Τι είδους επιχειρηματικότητα θέλουμε;

Του Γιώργου Κράλογλου

Αν ήθελαν μεγάλη τη μικρή επιχειρηματικότητα θα την ενίσχυαν με άλλον τρόπο και όχι με συγχωνεύσεις, μου γράφει ο Puriom για τους μικρομεσαίους.

Και συμπληρώνει πάνω στο ίδιο σκεπτικό "...συνήθως οι συγχωνεύσεις είναι εγγύηση αποτυχίας ιδίως σε μια χώρα με την "ελληνική νοοτροπία.", δίδοντάς μου έτσι την αφορμή ή την ευκαιρία θα έλεγα, να επανέλθω στο  θέμα μου στο capital gr "Αφήστε τους μεσαίους - Με τους μικρούς τι θα κάνετε;” και να σταθώ και εγώ στην "ελληνική νοοτροπία”.

Αυτή την νοοτροπία που βεβαίως και είναι γέννημα της άλλης πολιτικής και μόνο πολιτικής νοοτροπίας, να έχει η πολιτική λόγο, αν όχι λόγους παρέμβασης στην οικονομία. Πράγμα που το θεωρούν ως "έργο” προστασίας των φορολογούμενων, παρακάμπτοντας το αρνητικό επιχειρηματικό περιβάλλον που μας χαρακτηρίζει αρνητικά, καταδικάζοντας έτσι και και τη ροή επενδύσεων, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια.

Θυμηθείτε τη 10ετία του 1990-2000 και φέρτε ξανά στη μνήμη σας και τον τότε αρνητισμό της αγοράς να αναζητήσει την ίση μεταχείρισή της εντός της ΕΟΚ. Θυμηθείτε το κλίμα και την πολιτική παρεμβατικότητα ακόμη και σε κάθε επιχειρηματικό τόλμημα των νέων που δεν έβρισκαν λύσεις στη μετανάστευση (για να μην την πούμε φυγή).

Δεν χρειάζεται, νομίζω, η δική μας ή άλλη δημοσιογραφική μαρτυρία για να επιβεβαιώσει τα άνευ ουσίας και αξίας λόγια για το δήθεν ενδιαφέρον της πολιτικής μας για την επιχειρηματικότητα, όταν η ανυπαρξία κινήτρων (φορολογικών κατά βάση) αποθάρρυνε ιδιωτικές δράσεις, αλλά και σχέδια που θα έφερναν επενδύσεις και θα συνδύαζαν στόχους με αξιοποίηση της γεωπολιτικής θέσης στο Βαλκανικό τόξο. Και όλα αυτά πριν οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης πάρουν τη σκυτάλη στα χέρια τους.

Ποιο ήταν και παραμένει ακόμη αυτό που δικαιολογεί την  άποψη του  Puriom για την "επιχειρηματικότητα” της "ελληνικής νοοτροπίας”;

Διαχρονικά, το (περισσότερο πολιτικό και λιγότερο οικονομικό) ελληνικό χαρακτηριστικό (που και ως επενδυτική απορία ξένων και ντόπιων της αγοράς δεν λύθηκε ποτέ) είναι να μην εφαρμόζονται κατά γράμμα ή και να μην εφαρμόζονται καθόλου (σε πολλές περιπτώσεις) τα μέτρα και οι αποφάσεις που είχαν σκοπό να κάνουν πράξη την πολιτική βούληση (των κυβερνήσεων) για την οικονομία. Ειδικά για την οικονομία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το φαινόμενο δεν αγγίζει και άλλους τομείς της πολιτικής μας.

Και πώς συμβαίνει αυτό στην πράξη;

Πρώτο βήμα είναι η κυβέρνηση να προπαγανδίζει όσο περισσότερο μπορεί μέτρα για την οικονομική πολιτική που θα ανατρέψουν τις τόσες κακοδαιμονίες της (λέει η προπαγάνδα).

Τα επόμενα βήματα είναι η νομοθετική ρύθμιση των μέτρων. Τα νομοθετήματα φθάνουν στη Βουλή και επειδή αφορούν την οικονομία τα απορρίπτει η αντιπολίτευση, αλλά τα ψηφίζει η κάποια πλειοψηφία.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό.

Το πρόβλημα στη μεγάλη έκτασή του είναι η εφαρμογή των μέτρων που ψηφίζονται καθώς απαιτούνται (στο 90% και πλέον των νομοθετημάτων) πολλές πρόσθετες πράξεις. Απλές και κοινές υπουργικές αποφάσεις. Εγκύκλιοι και οδηγίες προς τις κεντρικές και τις περιφερειακές υπηρεσίες με οδηγίες εφαρμογής. Εγκύκλιο και οδηγίες όμως που δεν έχουν ενιαία ερμηνεία. Ερμηνεύονται κατά τόπους, κατά περίπτωση και κατά την άποψη του εκάστοτε αρμόδιου. Και αυτό είναι  που χαρακτηρίζεται ως "ελληνικής νοοτροπίας” εφαρμογή, ακόμη και των κομβικών σημείων της οικονομικής μας πολιτικής.

george.kraloglou@capital.gr