Γιατί το "Κόμμα Καρυστιανού" εξασφαλίζει 3η τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη

Του Γιώργου Δραζινάκη*

Εδώ και μερικές εβδομάδες έχουν έρθει σε πρώτο πλάνο τα σχέδια της κ. Καρυστιανού για δημιουργία ενός νέου Κόμματος. Από ότι φαίνεται, του νέου πολιτικού σχηματισμού θα ηγείται η ίδια. Αν συμβεί αυτό, μάλλον θα αισθανθούν δικαιωμένοι όσοι διέβλεπαν πολιτικές φιλοδοξίες πίσω από τις συχνές δημόσιες εμφανίσεις της κ. Καρυστιανού, με φόντο πάντα τον αγώνα για απόδοση Δικαίου για το φρικτό δυστύχημα των Τεμπών.

Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι δικαίωμα του/της οποιουδήποτε/οποιασδήποτε η κάθοδος στην πολιτική και η δήλωση υποψηφιότητας στις Εκλογές. Κανείς δεν  μπορεί να ψέξει την κ. Καρυστιανού, αν αποφασίσει να μετατρέψει τον προσωπικό αγώνα που ξεκίνησε εδώ και μερικά χρόνια σε πολιτικό, με σκοπό όπως ισχυρίζεται την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής και της ποιότητας της Δημοκρατίας στον τόπο. Ούτε και είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία του τόπου που κάποιος/α αποφασίζει να εμπλακεί με τα κοινά και να πολιτευθεί αφού βίωσε μία προσωπική τραγωδία απώλειας στενού συγγενούς.

Ας δούμε λοιπόν το ζήτημα από μία καθαρά πολιτική οπτική, αφήνοντας στην άκρη το κατά πόσο "αποδεχόμαστε" ή θεωρούμε "σωστή" την απόφαση της κ. Καρυστιανού να ηγηθεί μίας πολιτικής προσπάθειας με φορέα ένα νέο Κόμμα.

Το πρώτο που διαπιστώνει κανείς παρατηρώντας τις αντιδράσεις του κόσμου είναι ότι υπάρχει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό συμπολιτών μας, που βλέπει με συμπάθεια ή ακόμη και ενθουσιασμό την πρωτοβουλία. Στο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού βλέπουν μία γυναίκα που αποφάσισε να αγωνιστεί για να δικαιώσει όχι μόνο τον προσωπικό της αγώνα, αλλά και τον καθημερινό αγώνα των υπολοίπων ενάντια στα στραβά αυτού του τόπου. Δεν θα κρίνουμε μέσα από αυτές τις γραμμές το αν έχουν δίκιο ή όχι σε αυτό που πιστεύουν, θα επισημάνουμε απλά ότι υπάρχει ένα κύμα συμπάθειας και μία διάθεση συμπόρευσης από αρκετούς πολίτες.

Το δεύτερο που είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς, είναι η αντανακλαστική αντίδραση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος απέναντι στη βεβαιότητα πλέον της ίδρυσης του Κόμματος της κ. Καρυστιανού. Όλοι θέλουν να παρουσιάζονται ψύχραιμοι και ατάραχοι, αλλά είναι εμφανέστατο το μούδιασμα και η αμηχανία με την οποία αντιμετωπίζουν τα υπάρχοντα Κόμματα και τα στελέχη τους την επικείμενη παρουσία του νέου τους αντιπάλου στο πολιτικό σκηνικό. Και αυτό για τρεις κυρίως λόγους.

Καταρχάς, διότι φαίνεται ότι αιφνιδιάστηκαν, μάλλον κανείς δεν πίστευε στα αλήθεια ότι θα προέβαινε σε αυτήν την κίνηση η κ. Καρυστιανού και μάλιστα τώρα. Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε καμία σκέψη για πολιτική ενεργοποίηση ή ότι η απόφαση ήταν δύσκολο να παρθεί, οπότε κανείς δεν είχε προετοιμαστεί επαρκώς.

Ο άλλος λόγος που δημιουργείται αυτό το αίσθημα αμηχανίας και ανησυχίας στα υπάρχοντα πολιτικά Κόμματα, είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει σε ποιο σημείο του πολιτικού φάσματος τοποθετείται η κίνηση. Ακόμη χειρότερα, υπονοείται από την ηγέτιδα της νέας πολιτικής πρωτοβουλίας ότι αυτή δεν θα ακολουθεί τα παραδοσιακά στεγανά Δεξιάς-Αριστεράς, αλλά θα βρίσκεται πάνω και πέρα από αυτά, οπότε οι καμπάνες χτυπούν για όλους αδιακρίτως.

Ο τρίτος και πιο σημαντικός λόγος που ανησυχούν όλα τα Κόμματα δεν έχει να κάνει με την κίνηση αυτή καθαυτή. Έχει να κάνει με την - ολοφάνερη σε κάποια κομμάτια του πληθυσμού και υποβόσκουσα σε ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος - δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Τα αρνητικά αισθήματα των περισσότερων πολιτών για τα Κόμματα κυμαίνονται από την απόλυτη απαξία και αγανάκτηση στη χειρότερη περίπτωση, μέχρι την στωική ανοχή και αδιαφορία στην καλύτερη. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι "αντικυβερνητικοί", ακόμη και αν τρέφουν μίσος εναντίον της Κυβέρνησης, δεν ενθουσιάζονται κιόλας από τους "δικούς" τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους "φιλοκυβερνητικούς". Δεν θέλουν να ακούν για το ενδεχόμενο να κυβερνήσει κάποιος άλλος, αλλά την ίδια στιγμή το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς εκφράζουν τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευσή τους για τα κυβερνητικά πεπραγμένα. 

Υπό αυτά τα δεδομένα, δηλαδή ότι το "έδαφος" είναι έτοιμο να δεχτεί το σπόρο ενός νέου Κόμματος που θα εξαγγείλει αγώνα κατά της Διαφθοράς, της Ακρίβειας, της Ακινησίας, του Ωχαδερφισμού, της Συγκάλυψης, και των άλλων δεινών, που θα προβάλλει ως προτέρημά του την ανυπαρξία πολιτικού παρελθόντος και θα αρνηθεί να συνεργαστεί με "φθαρμένα" πρόσωπα και πολιτικά Κόμματα, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει αρχικά μία σημαντική απήχηση.

Η συνέχεια παρόλα αυτά, δεν θα είναι εύκολη. Δεν φτάνουν οι υποσχέσεις και οι εξαγγελίες, ούτε η επιθυμία για κάτι νέο, για να ακολουθήσει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό πολιτών, ώστε να αποκτήσει το νέο Κόμμα κυβερνητική προοπτική. Χρειάζεται πρόγραμμα, πειστήρια φερεγγυότητας, στελέχη που να πείθουν και να εμπνέουν, οργάνωση και προετοιμασία. Έχουμε ξανανέβει στο ροζ συννεφάκι και δεν περάσαμε καλά πέφτοντας. Έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε τα σημάδια που προαναγγέλλουν τον κίνδυνο του να πηγαίνεις ξυπόλητος στα αγκάθια. Θα πρέπει να υπάρξει κάτι συγκλονιστικά θετικό, για να αποδεχθούν τόσο πολλοί ότι αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουν.

Λογικά λοιπόν, εξαιτίας των παραπάνω, η απόδοση του νέου Κόμματος στις εκλογές θα έχει ένα ταβάνι. Τότε είναι που το νέο Κόμμα θα αντιμετωπίσει το σημαντικότερο δομικό του πρόβλημα. Η άρνηση για συνεργασία με οποιοδήποτε υφιστάμενο πολιτικό φορέα, που δηλώνει από τώρα η κ. Καρυστιανού, ακόμη περισσότερο η αποστροφή για κάθε πολιτικό πρόσωπο του παρόντος, αυτό το χαρακτηριστικό της "άσπιλης μοναδικότητας" που θα χρησιμοποιήσει ως όπλο για να αντλήσει την ψήφο αγανακτισμένων και απογοητευμένων πολιτών, αυτό είναι που δεν θα του επιτρέψει καμία προοπτική για συνεργασία, που θα το καταστήσει "μη λύση".

Και σε αυτό το σημείο θα κριθεί τελικά το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Στο ότι η παρουσία του Κόμματος Καρυστιανού με το ποσοστό ψήφων που θα αντλήσει αλλά δεν θα διαθέσει για συνεργασία, θα σημάνει στην πράξη την αδυναμία για σύμπραξη των "δημοκρατικών και προοδευτικών" δυνάμεων, ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ελπίζουν και επιδιώκουν να συμβεί όσοι θέλουν να ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη. 

Στην πραγματικότητα η κίνηση της κ. Καρυστιανού, ίσως της εξασφαλίσει μεν μία άνετη είσοδο στη Βουλή και ένα εντυπωσιακό ποσοστό ψήφων, όμως θα αποτελέσει και τον παράγοντα που θα αποκλείσει κάθε πιθανότητα να συνασπιστούν κάτω από την ίδια σημαία οι αντίπαλοι του Κ. Μητσοτάκη, καθιστώντας τον για ακόμη μία φορά τη μοναδική διαθέσιμη "λύση" στη συνείδηση όσων ψηφοφόρων θέτουν ως πρώτο ζητούμενο τη διατήρηση της σταθερότητας και την αποφυγή "περιπετειών" σαν αυτήν που βιώσαμε το 2015.

*Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων