Πώς μείναμε Ευρώπη...

Του Κώστα Στούπα 

Πριν 4 χρόνια στις αρχές Ιουλίου (5 Ιουλίου του 2015) τέτοιες μέρες έλαβε χώρα το περίφημο δημοψήφισμα στο οποίο το ΟΧΙ κέρδισε με συντριπτικό ποσοστό 61,31% έναντι 38,9% του ΝΑΙ.

Λίγες μέρες αργότερα η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα είχε μετατρέψει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και υπέγραφε το τρίτο μνημόνιο. Στις αρχές Αυγούστου το τρίτο μνημόνιο πέρασε από τη Βουλή με 222 ψήφους. Η ψηφοφορία προκάλεσε βαριές απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς διαφοροποιήθηκαν 44 βουλευτές.

Οι τράπεζες είχαν κλείσει και άνοιξαν μετά από ένα μήνα περίπου τυπικά,  ενώ ουσιαστικά παραμένουν ακόμη κλειστές αφού αντί καταθέσεων προς  δανεισμό το μόνο που συνεχίζουν να διαθέτουν σε επάρκεια είναι "κόκκινα" δάνεια.

Η φυγή των καταθέσεων οδήγησε στην επιβολή των  capital controls τα οποία παρά τις κατά καιρούς προβλέψεις των στελεχών της κυβέρνησης, παραμένουν ακόμη και σήμερα σε ισχύ. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να εμπιστευτεί τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του και να αφήσει τα λεφτά του σε ελληνικές τράπεζες;

Εκείνες τις μέρες όσοι αντιλαμβάνονταν τι συμβαίνει δύσκολα κοιμούνταν τα βράδια καθώς η τύχη της χώρας παιζόταν στα ζάρια και μια συνολική οικονομική κατάρρευση με Grexit και άδεια ράφια και δελτίο στα καύσιμα είναι μια κατάσταση από την οποία περάσαμε "ξυστά"...

Στη συνέχεια ο κ. Τσίπρας αναδιπλώθηκε και έγινε μνημονιακός πρωθυπουργός. Ενώ το δεύτερο μνημόνιο θα είχε τελειώσει στις αρχές του 2015 με κάποια μέτρα τα οποία θα ήταν λίγο περισσότερα από τα 980 εκατ. που προέβλεπε το e-mail Χαρδούβελη,  στη συνέχεια ήρθε το τρίτο μνημόνιο με πολύ περισσότερα μέτρα και δεκάδες δισ. κόστος για τα νοικοκυριά και την οικονομία.

Μόνο  από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το δημόσιο έχασε 25-30 δισ. ευρώ, ενώ από τις τράπεζες έφυγαν πάνω από 40 δισ. ευρώ τα οποία δεν επέστρεψαν ακόμη.

Η δημόσια περιουσία έχει περάσει στον έλεγχο των δανειστών για δεκαετίες, κάτι που δεν θα τολμούσε κανένας άλλος πρωθυπουργός να υπογράψει, ενώ η χώρα έχει υποχρεωθεί να βγάζει υψηλά πλεονάσματα για πολλά χρόνια. Το τρίτο μνημόνιο στέρησε την ευκαιρία η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί μετά την κρίση την ευνοϊκή  διεθνή συγκυρία με τις χαμηλές τιμές πετρελαίου και προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης και να αποκαταστήσει μέρος των απωλειών της χρεοκοπίας του 2010.

Η υψηλή ανεργία και οι μισθοί των 400 ευρώ έγιναν κανόνας μετά την απώλεια αυτής της ευκαιρίας.

Στις αρχές του Καλοκαιριού του 2015 υπήρχαν φήμες και υποψίες ότι "ψηνόταν" κάποιου είδους εκτροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Οι δηλώσεις του κ. Καμμένου στις αρχές Ιουλίου πως "στις δύσκολες στιγμές που περνάει ο τόπος οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας…" τρόμαξε όσους αντιλαμβάνονταν τι σήμαινε αυτό.

Ο στρατός έχει καθήκον να διαφυλάττει τα σύνορα της χώρας και δεν επιτρέπεται να έχει καμιά ανάμειξη με την εσωτερική ασφάλεια και δημόσια τάξη  για τα οποία την ευθύνη έχει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης με την αστυνομία.

Η ανάληψη της ευθύνης της δημόσιας τάξης από τον στρατό είχε συμβεί επί Χούντας με την επιβολή στρατιωτικού νόμου.

Φαίνεται πως το σενάριο αυτό εξετάστηκε αλλά δεν προκρίθηκε καθώς κάποιοι ευτυχώς κατάλαβαν πως η Ελλάδα δεν είναι Βενεζουέλα καθώς είναι ασφυκτικά εξαρτημένη από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.

Την ύπαρξη σχεδίου αλλοίωσης του πολιτεύματος επιβεβαίωσε και η μεθόδευση ελέγχου του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου με το πόρισμα της περίφημης έκθεσης της Φλωρεντίας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με πρωτοφανείς μαφιόζικες μεθοδεύσεις και εκβιασμούς δικαστών προσπάθησε να ελέγξει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, αλλά βρέθηκαν 14 δικαστές του ΣτΕ που ψήφισαν τον νόμο Παπά σαν αντισυνταγματικό.

Αργότερα η κυβέρνηση προσπάθησε να μεθοδεύσει την "εξόντωση" βασικών πολιτικών της αντιπάλων  μέσω της εμπλοκής τους στο σκάνδαλο Novartis κάτι όμως που τελικά δεν κατάφερε.

Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που η δημοκρατία μας δοκιμάστηκε καθώς φαίνεται πως υπήρξαν τόσο πριν την "κωλοτούμπα" του θέρους του ’15 όσο και μετά προθέσεις αλλοίωσης του πολιτεύματος.

Φαίνεται όμως πως παρά τα προβλήματα αρκετοί θεσμοί αντέδρασαν όπως πρέπει και κυρίως υπήρξε ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού που κινητοποιήθηκε. Οι κινητοποιήσεις της πρωτοβουλίας "Μένουμε Ευρώπη" και του "ΝΑΙ"  συνεισέφεραν να βγει η κοινωνία από τον λήθαργο και έκαναν την κυβέρνηση των "παλαβών" το Καλοκαίρι του ’15 να καταλάβει πως η εκτροπή δεν θα ήταν περίπατος...

Είναι το ίδιο κομμάτι της κοινωνίας που αργότερα κινητοποιήθηκε για να προκύψει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μια ηγεσία ικανή να συσπειρώσει σχεδόν το σύνολο του ΝΑΙ και να βάλει τέλος στην περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ...

kostas.stoupas@capital.gr