Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 21-Φεβ-2022 00:02

    Τρέχουν πίσω από τα πράσινα άλογα…

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Το ήξεραν από το 2019 ότι οι υποδομές πράσινης ανάπτυξης ήταν για πράσινα άλογα. Αλλά οι καιροί στις τιμές ενέργειας ήταν καλοί. Πέρασαν όμως αυτά...

    Και δεν συζητάμε για το Ουκρανικό,  που ο Θεός να μας φυλάει... αλλά για τη μαύρη ζωή που μας περιμένει, καθώς η ενεργειακή κρίση δεν ελέγχεται και δεν θα ελεγχθεί, για αρκετούς άλλους λόγους, όπως διαπιστώνουν και στην Ελλάδα, παρατηρητές των ενεργειακών εξελίξεων, που δεν μασάνε τα λόγια τους.

    Από τη στιγμή όμως που είμαστε εξαρτημένοι ενεργειακά σε ποσοστό που βλέπει και θα βλέπει το 80% το ερώτημα είναι τι θα μειώσει την ενεργειακή μας εξάρτηση από παραγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου και στην ηλεκτρική μας ενέργειας από τη Νοτιοανατολική Ευρώπη,  όπου βρισκόμαστε στις υψηλότερες θέσεις των ενεργειακών εξαγωγών της.

    Τι πρόκειται να συμβεί, πώς θα συμβεί και (ιδίως) πώς θα ολοκληρωθεί (για την Ελλάδα μιλάμε), ας πούμε μέχρι το 2030, για να μεταβληθεί η κατάσταση. Να δούμε επιτέλους και εμείς μια κάποια απεξάρτηση.

    Από τον Ιανουάριο του 2022 (που βαδίζουμε με πληθωρισμό 6,2%) μέχρι τα μέσα του 2023, ίσως και ως τις αρχές του 2024, θα ψαχνόμαστε (με εκλογές και κάποιες πολιτικές μανούβρες) να βρούμε κυβέρνηση ικανή να βάλει σε σειρά και τα ενεργειακά πράγματα του τόπου μας που προκαλούν και το 85% του πληθωρισμού.

    Παράλληλα όμως θα πρέπει να πείσουμε τους τυχόν επενδυτές και κεφαλαιούχους (χρήσιμους για να καλύψουν το επενδυτικό αλλά και το ενεργειακό κενό της οικονομίας μας) ότι θα ρίξουμε το σημερινό ενεργειακό κόστος από τις αυξήσεις ως 400% σε φυσικό αέριο ή πάνω από 200% στο ηλεκτρικό για να μην είμαστε η κατά 40-60% ακριβότερη χώρα της Ευρώπης σε ενέργεια. 

    Να τους πείσουμε όμως με σοβαρά επιχειρήματα. Με κινήσεις να  τους βεβαιώνουν ότι αν δεν απεξαρτηθουμε (έστω και μερικώς από την εισαγόμενη ενέργεια) δεν θα κάνουμε κινήσεις και τακτικές της τελευταίας στιγμής...

    Και εδώ δεν χωράει ο "ψιθυρισμός" ότι στο Ελλάδιστάν ξοδεύουμε τα "μαξιλάρια" του κορβανά σε επιδοτήσεις και του ενεργειακού κόστους, για να προκαλούμε ψευδαισθήσεις αποσύνδεσης από τον ενεργειακό πληθωρισμό. 

    Τα επιχειρήματα απαιτούν χρονοδιάγραμμα και έργα με μελέτη, προϋπολογισμό και συμμετοχή των δημοσίων επενδύσεων. Όχι σχέδια για πράσινα άλογα που τρέχουν ελεύθερα σε μια χώρα ξέφραγο αμπέλι...

    Ένα από τα επιχειρήματα είναι πως θα πετύχουμε φθηνότερη παροχή ενέργειας για τουριστικές επενδύσεις που είναι ασύμφορες και επειδή (εκτός άλλων) η μισή Ελλάδα (ειδικά τα μεγάλα νησιά μας) δεν έχει ολοκληρωμένη σύνδεση με το κεντρικό ενεργειακό σύστημα, πράγμα που σαφώς καταλήγει σε βάρος του κόστους ενέργειας. 

    Αυτό δηλαδή που ακούμε εδώ και μια 15ετία, ως μελλοντική ιδέα των δημοσίων επενδύσεων, αλλά δεν την βλέπουμε να γίνεται πράξη, από τότε που ξεκίνησαν οι πρώτες σκέψεις για τα έργα διασύνδεσης Κρήτης και Κυκλάδων. 

    Άλλο πειστικό επιχείρημα (έχουμε ήδη αναφερθεί στο όλο θέμα) είναι ότι όντως έχουμε επηρεαστεί στα σοβαρά από τις εκτιμήσεις ενδιαφερομένων και μελετητών της ενεργειακής οικονομίας, ότι και στη τρέχουσα ενεργειακή κρίση θα κερδίζαμε ως και 300 εκατ. ευρώ αν είχαμε εξασφαλίσει δεύτερη εγκατάσταση αποθήκευσης φυσικού αερίου, που θα φροντίζαμε τις γεμίσουμε με αγορές επωφελών συμφωνιών. 

    Πρόκειται για τους υποθαλάσσιους αποθηκευτικούς χώρους στην Καβάλα που το συζητάμε και το πηγαινοφέρνουμε από το 2011 και πάμε σε ανάθεση, με διαγωνισμό, που έπρεπε να γίνει το 2012(!!) . 

    Διαγωνισμό που (όπως μονίμως συμβαίνει) τίποτε δεν βεβαιώνει ότι δεν θα κολλήσει από τις παρέες των δήθεν οικολόγων, που θα στείλουν το θέμα στο ΣτΕ.. Και εκεί θα μείνει τη συνηθισμένη 5ετία για,  να μην πούμε ακόμη παραπέρα;

    Και, τέλος, (για αφαιρέσουμε τυχόν αντίλογο από τους επενδυτές) θα πρέπει να αποδείξουμε ότι οι στρατηγικές μας για μετάβαση στην πράσινη ενέργεια μέσα από εναλλακτικές μορφές ενέργειας σε συνδυασμό και με την αξιοποίηση των υδροηλεκτρικών έργων (όχι τώρα που οι ανάγκες πιέζουν, αλλά στην 25ετία που πέρασε) δικαιολογούν στρατηγικές που ακολουθήσαμε και στην υποκατάσταση παραγωγής από λιγνίτες. Στις υποχρεώσεις μας προς την κλιματική, αλλαγή αλλά με διαχείριση του ενεργειακού συστήματος με τρόπο  που θα περιόριζε ένα τόσο μεγάλο πληθωρισμό. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ