Οι μικρομεσαίοι δεν είναι ελατήρια...

Του Γιώργου Κράλογλου

Την πρώην ισχυρή μεταποίηση της χώρας την ξεπάτωσε και η χωρίς όρια παρέμβαση της πολιτικής στην οικονομία. Προσέξτε το αυτό με τους μικρομεσαίους.

Όταν ως κυβέρνηση σχεδιάζουμε (προϋπολογίζουμε για την ακρίβεια) και πάνω από 1 δισ. ευρώ (!!) από πρόστιμα σε μικρομεσαίους (το 2026), πώς είναι δυνατόν να το περάσουμε απαρατήρητο ως στήλη;

Τουλάχιστον εμείς που ζήσαμε -10ετίες- το κυνήγι της βιομηχανίας τόσο με έξτρα φορολογήσεις όσο και με εξαγορές για κρατικοποιήσεις -μεταξύ 1980-2000- (που πλήρωσε ο λαός πάνω από 5 δισ. σε δραχμές (!!).

Ποιος ήταν ο σκοπός; Να αποκτήσει ο λαός εκσυγχρονισμένη μεταποίηση που θα πέρναγε στα χέρια του (έλεγαν τότε, ανάμεσα σε άλλες ανοησίες).

Αλλά όταν (ως κυβέρνηση) δεν έχουμε ακόμη τι να πούμε (σε ουσία) στους μικρομεσαίους για το κόστος ενέργειας (κανείς δεν γνωρίζει τι μας γίνεται...) ή τι χρώμα τιμολογίου θα προτείνουμε στους μικρομεσαίους να πληρώσουν (με μετρητά) το ηλεκτρικό τους, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για μεγάλωμα των μεσαίων, μικρών ή των πολύ μικρών, λες και είναι ελατήρια...

Όταν τα βήματα πρόσβασης των μικρών και των μεσαίων της χώρας προς κάθε είδους χρηματοδότηση, από την τραπεζική ως τις δήθεν ενισχύσεις και από τα προγράμματα ΕΣΠΑ (μπείτε σε πρόγραμμα ΕΣΠΑ - ακούς να λένε - ειδικά οι μικροί - και θα καταλάβετε τι σημαίνει όγκος προβλημάτων και γραφειοκρατίας), οδηγούν περισσότερο σε εξαγορές από funds, τα οποία οργιάζουν στην Ελλάδα από το 2025 - λένε οι ίδιοι.

Συνεπώς τι να λέμε τώρα για το ύψος ή το βάθος των μικρομεσαίων, όπως και για την τύχη τους από εδώ και πέρα.

Τι δεν καταλαβαίνουμε λοιπόν;

Δεν καταλαβαίνουμε ότι επιμένουμε πολιτικά, πάνω από μισό αιώνα, για την υπόλοιπη μεταποίηση στην οικονομία μας (βιοτεχνικού επιπέδου) της ιδιωτικής (ευτυχώς) επιχειρηματικότητας να μεγαλώσουμε (με το έτσι θέλει η πολιτική) και να διακριθούμε (λέει) ανταγωνιστικά μέσα στην Ε.Ε. και δεν έχουμε καταφέρει στην πράξη τίποτε από αυτά που θέλουμε ως Πολιτεία;

Για να τα βάλουμε κάτω λοιπόν (παρακολουθώντας και τις μεταβολές στα γειτονικά μας σύνορα, αρχίζοντας από το ευρώ Βουλγαρίας σε συνδυασμό και με την κινητικότητα της σε κάθε είδους επενδύσεις). Να τα βάλουμε κάτω.

Να σταθούμε στο δικό μας φορολογικό πνίξιμο, χωρίς διακρίσεις σε όλο τον μικρομεσαίο χώρο, και να αναρωτηθούμε...

Στις μικρομεσαίες μας επιχειρήσεις (κοντά στο 100% του συνόλου της μεταποιητικής μας παραγωγής -98,5%- και με 500.000 εργαζόμενους της χώρας) είναι δυνατόν να βλέπουμε μόνο την ανάγκη για τον αριθμητικό τους περιορισμό (όπως σαφώς προκύπτει από τις πολιτικές τακτικές μας εδώ και πάνω από 30 χρόνια) και όχι το άνοιγμα που έπρεπε να γίνει και μέσα από φορολογικές ή άλλες διευκολύνσεις, αφήνοντας τις ίδιες μόνες τους να μεγαλώσουν με τον τρόπο που επιλέγουν και όσο νομίζουν, αντί να κάνουν κουμάντο ο κρατισμός από τη μια και οι κομματικές πελατειακές ισορροπίες από την άλλη;

Πόσο δύσκολο είναι να το δούμε έτσι;

george.kraloglou@capital.gr