Πνιγηρή οσμή του παρελθόντος...

Του Κώστα Στούπα 

Σύμφωνα με πρόταση νόμου που κατατέθηκε στις αρχές Ιουνίου στη Βουλή ιδρύεται νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΑΚΡΟΠΟΛ".

Ο νέος φορέας θα εδρεύει στην Αθήνα και θα εποπτεύεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Θα έχει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και θα λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας.

Απολαμβάνει δε  όλων των διοικητικών και δικαστικών απαλλαγών και ατελειών, καθώς και όλων των δικονομικών και ουσιαστικών προνομίων του Δημοσίου.

Στο νέο φορέα που θα ονομάζεται Acropole Across παραχωρείται χωρίς αντάλλαγμα για ενενήντα εννέα (99) έτη η χρήση του ακινήτου του πρώην ξενοδοχείου ACROPOLE PALACE, που βρίσκεται στην Αθήνα, επί των οδών 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 51, Αβέρωφ και Μάρνη, κυριότητας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού…

Σε απλά ελληνικά όλα αυτά σημαίνουν πως ένα κτήριο κόσμημα στο Κέντρο της Αθήνας, αντί να δοθεί σε κάποιον ιδιώτη για αξιοποίηση η οποία θα αποφέρει βιώσιμες θέσεις εργασίας, ασφαλιστικές εισφορές, φορολογικά έσοδα θα παραμείνει ουσιαστικά αναξιοποίητο ενώ ο Έλληνας φορολογούμενος θα επιβαρυνθεί με την ανακαίνιση του κτηρίου και με τις μισθολογικές και ασφαλιστικές εισφορές καμμιά 20αριά υπαλλήλων που θα στελεχώσουν το νέο οργανισμό που κατ΄επίφαση θα λειτουργεί με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας...

Λαμπρά...

Στη δημόσια διαβούλευση που ακολούθησε την κατάθεση του νομοσχεδίου ενδιαφέρον έχει η παρακάτω παρατήρηση του κ. Διονύση Ρ. Ρηγόπουλου, Ph.D., μέλους της ομάδας εργασίας για την ανοιχτή διακυβέρνηση του Οργανισμού Ανοιχτών Τεχνολογιών...

"Με το παρόν νομοσχέδιο, δύο θέματα αντιμετωπίζονται ως ένα, με την προσδοκία ότι ο συνδυασμός τους θα ευνοήσει και τα δύο:

1) Η δημιουργία ενός πολιτιστικού φορέα, και

2) Η ανάγκη να μην παραμένει σε αχρηστία το επταόροφο κτίριο 6.500 τ.μ. του ξενοδοχείου Acropole Palace (χαρακτηρισμένο από το 1991 ως έργο τέχνης), που αποκαταστάθηκε αριστοτεχνικά από το Υπουργείο Πολιτισμού, από το 2013 έως το 2018, και έκτοτε είναι κλειστό. Το κτίριο θα λειτουργεί και σαν προέκταση του κοντινού του Αρχαιολογικού Μουσείου, στεγάζοντας πωλητήρια και εστιατόρια.

Στο νομοσχέδιο και την αιτιολογική έκθεση δεν τεκμηριώνεται επαρκώς γιατί χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα νέο ΝΠΙΔ, για να αξιοποιηθεί ένα κτίριο.

Μάλιστα η διατύπωση "Έχει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Απολαμβάνει όλων των διοικητικών και δικαστικών απαλλαγών και ατελειών, καθώς και όλων των δικονομικών και ουσιαστικών προνομίων του Δημοσίου." της παρ. 1 του άρθρου 1 θυμίζει σπάταλες δομές του Δημοσίου που διαχρονικά επιδείνωσαν τη Δημόσια Διοίκηση και αύξησαν το δημόσιο χρέος.

Πώς τεκμηριώνεται η ανάγκη για τον νέο φορέα, πέραν των γενικοτήτων του νομοσχεδίου και των εκτιμήσεων της αιτιολογικής έκθεσης;

Μήπως, παρά τα χιλιάδες αποδεδειγμένα ικανότατα στελέχη του, το Υπουργείο Πολιτισμού έχει κριθεί ακατάλληλο ή ανεπαρκές ώστε να επιτύχει τους (ασαφώς περιγραφόμενους) στόχους του νέου φορέα;

Πώς το νομοσχέδιο θεωρεί ότι στόχους που δεν μπορεί να επιτύχει το Υπουργείο, θα τους επιτύχουν ένας Διευθυντής σε συνεργασία με ένα άμισθο πενταμελές ΔΣ, 17 υπάλληλοι σε νέες θέσεις (εκ των οποίων ορισμένοι αναγκαστικά θα υποστηρίζουν τις διοικητικές-οικονομικές λειτουργίες του ΝΠΙΔ) και όσοι άλλοι θα αποσπώνται ή θα συνεργάζονται κατά περίπτωση, με διαφόρων ειδών συμβάσεις;

Αντίθετα με την κυβερνητική προσπάθεια για τον περιορισμό των διοικητικών βαρών, το παρόν νομοσχέδιο προσθέτει διοικητικά βάρη στη Δημόσια Διοίκηση.

Επίσης, υποτιμά ένα σημαντικό Υπουργείο, με χιλιάδες αξιόλογους υπαλλήλους, ότι δεν μπορεί να επιτελέσει έργο μερικών δεκάδων ατόμων, που καταφανώς ανήκει στην αρμοδιότητα και στο αντικείμενό του. Αν η λειτουργία του Υπουργείου έχει αυτό το σοβαρό πρόβλημα, γιατί δεν γίνεται επειγόντως μια συστηματική διορθωτική προσπάθεια;

Όμως, για να αξιοποιούνται οι πολύτιμοι ανθρώπινοι πόροι του Δημοσίου, πρέπει να είναι γνωστοί. Αυτό, ουδείς και ουδέποτε το αμφισβήτησε. Ο Peter Drucker (1909-2005), εδώ και δεκαετίες έλεγε "you can’t manage what you can’t measure” και "If you can’t measure it, you can’t improve it.” ("Δεν μπορείς να διαχειρίζεσαι ότι δεν μπορείς να μετράς" και "αν δε μπορείς να το μετράς, δεν μπορείς να το βελτιώνεις"). Όμως, το ελληνικό Δημόσιο ακόμη δεν γνωρίζει, ψηφιακά και επακριβώς, ούτε καν τη δομή και τη στελέχωση των υπηρεσιών του.

Ο Οργανισμός Ανοιχτών Τεχνολογιών και η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάδος έχουν από το 2016 αναδείξει αυτήν την παθογένεια και έχουν προτείνει άμεση και τεχνικά απλούστατη θεραπεία της. Υποστήριξαν, μάλιστα, το 2016 και το 2019 τροπολογία για την "ΕΝΙΑΙΑ ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ", που, το 2019, ούτε καν συζητήθηκε https://www.economia.gr/image/data/harry/TropologiaProsthikiStoAnaptyxiakoNomosxedio.pdf

Η παρατήρηση του κ. Ρηγόπουλου εκτός από τα αυτονόητα για το τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια λέει πως στο ελληνικό δημόσιο ακόμη δεν υπάρχει ένα ψηφιακό οργανόγραμμα αυτών  που απασχολούνται σε αυτό και των καθημερινών του δραστηριοτήτων.

Οι λόγοι που δεν υπάρχει αυτό το οργανόγραμμα είναι προφανείς και έχουν να κάνουν με την πελατειακή δομή του παρασιτικού και κομματοκρατούμενου δημοσίου.

Από μια κυβέρνηση σαν αυτή του κ. Μητσοτάκη κάποιος θα περίμενε την επιτάχυνση της υλοποίησης της μνημονιακής δέσμευσης της δημιουργίας ενός ψηφιακού οργανογράμματος. Αντ΄αυτού παρατηρούμε τη δημιουργία νέων φορέων πελατειακής αργομισθίας...

Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης και διόγκωσης του χρέους τούτο μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει: Πως η χρεοκοπία του 2010 δεν μας δίδαξε τίποτα...

Αν μας είχε διδάξει δεν θα οσφραινόμαστε την πνιγηρή οσμή του παρελθόντος...

2) ΔΟΥ κατοίκων εξωτερικού ή Έλεος...

Αξιότιμες/οι Κυρίες/οι,

Φύγαμε ως οικογένεια από την Ελλάδα πριν από την οικονομική κρίση του 21ου αιώνα. Εγκατασταθήκαμε σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα παιδιά μας, με προτροπή μας πήραν ήδη την υπηκοότητα της χώρας που ζούμε (ταυτότητα, διαβατήριο, φορολογικό μητρώο, κλπ).

Μεταφερθήκαμε στη ΔΟΥ κατοίκων εξωτερικού (σύζυγος κι εγώ). Δεν μεταφέραμε τα ανήλικα (τότε) παιδιά μας. Είχαν ΑΦΜ λόγω οικογενειακού θέματος. Θεωρήσαμε ότι -ακόμη και για το ελληνικό γραφειοκρατικό σύστημα- θα ήταν ηλίου φαεινότερο και δεδομένο ότι εφόσον είναι και οι 2 γονείς φορολογικοί κάτοικοι εξωτερικού θα είναι και τα παιδιά, ειδικά αφού συμπεριλαμβάνονται ως προστατευόμενα μέλη στην κοινή φορολογική δήλωση. Κάναμε μεγάλο λάθος.

Εδώ και κάποια χρόνια διαπιστώσαμε ότι εάν θέλουν να μεταφερθούν στη ΔΟΥ κατοίκων εξωτερικού θα πρέπει να προσκομίσουν ένα σωρό έγγραφα από το εξωτερικό, μεταφρασμένα στα ελληνικά κι από την Ελλάδα διάφορες φόρμες/έντυπα. Το κόστος προσκόμισης όλων αυτών των εγγράφων είναι υψηλό αλλά και το γεγονός ότι δεν έρχονται τα παιδιά μου συχνά στην Ελλάδα καθιστά την προσπάθεια δύσκολη και κοστοβόρα. Αλλά, το πιο εκνευριστικό, παράλογο και προσπάθεια απόδειξης ότι άλλο Ελλάδα κι άλλο Ευρώπη, είναι ότι πρέπει να πάνε τα παιδιά μου (ή κάποιος που τα εκπροσωπεί) στην τελευταία εφορία που ανήκαμε πριν φύγουμε από την Ελλάδα!!! Κάτι για το οποίο τα (ανήλικα τότε) παιδιά μου δεν ευθύνονται! Επειδή εργαζόμασταν οι γονείς στη Ρόδο, ενώ οι παππούδες τους κι ο φορολογικός εκπρόσωπος μου (που θα γίνει και δικός τους) ζούνε στην Αλεξανδρούπολη (περιοχή που επισκέπτονται όταν έρχονται Ελλάδα).

Το έτερο αστείο της υπόθεσης είναι ότι ενώ τα παιδιά μου λένε στη ΔΟΥ ότι είναι πλέον πολίτες, υπήκοοι και φορολογικά άλλου κράτους, εκείνοι για να τους τοποθετήσουν σε ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού τους ζητούν συμβόλαιο εργασίας στο εξωτερικό!!
Δηλαδή, να έχει κάποιο παιδί φύγει ανήλικο από Ελλάδα, να έχει να πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα 15 χρόνια, να έχει βεβαίωση από το δήμο του εξωτερικού ότι ζει μόνιμα εκεί για 15 χρόνια, να έχει γίνει υπήκοος άλλου κράτους αλλά να πρέπει να παρουσιάσει συμβόλαιο εργασίας για να μεταφερθεί σε ΔΟΥ Κατοίκων Εξωτερικού!!

Περίμενα από την κυβέρνηση της ΝΔ να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις σε τέτοια θέματα που να διευκολύνουν τη ζωή των Ελλήνων. Να γίνονται τέτοιου είδους μεταβολές κατά το δυνατόν ηλεκτρονικά. Αλλά ακόμη κι αν δεν γίνονται ηλεκτρονικά να υπάρχει τουλάχιστον κάποια λογική. Να δώσουν τα δεδομένα έγγραφα σε οποιαδήποτε ΔΟΥ Εξωτερικού ή τουλάχιστον εκεί που ανήκει ο φορολογικός τους/μου εκπρόσωπος.

Με εκτίμηση,
Γ. Μ.

kostas.stoupas@capital.gr