Γιατί δεν υπάρχει καμιά ελπίδα…

Του Κώστα Στούπα

1) Γιατί δεν υπάρχει καμιά ελπίδα...

Η Ελλάδα καρκινοβατεί στον πυθμένα του βυθού καθώς ό,τι δεν αλλάζει βουλιάζει και η Ελλάδα έχει ήδη βουλιάξει. Η ζημιά που έχει υποστεί η χώρα είναι ανυπολόγιστη και είναι οικονομική, πολιτική και κοινωνική.

Το παρακράτος που έχουν στήσει οι πελατείες και συντεχνίες που λυμαίνονται το δημόσιο και κατά συνέπεια το σύνολο της κοινωνίας ελέγχει και χρησιμοποιεί το πολιτικό προσωπικό σαν μαριονέτα, αφού αυτό (το παρακράτος) αποτελεί τη μόνη οργανωμένη δύναμη που αναδεικνύει τις ηγεσίες σχεδόν όλων των κομμάτων.

Οι ικανοί και χρήσιμοι Έλληνες φεύγουν κατά χιλιάδες από τη χώρα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους. Πίσω μένουν κυρίως οι μόνοι ικανοί να επιβιώσουν στο σύστημα των χαμηλών προσδοκιών της μετριοκρατίας, την οποία η κυρίαρχη παρασιτική αριστερή ιδεολογία σε μια παράκρουση παλαβομάρας, προσπαθεί να ντύσει με ιδεολογικό μανδύα με την απαγόρευση της αριστείας, της προσπάθειας και της προόδου.

Οι κοινωνικά και πολιτικά αναλφάβητοι αγνοούν το στοιχειώδες που είναι γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη και την αυγή του δυτικού πολιτισμού: Η αριστεία δεν είναι ανταγωνισμός με τους άλλους, αλλά με τον εαυτό μας στην προσπάθεια της προόδου. Οι άλλοι αποτελούν την αφορμή.

Το φιάσκο της εκλογής προέδρου στην Νέα Δημοκρατία αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ποιότητας και της ικανότητας των ανθρώπων που έχουν μείνει πίσω και κυρίως των ανθρώπων που προσελκύουν οι κομματικοί μηχανισμοί σήμερα. Αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα των ανθρώπων που κυβερνούν και ορίζουν τους κανόνες της οικονομίας.

Το φιάσκο αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του κινδύνου διάλυσης που απειλεί τη χώρα επειδή ο παρασιτισμός και η μετριοκρατία έχουν κατακλύσει τα πάντα.

Στελέχη που δεν έχουν εργαστεί πουθενά εκτός των μηχανισμών του κόμματος ή του κομματοκρατούμενου δημόσιου τομέα, αναδεικνύονται μέσα από πελατειακές σχέσεις συνδικαλιστικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια, τις ΔΕΚΟ και το δημόσιο με μοναδική ικανότητα την απομύζηση κρατικών και ευρωπαϊκών ταμείων. Είναι φυσικό να διαθέτουν περιορισμένη ηθική βάση, μειωμένη αντίληψη των πραγμάτων και υστέρηση ικανότητας υλοποίησης σχεδίων.

Το φιάσκο της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα μιας κοινωνίας που έχει πεθάνει και αρνείται να το παραδεχτεί. Μιας κοινωνίας που στο πρώτο τράνταγμα ή φύσημα της ιστορίας θα κονιορτοποιηθεί.

Άλλο χαρακτηριστικό δείγμα της ποιότητας και του διαμετρήματος των ανθρώπων που μας κυβερνούν, είναι ο υπεύθυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια υπουργός, ο οποίος βγάζει την επετειακή της ανάληψης των καθηκόντων του φωτογραφία την οποία αναρτά στην ιστοσελίδα του υπουργείου, με ένα κίτρινο αυτοκόλλητο με το username και  password κολλημένο στην οθόνη του υπολογιστή εμπρός του.

Η μεγέθυνση της φωτογραφίας αποκαλύπτει πως τα συνθηματικά είναι YPOURGOS και 123456. Ήτοι, αυτά που χρησιμοποιούν κατά κόρον όσοι είναι από άποψη πληροφορικής αναλφάβητοι. Την Κυριακή που μας πέρασε όταν  τα κοινωνικά δίκτυα αναπαρήγαγαν και διακωμώδησαν τη γκάφα, η υπηρεσία του Κλουζώ άλλαξε την αναρτημένη φωτογραφία.

Θα μπορούσε να είναι σκηνή από φθηνή κωμωδία, αλλά είναι η ελληνική πραγματικότητα της παρακμής.

Έτερο κόμμα που διέπρεψε στη θεμελίωση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής χρεοκοπίας της χώρας στη μεταπολίτευση, μετά την εκλογή του υιού του ιδρυτή του κόμματος που αποδείχτηκε αποτυχία ολκής, εξέλεξε αρχηγό την κόρη του δεξιού χεριού του ιδρυτή, σε μια απέλπιδα προσπάθεια αναζήτησης της διεξόδου στην ανάσυρση του (πολιτικά) νεκρού παρελθόντος ως ζωντανό παρόν με μέλλον.

Μοναδικό προσόν για τη διεκδίκηση της αρχηγίας του κόμματος και ενδεχομένως της πρωθυπουργίας, εκτός της βιολογικής συγγένειας, ήταν  μια παρασιτική αργομισθία σε κρατική τράπεζα, όπως είθισται να κάνουν όλοι οι πολιτικοί με τα σόγια και τους πελάτες τους.

Πώς μπορεί να έχει οποιαδήποτε ελπίδα αυτή η χώρα;

Αυτή η χώρα έχει πεθάνει προ πολλού. Υπάρχει μόνο όσο εξυπηρετεί λόγω της γεωγραφικής της θέσης τα συμφέροντα των ισχυρών, οι οποίοι όποτε χρειάστηκε τη χρησιμοποίησαν και τη χρησιμοποιούν  σαν προτεκτοράτο.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει θα αποκτήσουν εθνικά υπαρξιακό χαρακτήρα, αν οι προστάτες της δεν θα τη χρειάζονται ή καταστούν αδύναμοι να τη διατηρούν υπό την ομπρέλα των συμφερόντων τους.

Η μοναδική ελπίδα για την Ελλάδα υπάρχει μόνο αν επιστρέψουν οι Έλληνες του εξωτερικού και αναλάβουν να τη λειτουργήσουν και αν υποχρεωθούν όλοι οι Έλληνες του εσωτερικού να επιβιώσουν για μια δεκαετία στο εξωτερικό.

Μοιάζει δύσκολο, αλλά ούτως ή άλλως δεν υπάρχει ελπίδα καμιά στον ορίζοντα.

2) Τραπεζικές μετοχές...

Κύριε Στούπα Καλημέρα,

Δεν έχετε σχολιάσει καθόλου το θέμα της ανακεφαλαιοποίσης των τραπεζών. Οι παλαιοί μέτοχοι έχασαν τα χρήματά τους. Όσοι αγόρασαν όμως τόσο χαμηλά δεν είναι βέβαιο πως θα κερδίσουν;

Πόσο χαμηλότερα θα μπορούσαν να πάνε οι τιμές;

Μετά τιμή

ΓΠ

Απάντηση: Προσεχώς είναι στις προθέσεις μου να περιγράψω τι ακριβώς έχει συμβεί κατά τη γνώμη μου στις τράπεζες. Ναι οι τιμές είναι χαμηλές και αν η χώρα δεν πάει στη δραχμή και  σταματήσει να παράγει "κόκκινα" δάνεια και ανέργους υπάρχουν κάποιες ελπίδες αυτή η ανακεφαλαιοποίηση να είναι η τελευταία.  Δυστυχώς όμως οι πολιτικές εξελίξεις δεν βοηθούν να εμπεδωθεί οποιοδήποτε κλίμα εμπιστοσύνης.

3)Δεν υπάρχει σωτηρία…

Κύριε Στούπα καλημέρα,

Σχετικά με τη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας έχω να σημειώσω τα εξής:

1) Εάν είσαστε εργοδότης θα τοποθετούσατε σε θέση Γενικού Διευθυντή έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να φέρει σε πέρας μία απλή διαδικασία; Αναλογικά, μπορεί ο ελληνικός λαός να εμπιστευτεί τη διακυβέρνηση της χώρας σε ένα κόμμα που δεν μπορεί να οργανώσει μία εσωτερική διαδικασία;

2) Με μοναδική εξαίρεση τον κο Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της "προεκλογικής" διαδικασίας για την εκλογή του νέου αρχηγού, υπήρχε κάποιος άλλος που μίλησε με συγκεκριμένα επιχειρήματα για συγκεκριμένα θέματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία; Οι δημοσκοπήσεις όμως τον εμφανίζουν εκτός διεκδίκησης... Ακόμα όμως και στην περίπτωση που αυτές (οι δημοσκοπήσεις) ανατραπούν πώς θα μπορέσει ο κος Μητσοτάκης να περάσει τις απόψεις του και τις μεταρρυθμίσεις του σε μια χοάνη ανεγκέφαλων;

3) Μπορεί να απορεί κανείς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4% εκτοξεύτηκε στο 36%;

4) Υπάρχει κάποιος Έλληνας πολίτης που μπορεί να αναρωτιέται γιατί η χώρα κατέρρευσε όταν το κόμμα που υποτίθεται ότι πρεσβεύει το φιλελεύθερο χώρο είναι η Νέα Δημοκρατία;

Σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα απαντάω μόνος μου...

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ...

Η αλλαγή στην ελληνική κοινωνία θα είναι επίπονη. Θα έρθει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο... Αλλά θα έρθει με πολύ πόνο...

Υ.Γ. Παρακολούθησα πριν μία βδομάδα τη συνέντευξη του κου Λεβέντη στην ΕΤ1. Είναι με διαφορά η πιο σοβαρή φωνή στην Ελληνική βουλή. Δεν μου προτείνει λύσεις. Δεν μου λέει κάτι καινούργιο. Αλλά σίγουρα περιγράφει τη σημερινή κατάσταση με ρεαλιστικά δεδομένα. Πού κατάντησε αυτή η χώρα... Να ακούς την αλήθεια από το Βασίλη Λεβέντη. Από τον άνθρωπο που έβριζε ασύστολα από το κανάλι του και εκτόξευε λόγια που δε λέγονται. Και πραγματικά τον καταλαβαίνω... Έλεγα ότι δεν μπορώ να τον λάβω σοβαρά... Αλλά το 1993 που τα έλεγε αυτά εγώ ήμουν μόνο 13 ετών. Δεν ήξερα με ποιους έχει να κάνει. Αν τα ήξερα μπορεί να έλεγα τα ίδια και χειρότερα.

Χ. Γιάννης

Εάν δημοσιεύσετε την επιστολή θα σας παρακαλούσα να αναφέρεται μόνο τα αρχικά από το ονοματεπώνυμό μου.