες συνωμοσίας, τις "κεραλοιφές" και τις ιδιόχειρες επιστολές του Ιησού.

Οι αριθμοί δείχνουν λοιπόν πως υπάρχει ευνοϊκό κλίμα για μεταρρυθμίσεις που θα συμβάλουν στην ενδυνάμωση της χώρας, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό στο περιβάλλον γεωπολιτικής και οικονομικής ρευστότητας.

Αν δεν γίνουν τώρα, πότε θα γίνουν;

2) Ο "νεκρός"  πληθωρισμός...

Ο ιδιαίτερα χαμηλός πληθωρισμός των τελευταίων ετών ο οποίος από κάποιους αποδίδεται σε συγκυριακά αίτια όπως ήταν η υπερπροσφορά εργατικού δυναμικού μετά την κατάρρευση της "Σοβιετίας" και την είσοδο της Κίνας στο Παγκόσμιο Εμπόριο, έδωσε τη δυνατότητα στις κεντρικές τράπεζες να διατηρήσουν τα επιτόκια πέριξ (και κάτω του μηδενός) για μεγάλο χρονικό διάστημα. 

Πολλοί πιστεύουν πως αυτό θα διατηρηθεί για πολλές δεκαετίες. Αναφερόμαστε στην κατάσταση όπου τα κράτη θα μπορούν να δανείζονται από τα εκτυπωτήρια των Κεντρικών Τραπεζών και θα χρηματοδοτούν μέσω συντάξεων, μισθών, επιδομάτων και διόλου ανταποδοτικών έργων υποδομής την επιβίωση όλο και περισσότερων επιχειρήσεων "ζόμπι" και τα υπερκέρδη των άλλων...

Δεν ξέρω τι συμπεράσματα θα μπορούσε να βγάλει κάποιος από την αναζωπύρωση που παρουσιάζει ο πληθωρισμός σε ΗΠΑ και Ευρώπη σε μια περίοδο οικονομικής διαταραχής σαν αυτή που προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί η επιδημία...

Συνήθως οι καταστάσεις βγαίνουν εκτός ελέγχου όταν όλοι έχουν πειστεί  πως έχουν τον απόλυτο έλεγχο.

kostas.stoupas@capital.gr