Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 29-Οκτ-2021 00:02

    Έχουμε "κότσια" να βγούμε από τη σκληρή εποπτεία της Ε.Ε;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Όταν απαιτείς φόρους προκαταβολικά, γδέρνεις με ΕΝΦΙΑ και ηλεκτρικό και συντηρείς κρατική σαβούρα (για ψήφους) δεν λες όχι στο κουμάντο της Ε.Ε.   

    Το λες μόνο για να δείξεις "πολιτική παλληκαριά" στους ιθαγενείς σου. Και ίσως να κάνουν κουράγιο τώρα που θα αρχίσουν τα ναι μεν αλλά..., στους φόρους αλληλεγγύης, στις μειώσεις των εισφορών, του ΕΝΦΙΑ και άλλες ελαφρύνσεις...

    Τώρα που (οι συνεπείς μόνο) θα ξεκινήσουν να πληρώνουν τους φόρους του 2022. Γιατί οι άλλοι, της μόνιμης φοροδιαφυγής, που μειώνει τα ποσοστά της, όσο βολεύει και η προκαταβολή φόρου από κάθε επαγγελματία, (έστω και του 55%) περιμένοντας τα κέρδη... της χιλιοειπωμένης μεταρρύθμισης. 

    Λέμε συνεπώς στους φορολογικά συνεπείς και ευαίσθητους ιθαγενείς (με τα γνωστά πλάγια λόγια). Κάντε κουράγιο... Έχουμε φέρει την οικονομία στα καλύτερά της. 

    Προβλέψαμε στον προϋπολογισμό αύξηση ΑΕΠ πάνω από το 6% το 2021. Στα χαρτιά βλέπουμε ανάπτυξη κοντά στο 5%,  το 2022, επενδύσεις κάπου 24%. Και εξαγωγές στα ύψη... Δεν είναι λίγοι στην κυβέρνηση που τα λένε και τα γράφουν... τα στοιχεία αυτά. 

    Κουβέντα βέβαια για την αλήθεια, ότι όλα αυτά τα "ευχάριστα" θα τα δούμε αφού περάσουν την "κρησάρα" των νέων τιμολογίων της ενέργειας και των πρώτων υλών (εισαγόμενων στο σύνολό τους),  που έρχονται μετά την πρωτοχρονιά... 

    Γιατί όπως και να έχει, το 2022 πάντως θα το υποδεχθούμε έτσι και αλλιώς με κόστος παραγωγής μεγαλύτερο κατά 40% λόγων αυξήσεων στα τιμολόγια ενέργειας. 

    Ο αντίλογος είναι πως έτσι θα συμβεί παντού εντός και εκτός Ε.Ε. Στην Ελλάδα όμως,  έτσι όπως τα κάναμε, έχουμε ήδη "από χέρι" μια διαφορά πάνω από 60% στο κόστος παραγωγής.

    Και ρωτάμε; Υπάρχει κάποια ενεργειακή μεταρρύθμιση που να μας βεβαιώνει ότι η παραγωγή (ή όποια παραγωγή στον τόπο μιας και κρεμόμαστε από τις εισαγωγές-άρα και από την εισαγόμενη ακρίβεια- όλο και περισσότερο) θα απορροφήσει το κόστος της ακρίβειας του 2022. Καμία απολύτως. 

    Το μόνο που ακούγεται είναι ότι θα τρέξει πάλι το κράτος-πατερούλης να επιδοτήσει να νοικοκυριά... Είναι μεταρρύθμιση αυτό ή γνωστές γραφές των παλαιοημερολογιτών...

    Και έτσι όπως είναι τα πράγματα έχουμε τα "κότσια" να πάμε, στις αρχές του 2022 στις Βρυξέλλες, να αποδείξουμε ότι ανταποκριθήκαμε και θα ανταποκριθούμε (σε ό,τι απομένει) στις υποχρεώσεις μας, σε προαπαιτούμενα, ώστε να ζητήσουμε αναστολή της σκληρής εποπτεία που επέβαλαν οι δανειστές και εφαρμόζει η Κομισιόν;

    Ο λόγος για τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας που υπέγραψαν το 2018 οι δυνάμεις της αριστεράς και της προόδου..., ως κυβέρνηση, όταν συμφωνούσαν τη σκληρή εποπτεία των Βρυξελλών στην οικονομία μέχρι να δείξουμε,  σε πειστικές μεταρρυθμίσεις, ότι η οικονομία στην Ελλάδα άλλαξε πρόσωπο. 

    Πάμε λίγο παρακάτω, μόνο σαν επιχείρημα στήριξης της άποψή μας, να ξανασκεφτούμε γενικά τη σκληρή εποπτεία από τους δανειστές...

    Στα προαπαιτούμενα που πρέπει να αποδείξουμε στην Κομισιόν (η οποία και θα κάνει την εισήγηση στο αίτημα μας για τερματισμό της σκληρής εποπτείας του 2018 και κανείς δεν ξέρει ως πότε...) είναι και λίστα με 30 τουλάχιστον ιδιωτικοποιήσεις κρατικής σαβούρας (γνωστής και ως βιομηχανίας...) και κρατικής περιουσίας με τη μορφή υποδομών. 

    Να μη μιλήσουμε για τη σαβούρα που την πηγαινοφέρνουμε με δήθεν διαγωνισμούς και δήθεν εγγυήσεις (ΛΑΡΚΟ και άλλες), γιατί η τοπική ψηφοθηρία δεν μας επιτρέπει απολύσεις και πώληση, αλλά να σταθούμε στις υποδομές και στα εύκολα. Λιμάνια, μαρίνες παραλίες,  ναυπηγεία, ναυπηγοεπισκευαστικές βάσεις, και κρατικά κτίρια που συνδέονται με όλα αυτά. 

    Στα λόγια και στα χαρτιά λέμε ότι θα επισπεύσουμε την αποκρατικοποίησή τους και την πώληση μιας και υπάρχει και αγοραστικό και επενδυτικό ενδιαφέρον (έντονα πολυεθνικό μάλιστα) για άμεσες συμφωνίες. 

    Στην πράξη όμως έχει αλλάξει κάτι που να πείθει πως βαδίζουμε σε αποκρατικοποίηση με διαδικασίες βασισμένες σε κάποια αλλαγή της γνωστής πολιτικής μας; Σε κάποια μεταρρύθμιση;  

    Πού καταλήγουμε. Εάν δεν βεβαιωθούν οι φορολογούμενοι (με αποφάσεις που θα ισχύσουν τουλάχιστον μια 15ετία) ότι δεν θα πληρώνουν φόρους για δήθεν αλληλεγγύη..., ΕΝΦΙΑ για δήθεν ανταποδοτικά έργα..., προκαταβολές φόρων για δήθεν πάταξη της φοροδιαφυγής..., φόρους επιτηδεύματος επειδή τόλμησαν και άνοιξαν μαγαζί ή γραφείο..., στο Κρατιστάν, να μην ισχυριζόμαστε τα περί μεταρρύθμισης στην οικονομία. Και μιας και δεν έχουμε μεταρρύθμιση, τι μας κόφτει και η σκληρή εποπτεία των δανειστών;. Κάτι καλύτερο μπορεί να βγει... Λέμε τώρα...

    george.kraloglou@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ