Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 24-Ιαν-2020 00:03

    Επιστροφή στην κανονικότητα. Ποια κανονικότητα;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Σε 60.000 πλειστηριασμούς του 2020 αλλάζουν χέρια περιουσίες από δάνεια τελευταίων 10ετιών και πέφτουν εγγυήσεις 2 δισ. ευρώ. Πόσο πίσω γυρίζουμε;  

    Να πάμε μια 10ετία πίσω, στο 2009-2010,  τότε που λέγαμε "λεφτά υπάρχουν", επειδή νομίζαμε (κούνια που μας κούναγε) πως θα βάζαμε στον κορβανά κάπου 50 δισ. από φοροδιαφυγή δεκαετιών που την αφήναμε να καρποφορήσει... (και λόγω πελατειακών σχέσεων κάθε μορφής και κάθε επιπέδου). 

    Είχαμε κανονικότητα στην οικονομία το 2009 με το ηρωικό "διάγγελμα" από το Καστελλόριζο "...σύντροφοι περνάμε στα μνημόνια και στο ΔΝΤ".

    Μήπως είχαμε λίγο πιο πριν; Και η "μετανάστευση" καταθέσεων (από το 2007-2009) από επιχειρήσεις και νοικοκυριά στις ξένες Τράπεζες. Των καταθέσεων που έφθασαν τελικά στα σημερινά 50-60 δισ. ευρώ και αποκλείεται να γυρίσουν πίσω, τι ήταν;

    Και οι κάποιες χιλιάδες επιστήμονες και ειδικευμένοι εργαζόμενοι που έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους γιατί εκτός όλων των άλλων της Ελλάδας έβλεπαν να χάνονται χιλιάδες δουλειές, ανεξάρτητα από την επίσης αναγγελία της κρίσης, που αποκλείεται να γυρίσουν πίσω όπως και οι καταθέσεις; 

    Συνεπώς,  δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για την κανονικότητα του 2010,  οπότε πάμε άλλη μια 10ετία πίσω. 

    Το 2000-2010 έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα στην κρατική οικονομία του 70% η οποία ζούσε ήδη με τα λεφτά του κορβανά και "έκλεβε" ασύστολα τον φορολογούμενο ή "αιχμάλωτο-πελάτη" μιας και έχουμε να κάνουμε με μονοπώλια. 

    Ας θυμηθούμε τη ΔΕΗ της εποχής. Τα φέσια της ΛΑΡΚΟ που τα έκανε μετοχές… Τα φέσια από την υπόλοιπη κρατική ενέργεια, από την κρατική ναυπηγική βιομηχανία, από τη ζάχαρη από... από..., που πέφτανε στον κορβανά.

    Ήταν τότε που σκεπαζόντουσαν με αλχημείες… τις οποίες ξεσκέπασαν οι Βρυξέλλες (μετά το 2005) για να μας πουν ευθέως (το 2008) ότι με το ζόρι θα γλυτώσουμε την κρίση σε 1-2 χρόνια. 

    Εμείς όμως και τότε τον χαβά μας. Τους πήγαμε τα αλλοιωμένα μας "βιβλία" (όσοι θυμόμαστε την αλλαγή φρουράς στα υπουργεία της Πλατείας Συντάγματος) και μόνο με ηθελημένη κατανόηση... έκλεισε το θέμα.

    Στο 30% της ιδιωτικής οικονομίας του 2000-2010 χαμός. Το 1997-2000 μόλις που είχε κλείσει η πληγή με τις 50 προβληματικές που κρατικοποιήθηκαν. 

    Αντί για εκσυγχρονισμό και νέα εκβιομηχάνιση είχαμε στο φουλ αποεπένδυση και τη συρρίκνωση της παραγωγής με συνέπεια να χαθούν περισσότερες από 400.000 θέσεις εργασίας στη μεταποίηση. 

    Από τότε και μέχρι σήμερα είμαστε στον "πάγκο" της ιδιωτικής οικονομίας περιμένοντας ίσως... την 4η βιομηχανική επανάσταση. Το 2010 όμως μας πρόλαβε η επιχειρηματική μετανάστευση και προς τις πρώην κομμουνιστικές χώρες. Εκεί βρήκαμε λεφτά για επενδύσεις... Τα άλλα δικά μας επιχειρηματικά λεφτά, ήταν που πήραν δρόμο για τις ξένες Τράπεζες. 

    Είχαμε λοιπόν κανονικότητα στην οικονομία το 2000 για να ζητάμε επιστροφή στην 10ετία 2000-2010; Ούτε που να τον σκεφτόμαστε. Γι' αυτό πάμε ακόμη μια 10ετία πίσω. 

    Τι είχαμε στην οικονομία το 1990-2000. Μακάρι να ξέραμε τότε, όχι μόνο που βαδίζαμε αλλά και πού βρισκόμαστε. 

    Ήταν οι εποχές με τα ξεβρακώματα... από τους "ήρωες" του εργατοπατερισμού, στους πρώτους αγωνιώδεις σχεδιασμούς μας για ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια, στις μεταφορές και σε κάποιες κρατικές βιομηχανίες που ζούσαν με λεφτά της Ε. Ε. Αλλά οι Βρυξέλλες τα έκοβαν από τις αγροτικές επιδοτήσεις. 

    Βγάζαμε λεφτά από το ένα συρτάρι του κορβανά (κατακλέβοντας τους φορολογούμενους) και τα βάζαμε στο άλλο συρτάρι... λέγοντας ψέματα στις Βρυξέλλες. Τότε ήταν, την 10ετία 1990-2000, που φούντωσε από την μια το λαθρεμπόριο καυσίμων, ποτών, τσιγάρων. Και από την άλλη η φοροδιαφυγή και η μαύρη οικονομία για να περάσει και το 60%.

    Μόνο ψυχασθενής μπορεί να ισχυρισθεί ότι το 1990-2000 ζήσαμε την Ελλάδα του εκσυγχρονισμού και της προόδου... Και ότι μέσα σε αυτή την αξιοζήλευτη,  κανονικότητα που θα ήταν ευχής έργο να επιστρέψουμε... Επιεικώς τον χαρακτηρίζουμε ψυχασθενή...

    Φθάνουμε έτσι στην 10ετία του 1980-1990 (κανονικότατη επέκταση της πρώτης 5ετίας της μεταπολίτευσης 1975-1980) όπου η Ελλάδα έφυγε από τα χέρια των πολυεθνικών και τις ιδιωτικής οικονομίας και πέρασε στην "τσέπη" του κράτους των εργατοπατέρων,  των δικών μας γαλάζιων παιδιών, των κλαδικών, και των πρασινοφρουρών, για να καταλήξει στο "Τσοβόλα δώστα όλα…". Μήπως αυτή η κανονικότητα θεωρούμε ότι μας λείπει; Το έχουμε ψάξει;

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων