Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 04-Ιουλ-2019 00:02

    Με "χρήσιμους" αριστερούς ή με το "γκουβέρνο"

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Ώρες μένουν πριν τις κάλπες και η "ολιγαρχία" δεν σεργιάνισε..., στα σαλόνια της, τον Μητσοτάκη όπως έκανε το 2014 με τον Τσίπρα. Κάτι συμβαίνει...

    Μπορεί να τον κάλεσαν και να μην δέχθηκε. Δεν δείχνει όμως πιθανό. Κάτι θα είχε ακουστεί. Κάτι θα είχε πάρει και το δικό μας αυτί. Ας μην ξεχνάμε ότι με τον Τσίπρα όχι μέρες αλλά μήνες πριν τις εκλογές του 2015, χάλασε ο κόσμος. Μόνο ντουντούκες δεν στήθηκαν έξω από τα σαλόνια της ελίτ που επισκέφθηκε. 

    Και οι διαρροές για το βολτάρισμα Τσίπρα στα γραφεία και στα καθιστικά... της ολιγαρχίας έγιναν γνωστές αμέσως με τη ΔΕΘ του 2014. Κανείς δεν ενοχλήθηκε, τότε, ούτε από τον δεκάλογο του ψεύδους... που εκφώνησε, ο Τσίπρας, στα εγκαίνια, για την οικονομική του πολιτική. Τίποτε δεν σταμάτησε τις προσκλήσεις και το σεργιάνι... στα στέκια των ολίγων και εκλεκτών της κοινωνίας. 

    Εμείς "ποντάρουμε" σε κάτι άλλο. Γνωρίζοντας πως αντιδρά η επιχειρηματική κοινότητα όταν βλέπει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της..., θεωρούμε κάτι περισσότερο από βέβαιο τον προβληματισμό της, για τον συμβουλευτικό της ρόλο προς την Πολιτεία (στη διαμόρφωση της εκάστοτε οικονομικής πολιτικής) μετά την τραγική ισοπέδωσή του από τους ερασιτέχνες του ΣΥΡΙΖΑ και τον ανεπαρκή, ως πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. 

    Το 2016-2017 "πάγωσαν" οι πάντες, αλλά τα σκέπασαν όλα χωρίς αντίδραση ουσίας -εκτός από κάτι Επιμελητηριακές φωνές-, όταν με το ασφαλιστικό εξάμβλωμα Κατρούγκαλου, υποχρεώθηκαν να συμβιβαστούν στην προτροπή (προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα) να μην διαφωνήσουν στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών. Την (παράλογη όπως αποδείχθηκε) αύξηση που ενώ επιβάρυνε επιχειρήσεις και επαγγελματίες (φέρνοντας και άλλα λουκέτα), δεν προσέφερε τίποτε (επί της ουσίας) στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Μεταρρύθμιση που, κατά τα άλλα, έχει ανάγκη ο τόπος.

    Ακολουθεί η απρεπής συμπεριφορά του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα προς τους επιχειρηματίες στη ΔΕΘ του 2018. Απρέπειες και δεοντολογικές και λεκτικές που δεν εκτονώθηκαν ούτε με την εμφανή αποχώρηση κορυφαίου παράγοντα από την τελετή των εγκαινίων της ΔΕΘ, ούτε με τις χατιρικές απονομές τίτλων... άνευ σημασίας και αξίας όπως του κοινωνικού εταίρου στον Σύνδεσμο Βιομηχανιών της Βορείου Ελλάδος. 

    Και ερχόμαστε, στο 2019, και στην αναξιοπρεπέστατη συμπεριφορά Τσίπρα (για χατίρι οπαδών του…) όχι προς τη Διοίκηση του ΣΕΒ αλλά προς το θεσμικό γεγονός της Γενικής Συνέλευσης στην οποία, πάνω από ένα αιώνα, είναι καθιερωμένη η παρουσία του πρωθυπουργού. Αποδέχθηκε την πρόσκληση (να τιμήσει όχι τον ΣΕΒ αλλά την ιδιωτική οικονομία της χώρας) και την ακύρωσε στη συνέχεια για να οργανώσει κομματική εκδήλωση στο Θησείο!!!. 

    Αναγνωρίζουμε ασφαλώς, ως εύλογο, το εξής ερώτημα του πιθανού αντίλογου. Και τι δείχνουν όλα αυτά; Είναι περιστασιακά , μικρά και ανόητα από κάποιους αναξιοπρεπείς. Ε, και; 

    Δεν θα έδειχναν τίποτε -απαντάμε- αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να αποδείξει πως για τους αριστερούς η δουλειά είναι δουλειά για την οικονομία. Και οι φανφάρες, σε τελετές και πανηγύρεις, δεν χαρακτηρίζουν τις δυνάμεις της αριστεράς και της προόδου... Έλα όμως που ούτε έτσι είναι; 

    Το αντίθετο μάλιστα. Το εντελώς αντίθετο. Λόγια, χαρτιά, μουτζούρες… Και ατέλειωτες κουβέντες. Μπαλώματα, αλά-ΣΥΡΙΖΑ, σε τεράστια κενά της βιομηχανικής και επιχειρηματικής δράσης. Νομοθετήματα ατελή. Λειψά και εκκρεμότητες σε υπουργικές αποφάσεις, διατάγματα με μια  περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση, που δείχνει άγνοια για το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. 

    Και οι επενδύσεις που παπαγαλίζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πως έγιναν οι επενδύσεις αν η επιχειρηματική κοινότητα δεν εμπιστεύθηκε τα αποτελέσματα της πολιτικής του και δεν αξιολόγησε σωστά το όραμά του. Ούτε εδώ υπάρχουν πειστικές απαντήσεις. 

    Οι επενδύσεις (αυτές που πηγαινοφέρνουν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ και τις γράφουν για τις ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα) είναι ό,τι έπρεπε να γίνει αναγκαστικά, για να μην βγει εντελώς από την πρίζα η βιομηχανία και η οικονομία, περιμένοντας να ζήσει από το συρτάκι ντανς... του τουρισμού.  

    Συνεπώς το δίλημμα παραμένει. Η επιχειρηματική κοινότητα, που καλύπτει όλο το φάσμα της, δυστυχώς περιορισμένης, (σε σχέση με την υπόλοιπη Ε.Ε.) ιδιωτικής μας οικονομίας, θα συνεχίσει να "αξιοποιεί" τους (παντοιοτρόπως χρήσιμους...) σοσιαλμανείς και αριστερούς, στηρίζοντας τις κυβερνήσεις που "σκαρώνουν" ή θα παραμένει σύμβουλος μόνο στο "γκουβέρνο" εκείνο που δηλώνει (έστω και ως πρόθεση) πως θα ανοίξει την κλειστή κρατικίστικη οικονομία, δικαιώνοντας έτσι και την (ορθή) ερμηνεία του δόγματος Μποδοσάκη για το εμείς είμαστε με το "γκουβέρνο". 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων