Ο "Υπαρκτός Συνδικαλισμός": "Θέληση μείον Νόηση, ίσον Χυδαιότητα"

Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

Παλαιότερα, περπατώντας στη γειτονιά, με σταμάτησε ταξιτζής για να με ρωτήσει αν ήξερα την οδό του προορισμού του. Συμβαίνει συχνά το ίδιο, όχι  με ταξιτζήδες αλλά με κοινούς εποχούμενους που αναζητούν αγωνιωδώς ένα στίγμα της πορείας τους, ιδιαίτερα κατά τις βραδινές ώρες. Με εκπλήσσει πάντα ευχάριστα η επαναλαμβανόμενη ευχαρίστηση που νιώθω, με την προσφορά προς συνανθρώπους μου, αυτής της στοιχειώδους κοινωνικής αλληλεγγύης  -ιδιαίτερα όταν τυχαίνει να είμαι και αποτελεσματικός. Ωστόσο, εκείνη τη φορά,  με τον ταξιτζή σε θέση ανάγκης, τσάκωσα τον εαυτό μου, όχι μόνο να μην εισπράττει τίποτα από τα αντίδωρα της φιλαλληλίας των άλλων φορών, αλλά αντίθετα να νιώθει μια έως και έντονη απαρέσκεια.

Πρόκειται προφανώς για το αποτέλεσμα μιας αύξουσας κοινωνικής εχθρότητας προς μια επαγγελματική ομάδα, της οποίας οι συνδικαλιστικοί αγώνες είχαν, τότε, προσβάλει βάναυσα τις περί δημοσίου συμφέροντος απόψεις μια ευνομούμενης πολιτείας.   

Το ίδιο είχε συμβεί και με άλλες επαγγελματικές ομάδες, όπως για παράδειγμα, με τους εφοριακούς που  είχαν κατεβάσει τα μολύβια, αρνούμενοι να εισπράξουν τους φόρους του κράτους, με τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που κατέβαζαν, κατά βούληση, τους διακόπτες 'τους', με τους φαρμακοποιούς που ήθελαν να δουλεύουν λιγότερο, απαιτώντας όμως άλλοι (νέοι συνάδελφοί τους) να είναι άνεργοι, με τους φύλακες που κλείνουν την Ακρόπολη ή τους λιμενεργάτες να εμποδίζουν την προσέγγιση των κρουαζιερόπλοιων, εν μέσω τουριστικής περιόδου, κ.ο.κ..

Δυστυχώς, έχουμε να κάνουμε με κλασικές περιπτώσεις, όπου καθόλα συμπαθείς τάξεις έπαψαν να εμπνέουν τον επαγγελματικό σεβασμό, ως αποτέλεσμα των άστοχων ενεργειών των συνδικαλιστικών ηγεσιών τους.

Τα παραπάνω εξηγούνται, βεβαίως, ιστορικά. Ένα πολιτικό-κομματικό σύστημα, σε μια χώρα της οποίας οι κάτοικοι για ιστορικούς και άλλους λόγους δεν διαθέτουν παγιωμένη ταξική συνείδηση, είναι καταδικασμένο, αν θέλει να επιβιώσει και να απολαμβάνει τα ειδικά προνόμια που το ίδιο πλουσιοπάροχα εκχωρεί στον εαυτό του, να αναζητήσει πελάτες. Είναι καταδικασμένο να συναλλάσσεται. Και αυτό δεν χρειάζεται να το κάνει με τα υγιέστερα και πλέον αξιοπρεπή μέλη της κοινωνίας. Το ξέρει καλά και ουδόλως ενδιαφέρεται γι' αυτούς. Στο πελατολόγιο του συστήματος συνωθούνται οι παντοειδείς κακοήθεις, οι οποίοι έρποντας και γλείφοντας και με τα κερατάκια τους σε συνεχή εγρήγορση, προθυμοποιούνται  να δώσουν για να πάρουν. Τέτοια στοιχεία σωρεύονται με κάθε δυνατό τρόπο στη "μυρμηγκοφωλιά" του κομματικού συνδικαλισμού. 

Στη συνεχεία, ο συνδικαλισμός αυτού του είδους, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τις φιλελεύθερες αρχές και την ανοχή των δημοκρατικών πολιτειών, ανέπτυξαν πρακτικές που ελάχιστη πλέον σχέση έχουν με την άσκηση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι. Καλλιεργώντας, μάλιστα, το μύθο ότι το επίπεδο της εργατικής τάξης βελτιώθηκε κυρίως λόγω της δράσης τους και των συλλογικών συμβάσεων, απέκτησαν προνόμια δυσαναλόγως σπουδαιότερα από την ουσιαστική αναγνώρισή τους από τους εργαζόμενους και αξίωσαν μια μονοπωλιακή θέση στην κοινωνία.

Και ενώ, στην πορεία, ο βαθμός συνδικαλιστικοποίησης των εργαζομένων μειώνεται, ο "Υπαρκτός Συνδικαλισμός" συνεχίζει, με τη χρήση του εξαναγκασμού, να διεκδικεί τη διατήρηση των προνομίων του. Κι αυτό εν ονόματι της "συλλογικής εκπροσώπησης", μιας από τις μεγαλύτερες απάτες του αντιπροσωπευτικού συστήματος που, διατηρώντας μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της αντιπροσωπευτικότητας, αντικαθιστά, σταθερά και με γεωμετρική πρόοδο, κάθε έκφανση του "δημόσιου συμφέροντος" με αντίστοιχες εκφάνσεις των κατ' εξοχήν ιδιωτικών συμφερόντων των ταγών του.

Φαίνεται μάλιστα αδύνατον να αποδεχτεί ότι, όπως οποιαδήποτε άλλη ομάδα συμφερόντων, έχει και υποχρεώσεις, και, επειδή ταυτίζει τα ιδιοτελή συμφέροντά του με το "κοινό καλό", δυσκολεύεται να συμβιβαστεί με την ιδέα του σεβασμού του κοινωνικού συνόλου.

Αυτό δείχνουν να το αγνοούν ή μάλλον να το περιφρονούν και οι τρέχουσες συνδικαλιστικές ηγεσίες των αγροτών και κτηνοτρόφων, που με την άμετρη εγωκεντρική δράση, την άρνηση του λόγου, την αυθαιρεσία και την προσφυγή στη βιαιοπραγία, εκχυδαΐζουν τον αγώνα των τάξεών τους. 

Για να επαληθεύει, εν προκειμένω, ο καίριος φιλοσοφικός λόγος: "Θέληση μείον Νόηση, ίσον Χυδαιότητα".

Στην Ελλάδα, εκτός από τον Υπαρκτό Σοσιαλισμό, ο οποίος εκπροσωπείται αρκούντως στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, θριαμβεύει επίσης και ο "Υπαρκτός Συνδικαλισμός”. 

Αναφορές:
-Ι. Ληξουριώτης, "Οι εποχές της μισθωτής εργασίας", The Athens Review of books.
-Ιουλιανός, σχολιαστής του Φόρουμ του Capital. gr

O κ. Κωστούλας είναι πρώην γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα.

E-mail: gcostoulas@gmail.com