Ηγετ-ίσκ(ι)οι

Του Γιάννη Πανούση

Σιωπή κρότου
αλλόκοτη ηρεμία
....
Γιατί πάμε όπου πάμε;
Πώς πάμε έτσι ανίδεοι,
βουλιαγμένοι στις ψευδαισθήσεις μας;

Λυδία Σταυροπούλου, Συνοδεία από μάρμαρο

Ποτέ δεν μ’ενδιέφερε ο τζόγος της Πολιτικής (όπου το κέρδος είναι πάντοτε προσωπικό/παρεϊκό), ούτε η Πολιτική του τζόγου (όπου οι τυχαίες ζαριές εκλαμβάνονται σαν σχεδιασμός). 

Ποτέ δεν προσκύνησα Αρχηγούς και Προέδρους, ως υπερφυσικά/μαγικά Τοτέμ, ούτε όμως  τους έκαψα στην πυρά, ως μιάσματα, στην πρώτη κακοτυχία.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Ηγέτης είναι ένας Ποιμενάρχης-καθοδηγητής ποιμνίου πιστών, ένας Φύλαρχος-επικεφαλής ατάκτων ορδών, ένας Ομαδάρχης (και Συν-αρχηγός;) σκόρπιων ατομιστών παικτών, ένας Πλοηγός τυφλών ιδεοληπτικών, ένας Αφέντης κάποιων υποτακτικών υπηκόων. 

Στο μυαλό μου ο Ηγέτης είναι Καθηγεμών, ένας Ηγήτωρ σε όλα τα επίπεδα: της στρατηγικής, της τακτικής, της γνώσης, της έμπνευσης, της ηθικής, της συνέπειας, των μεγάλων κινήσεων. 

Το πρώτο ερώτημα: από πού έρχεται ο Ηγέτης; από το Κόμμα, την Κοινωνία, τη Διαπλοκή, τις ελίτ, το λαό;

Ερώτημα δεύτερο: ο Ηγέτης ήταν Ηγέτης πριν να γίνει Αρχηγός; πότε δηλαδή υπερέβη τη μήτρα που τον γέννησε και σηκώθηκε πάνω από τα πράγματα και τα πρόσωπα;

Ερώτημα τρίτο: πώς μπορούμε να δια-κρίνουμε τον γνήσιο Ηγέτη από τις διάφορες imitations που κυκλοφορούν στα media;

Ερώτημα τέταρτο και κρισιμότερο: προς τα πού πάει ο Ηγέτης την Ιστορία;

Αυτά θα τ’απαντήσει σύντομα ο  σοφός χρόνος κι όχι μόνον κάποιες χιλιάδες ψήφοι. 

ΥΓ. Πάντοτε, από την εποχή της ΔΗΜΑΡ, υποπτευόμουνα την ύπαρξη μιάς Συναλλασσόμενης Αριστεράς (που ζει, σκέφτεται και συμ-πράττει όπως η Δεξιά, αλλά δηλώνει ‘κάτι άλλο’) και πάντοτε πίστευα στον ήρεμο λόγο των αριστερών της ήττας του Εμφυλίου και δυσπιστούσα στις δήθεν "επαναστατικές κραυγές των αριστερών του καφενείου και του Κολωνακίου".

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη