Πλεύση πλάνης και νίκη υποκρισίας

Του Ανδρέα Μήλιου

Η δημοκρατία είναι το ελκυστικότερο πολίτευμα, επειδή είναι σαφές πως είναι το καλύτερο από όλα τα άλλα. Επιτρέπει στον καθένα να ζει όπως θέλει, να κάνει όποιες επιλογές επιθυμεί και να εκφράζει όποια άποψη του αρέσει. Με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις, η δημοκρατία όχι μόνο δεν διακρίνει αυτόχθονες από ξένους, έξυπνους από λιγότερο έξυπνους, εργατικούς από οκνηρούς, έντιμους από ανέντιμους, κ.λ.π., αλλά  πολλούς από αυτούς τους συγχωρεί για τις πράξεις τους και τους δίνει και δεύτερη ευκαιρία. Είναι ένα πολίτευμα δίκαιο, ανεκτικό, καλόπιστο και  αθώο και γι’ αυτό είναι αποπλανήσιμο από κάθε επιτήδειο δημαγωγό, ιδιοτελή καιροσκόπο, αντισυστημικό τσαρλατάνο και  υποκριτή ιδεολόγο.

Η δημοκρατία πάσχει από ιδεολογική αχρωματοψία, γι΄ αυτό και  δίνει απλόχερα τις ίδιες ευκαιρίες σε φιλελεύθερους, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, λαϊκιστές και  αντισυστημικούς. Η δημοκρατία δεν ζητά  ψυχογράφημα ούτε τεστ νοημοσύνης και ψεύδους από τους αντιπροσώπους που επιλέγει ο λαός, γι΄ αυτό και στο σπίτι της, στο Κοινοβούλιο, βλέπουμε συχνά να κατοικοεδρεύουν δημαγωγοί, υποκριτές, ψεύτες, διπολικοί ναρκισσιστές, εγωκεντρικοί αλαζόνες, μικρονοϊκοί εθνολαϊκιστές που ομνύουν σε φανταστικές συνωμοσίες, απροσάρμοστοι στη μετανεωτερική πραγματικότητα κομμουνιστές και ψευδοσυστημικοί που ανατράφηκαν με χαβιάρι και φοίτησαν σε ιδιωτικά σχολεία και σε πανεπιστήμια της φιλελεύθερης Δύσης.   

Στις τελευταίες εκλογές οι ψηφοφόροι απέδωσαν, κατά γενική παραδοχή, τα δέοντα στους πολιτικούς σχηματισμούς που συμμετείχαν, παρά το γεγονός ότι κανείς δεν είχε προβλέψει τη μεγάλη διαφορά του πρώτου από το δεύτερο κόμμα. Το Μέρα25 τιμωρήθηκε με απόσυρση για τις ανόητες οικονομικές θεωρίες που πρότεινε και για τη σταλινικού τύπου αυθαίρετη συμπεριφορά του αρχηγού του προς αρκετούς από τους βουλευτές  του. Οι εκλογές είχαν και δύο εκπλήξεις. Την παρ’ ολίγον είσοδο στη βουλή δύο μικρών  κομμάτων: της αντισυστημικής Πλεύσης Ελευθερίας και της παραθρησκευτικής Νίκης. 

Αμέσως μετά το θετικό αποτέλεσμα των εκλογών, οι ηγεσίες των δύο αυτών κομμάτων αναθάρρησαν για τη διαφαινόμενη είσοδο στη Βουλή και, με δεδομένο ότι οι εκλογές της 25ης  Ιουνίου θα διεξαχθούν με λίστα, την οποία διαχειρίζεται αποκλειστικά ο/η αρχηγός του κόμματος, αποφάσισαν να αγνοήσουν την εκλόγιμη σειρά των υποψηφίων των εκλογών του Μαΐου και να προτάξουν σε εκλόγιμες θέσεις πολύ κοντινά τους πρόσωπα. Η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου τοποθέτησε σε εκλόγιμη θέση τον σύντροφό της, ο οποίος δεν ήταν καν υποψήφιος στις εκλογές του Μαΐου, μεταφέροντας στην 4η θέση της λίστας την υποψήφια που πρώτευσε. Αντισυστημική δηλώνει η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου και σκέφθηκε πως είναι πολύ καλύτερα, το καταραμένο σύστημα να συντηρεί δύο βουλευτές μέσα στο ίδιο σπίτι. Κατά τα άλλα, διαλαλεί παντού με πλατύ χαμόγελο και καρδούλες ότι θα αγωνιστεί για το συμφέρον και το μέλλον των νέων! Μήπως πρέπει κάποιος να της πει ότι οι νέοι αυτά τα δείγματα γραφής και αυτές ακριβώς τις πρακτικές των συστημικών κομμάτων απεχθάνονται; Αυτό δεν είναι πλεύση ελευθερίας, αλλά πλεύση πλάνης και  ιδιοτελούς καιροσκοπισμού. 

Σε παρόμοια ενέργεια προέβηκε και ο αρχηγός της άγνωστης μέχρι τις εκλογές Νίκης. Τοποθέτησε πρώτο στη λίστα του νομού Λαρίσης, όπου το κόμμα έλαβε υψηλό ποσοστό και υπάρχει η πιθανότητα να εκλέξει βουλευτή εφόσον περάσει το κατώφλι του 3%, ένα ηγετικό στέλεχος της παράταξης που ήταν υποψήφιος στην Κόρινθο και στις εκλογές του Μαΐου δεν έλαβε αξιόλογο αριθμό ψήφων. 

Αν οι ψηφοφόροι "καταπιούν" τη συμπεριφορά των αρχηγών των δύο αυτών κομμάτων και τους στείλουν στη Βουλή, η δημοκρατία μας θα έχει αποπλανηθεί από υποκριτές και θα έχει χάσει σε ποιότητα, το διαθέσιμο απόθεμα της οποίας είναι, ούτως ή άλλως, γλίσχρο. 

Την τελευταία δεκαπενταετία η δημοκρατία μας έχει αποπλανηθεί επανειλημμένα από μικρόμυαλους δημαγωγούς, αριστερούς υποκριτές, πονηρούς ενθολαϊκιστές, ψεκασμένους εθνοσωτήρες, εγωκεντρικά παγόνια και απροσάρμοστους στην τρέχουσα πραγματικότητα κομμουνιστές, που παραμένουν σφιχταγκαλιασμένοι με κλινικά νεκρές ιδεολογικές ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Αν, οδεύοντας προς τα μέσα της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, στην οποία αναμένεται να κορυφωθούν τα δημιουργήματα  της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης, αποπλανηθεί και πάλι από πονηρούς πολιτικάντηδες, αυτό θα σημαίνει ότι  η αποπλάνησή της μας έχει γίνει βίωμα και ότι εμείς οι ίδιοι  επιδιώκουμε τις αρνητικές του συνέπειες. Πώς αλλιώς να εξηγήσει  κανείς το γεγονός ότι αναζητούμε μόνιμα, έναν Μιχαλολιάκο, έναν Κασιδιάρη, έναν Καμμένο, έναν Βαρουφάκη,  μια Κωνσταντοπούλου και έναν Νατσιό για σωτήρα;   

Η δημοκρατία έχει τη δυνατότητα να αυτοθωρακιστεί θεσμικά από αυτή την κατάσταση με τη θέσπιση ορίου εισόδου στη Βουλή το 5% των ψήφων. Αυτό ισχύει στις περισσότερες αναπτυγμένες δημοκρατίες του Δυτικού κόσμου, γι΄αυτό οι ιδεολογικοπολιτικές συναινέσεις είναι εφικτές. Το όριο αυτό θα αποκλείσει  επιτήδειους τσαρλατάνους και εγωκεντρικούς πολιτικάντηδες από την πολιτική σκηνή και θα μας υποχρεώσει, αντί να δημιουργούμε κομματίδια που υπηρετούν τα συμφέροντα των πονηρών αρχηγών τους, να συνεργαζόμαστε και να συναινούμε σε προγραμματικές θέσεις για το καλό της χώρας.   

* Ο Ανδρέας Μήλιος είναι διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, συγγραφέας.