Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 02-Αυγ-2021 00:01

    Παραγωγικό μοντέλο στην οικονομία εδώ και τώρα

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Οι Ιταλοί κατέβασαν 10%την ανεργία. Οι Ισπανοί αυξάνουν 2% τις προβλέψεις ανόδου του ΑΕΠ. Και εμείς ψάχνουμε εμβολιασμένα γκαρσόνια για την Μύκονο…

    Η τελευταία ευκαιρία να βγάλουμε την οικονομία από την μιζέρια κόβοντας τον 40ετή ομφάλιο λώρο της με τον κρατικοδιατισμό είναι τώρα. Μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις και πώληση το άχρηστου κράτους. 

    Οι παροχές και τα δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης μαζί με το ΕΣΠΑ 2021-2022 είναι αρκετά για ανταπόκριση μας στα μηνύματα των καιρών. 

    Την οικονομία που είχαμε καταφέρει και είμαστε υποχρεωμένοι να επαναφέρουμε. Οικονομία με συγκροτήματα μεγέθους, εξωστρέφειας και κύρους που θα λύσουν και το 35 ετών έντονο πρόβλημα απασχόλησης, 1.000.000 άνεργων.   

    Ας αφήσουμε το παρελθόν να μας διδάξει. Ας θυμηθούμε πότε και πως χάσαμε άλλες δύο,  παρόμοιου ελκυστικού μεγέθους, ευκαιρίες. 

    Οι νοσταλγοί του ψευτοσοσιαλισμού και των κρατικοποιήσεων της 10ετίας,  1975-1985, απλά κάνουν πως δεν θυμούνται ότι τα,  τότε, παγκοσμίως ανταγωνιστικά ελληνικά συγκροτήματα όπως τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά,   η μεταλλουργία της ΛΑΡΚΟ, τα αμυντικά συστήματα των ομίλων Μποδοσακη,   η παραγωγική και Τραπεζική αλυσίδα Ανδρεάδη,  οι τηλεπικοινωνίες, τα διυλιστήρια,  τομείς της ενέργειας,   η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ,   ξενοδοχειακές αλυσίδες,   οι μεταφορές,   (που η ενεργειακή και κατ επέκταση η οικονομική κρίση, 1973-80, οδήγησε τους ιδιώτες μετόχους τους να ζητήσουν την συνεργασία του κράτους) θα είχαν αλλάξει την μορφή της οικονομίας αν η απάντηση από το κράτος ήταν η μεταπώλησή τους (με διαγωνισμούς ή συμφωνίες) και όχι η εξαγορά και η κρατικοποίηση.

    Η δε χώρα θα είχε από τότε όραμα αν ο ανταγωνισμός Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ (για το ποιος θα προσφέρει τον καλύτερο ψευτοσοσιαλισμό) δεν είχε το γνωστό αποτέλεσμα, να παραδοθεί σε κομματικούς εργατοπατέρες (τα δικά μας παιδιά…) και σε (πράσινες) κλαδικές το 30-35% της οικονομίας να το κατασπαράξουν,  μαζί με 120.000 κομματικό στρατό που στρατοπέδευσε στις κρατικές βιομηχανίες και ΔΕΚΟ.

    Η δεύτερη ευκαιρία χάθηκε μετά το 2009-2010 όταν αφεθήκαμε στην μοίρα των μνημονίων και της σοβιετίας αντί να μαζέψουμε το κράτος. 

    Αντί να αξιοποιήσουμε το δημοσιονομικό όφελος, να ανοίξουμε την οικονομία,  φέρνοντας ιδιωτικές πολυεθνικές συμφωνίες να μεγεθύνουν (με εξαγορές και συγχωνεύσεις) τις ελληνικές επιχειρήσεις πριν οδηγηθούν (αναγκαστικά) στην λύση της μετανάστευσης. 

    Δεν είναι μακριά η εποχή του 2010-2014, (λίγο πριν από τις ανοησίες των δυνάμεων της αριστεράς και της προόδου…, με το τρίτο μνημόνιο και τα capital controls ), όταν μεγάλοι εγχώριοι όμιλοι άλλαζαν έδρα,  η δε οικονομία έχανε της ταυτότητά της λόγω της εμμονής μας να μη περιορίσουμε το κράτος-επιχειρηματία.

    Αντί να δώσουμε φορολογικά και άλλα κίνητρα για ανακατατάξεις στην βιομηχανία (όποια βιομηχανία έμενε όρθια) να αλλάξει προσανατολισμό και να τονώσει την εξωστρέφειά της με ανοίγματα της σε ενδιαφερόμενες πολυεθνικές,  στραφήκαμε στους μεσαίους και μικρούς που όμως δεν είχαν και δεν έχουν καμιά δυνατότητα να συντηρήσουν τον κορβανά και να βοηθήσουν στην απασχόληση. 

    Αποτέλεσμα ήταν το κύμα πωλήσεων, εξαγορών και συμπράξεων ελληνικών μεγάλων και ξένων επιχειρήσεων να σβήσει, σιγά-σιγά, και η σημερινή βιοτεχνική και τουριστική Ελλάδα των γκαρσονιών να πάρει την θέση της στο 35% της καθαρά ιδιωτικής οικονομίας. 

    Από τον Σεπτέμβριο του 2021 με κορύφωση το 2022 το σκηνικό στην οικονομία μας αλλάζει και πάλι. 

    Οι ανακατατάξεις στην Ε.Ε. και οι βιομηχανικοί στόχοι της Ευρώπης για νέα αύξηση της παραγωγής σε συμμετοχή στο ΑΕΠ θα μεταφέρουν για μια ακόμη φορά την προσοχή και προς την Ελλάδα. 

    Αυτό δεν σημαίνει ότι το τυχόν επιχειρηματικό ενδιαφέρον θα μεταφρασθεί και σε επενδυτικό. Ότι θα το συναντήσουμε και στην μεταφορά κεφαλαίων που χρειαζόμαστε για να αλλάξουμε τα μεγέθη μας. 

    Άρα τι θα κάνουμε από το 2022; Μοιράζουμε απλά τα 20 δισ. του ΕΣΠΑ και τα 35 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης με μοναδικό κριτήριο να μη χαθούν πολιτικά κέρδη (των κομμάτων εξουσίας), από μεσαίους και μικρούς (επειδή σφάχτηκαν το 2014-2020) ή θα ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της εξωστρεφούς οικονομίας με μοχλούς ανάπτυξης την μεγάλη και σοβαρή παραγωγή (μέσω νέας εκβιομηχάνισης), την ενέργεια και την αξιοποίηση (επενδυτικά και παραγωγικά) ότι μας μένει από την σημερινή άχρηστη κρατική οικονομία; Θα κατανοήσουμε τελικά ότι η βιοτεχνική Ελλάδα δεν θα μεγαλώσει ποτέ,  αν συνεχίσουμε μόνο με τα επιχειρηματικά χαρτζιλίκια; 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ