Τέλος και στους "εισαγόμενους αγρότες"

Του Γιώργου Κράλογλου

Πού να το φανταστείς. Η Ελλάδα φέρνει ανεργία στα Βαλκάνια!!. Ποιος θα εισάγει αγρότες, να μαζέψουν ροδάκινα όσο βαστάνε το ενεργειακό και ο πόλεμος. 

Και να ήταν μόνο τα ροδάκινα; Είναι και όλα τα άλλα φρούτα, τα λεγόμενα και θερινά, της Βόρειας Ελλάδας, που σχεδόν κανείς από τον τόπο μας δεν πάει να τα μαζέψει.

Έχουν τους λόγους τους όσοι δεν πάνε. Έχουν όμως και τις απαντήσεις τους οι ντόπιοι αγρότες. Αυτοί που δεν διστάζουν να δώσουν μεροκάματα και σε επίπεδο μισθών. Μισθών που θα ζήλευε και ένας κρατικός υπάλληλος.

Μεταφέρουμε,  με διασκεδαστικό τρόπο, μια πραγματικότητα στην αγροτική μας παραγωγή (ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα) που χρόνια τώρα αποτελεί μάλλον απαράδεκτο εργασιακό φαινόμενο, για να το προσθέσουμε στη νέα εικόνα που απλώνεται στην αγροτική μας οικονομία.

Την εικόνα που σχηματοποιούν αφενός η μεγάλη νέα ενεργειακή κρίση η οποία θα αλλάξει ό,τι ξέρουμε ως ανταγωνιστικότητα στην εθνική μας παραγωγή (πρωτογενή και δευτερογενή) ανεξάρτητα από την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία. Και αφετέρου τα νέα δεδομένα στην εξωστρέφεια της οικονομίας μας. 

Οι καταστροφές δεν είναι ακόμη ορατές. Αυτά που γίνονται αισθητά, στην τσέπη των καταναλωτών, στα ράφια των αγορών,  από τα τεχνάσματα και τη ντόπια και ευρωπαϊκή αισχροκέρδεια δεν δίνουν το τελικό στίγμα. 

Οι καταστροφές ακολουθούν στον χώρο που "συνωστίζονται" ανταγωνισμός και επιθέσεις με εξαγωγές, ανάμεσα στις οποίες και τα φρούτα του καλοκαιριού που όντως ετοιμάζονται να φέρουν τις όποιες δοκιμασίες στους εξαγωγείς. 

Ειδικά σε εκείνους,  όπως εμείς στην Ελλάδα, που το αγροτικό κόστος παραγωγής, για πάρα πολλούς λόγους (παθογένειας και συγκυρίας) είναι εκτός ελέγχου. Σε σημείο μάλιστα που δεν είναι υπερβολή να προβλέψει κανείς ότι η αγροτική μας οικονομία θα είναι στα πρώτα θύματα (αν όχι το πρώτο) του νέου οικονομικού πολέμου που προκάλεσαν και τα γεγονότα Ρωσίας και Ουκρανίας.

Χρέος της κυβέρνησης ή των κυβερνήσεων για την αγροτική παραγωγή και το κόστος που προκαλεί η ενεργειακή επιπλοκή, μαζί με τον πολύμορφο ανταγωνισμό στην Ευρώπη λόγω και του πολέμου, είναι να μη σταθεί στα όποια τρωτά της αγροτικής μας παραγωγής και κτηνοτροφίας. Τόσο σήμερα όσο και για μια 3ετία, τουλάχιστον. 

Είναι αδύνατον να παρακολουθήσουμε το παιχνίδι ανταγωνισμού που εξελίσσεται στην εξαγωγική δράση αγροτικών προϊόντων του Νότου της Ευρώπης προς την υπόλοιπη Ε.Ε. με απλά επιδόματα και επιστρεπτέες. Με δάνεια και ανοχές στον δανεισμό. Με κάποια φορολογικά τερτίπια και παροχές που έχουν ημερομηνία λήξης και δεν οδηγούν πουθενά. 

Το φορολογικό μας σύστημα και εδώ πρέπει να είναι ο κεντρικός μηχανισμός κινήτρων για να συντηρήσουμε την εξωστρέφεια της χώρας και στην αγροτική παραγωγή. 

Με ρεαλισμό όμως και με αποφασιστικότητα που ουδέποτε έδειξε η Πολιτεία μας σε σχέση με ό,τι συναντάμε τόσο στις πρώην κομμουνιστικές χώρες όσο και στην Τουρκία,  αλλά και στις "μάχες" με τους ανταγωνιστές μας, κυρίως στον Νότο της Ε.Ε. Πρώτη ανάμεσά τους,  η Ισπανία.    

Ευθύνη και γι' αυτή την κατάντια στην οικονομία μας ασφαλώς και έχει και ο αγροτικός κόσμος της χώρας, με πρώτους τους νέους που για (πολλούς) δικούς τους λόγους εγκατέλειψαν ό,τι λέμε αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα και έμμεσα μας παραδίδουν μόνο στον τουρισμό.

Είναι όμως και η πολιτική σκηνή στο σύνολό της. Ο πολιτικός κόσμος που ανέμειξε και την αγροτιά και την κτηνοτροφία στο πελατειακό του δυναμικό, τόσο για την άνοδο στην εξουσία όσο και στη δημιουργία κλίματος πτώσης αντιπάλων κυβερνήσεων.

Δεν είναι ώρα να φωτίσουμε όσο πρέπει το βάθος ή την έκταση και αυτής της οικονομικής μας κατάντιας. Τις απαράδεκτες πολιτικές πελατειακές σχέσεις και της διαπλοκής κυβερνήσεων-κομμάτων με τις αγροτικές κινήσεις, σε βάρος και των αναγκών της αγροτικής μας οικονομίας. 

Είναι όμως ώρα να σταθούμε στην αγροτική μας παραγωγή για να κρατήσει με ανταγωνιστική υγεία τα "μετερίζια" της στις αγορές της Ε.Ε. Να μην αδιαφορήσουμε στη δύσκολη προσπάθεια της αγροτικής παραγωγής να μείνει στο πεδίο μάχης, των χωρών της Ε.Ε., να διατηρήσουν την εξαγωγική τους θέση, στην στη φυσική τους αγορά. Την ευρωπαϊκή. Ο τουρισμός δεν μας φτάνει... Ας το χωνέψουμε. 

george.kraloglou@capital.gr