Η βιομηχανία της χώρας είναι εδώ. Οφείλει να προχωρήσει...

Του Δημήτρη Μαθιού 

Αμετακίνητο πιστεύω της βιομηχανίας είναι πως η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί σημαντικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και ευκαιρίες ανάπτυξης.

Από πού πρέπει όμως να ξεκινήσουμε. Κατά αρχήν, σημειώνοντας ότι το ευρωπαϊκό περιβάλλον, μέσα στο οποίο προσφέρεται και για τις επιχειρήσεις μας ένα ουσιαστικό δίκτυ ασφαλείας, μας ευνοεί αυτήν την εποχή. 

Αλλά πού βρισκόμαστε; Θα έλεγα ότι δεν πρέπει να παρακάμπταμε μια μεγάλη ανάγκη που οφείλουμε να καλύψουμε. Ότι στην Ελλάδα, σε αντίθεση με την Ε.Ε. και τους στόχους της στο θέμα αυτό, η συμμετοχή της βιομηχανίας στο ΑΕΠ με μονοψήφιο νούμερο (8%) βάζει τον πήχη από όπου που θα ξεκινήσουμε πολύ χαμηλά. 

Είναι το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και μισό αιώνα. Από το 1960. Πρόκειται για ύφεση δραματική, αν το συνδυάσουμε με τη συμμετοχή των επενδύσεων στην παραγωγή. 

Κάτι πρέπει να κάνουμε. Περιμένουμε ότι η βελτίωση του οικονομικού κλίματος θα προκαλέσει αύξηση των επενδύσεων. Αλλά για ποια αύξηση επενδύσεων πρέπει να μιλάμε ώστε να πιάσουμε στόχο συμμετοχής της βιομηχανία στο ΑΕΠ κατά 12 ή και 15%.

Αύξηση ίσως και πάνω από 15 δισ. ευρώ τον χρόνο για τα επόμενα χρόνια μέχρι να πιάσουμε τα 100 ίσως και 150 δισ. ευρώ επενδύσεων που μας χρειάζονται για να παρακολουθήσουμε την υπόλοιπη Ευρώπη και τον στόχο του 20% βιομηχανικής ανάπτυξης. 

Όμως γιατί, κατ ανάγκη, η βιομηχανία; 

Αν όχι για οτιδήποτε άλλο λόγο ας σκεφθούμε ότι και σήμερα προσφέρει (όταν είναι σε πλήρη λειτουργία) 700.000 θέσεις εργασίας. Και γιατί δεν υπάρχουν άλλοι τομείς να απορροφήσουν τους σημερινούς άνεργους της αγοράς εργασίας της χώρας. 

Η οικονομία δεν αντέχει να ζήσει ξανά το 2010. Και μόνο στην ιδέα ότι είναι δυνατόν να επιστρέψει στο 2010 τα πάντα θα καταρρεύσουν.

Η ύφεση θα μετατραπεί σε τσουνάμι που θα σαρώσει από την παραγωγή μέχρι τις τελευταίες δυνατότητες του τραπεζικού συστήματος. Εκεί κάπου τα πάντα θα τελειώσουν. Οι επιχειρήσεις δεν αντέχουν άλλη έλλειψη ρευστότητας με "αντίδοτο" ένα πλασματικό πλεόνασμα. 

Το πλεόνασμα απογυμνωμένο, με ακτινοσκόπηση υποχρεώσεων του κράτους προς επιχειρήσεις και προμηθευτές, φθάνει να ανατρέψει κάθε αισιοδοξία. Σε μια τέτοια συγκυρία οι ληξιπρόθεσμες οφειλές θα γιγαντωθούν και το κράτος θα βρεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Από την οπτική της κυβέρνησης, κυριαρχεί μεν το στοιχείο της αισιοδοξίας αλλά ταυτόχρονα εμφανίζονται και ανησυχητικά κενά από τις πολιτικές προεκτάσεις στην οικονομία που προκαλούν οι πολιτικές προσμονές του 2023. 

Η έξοδος από την κρίση εξαρτάται και από την ικανότητα της ελληνικής οικονομίας να οργανώσει την αναγκαία επενδυτική κινητοποίηση στη βιομηχανία, με στόχο την επανάκτηση του χαμένου μεριδίου συμμετοχής της μεταποίησης στο ΑΕΠ. 

Το τελευταίο συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη καινοτομίας και νέων τεχνολογιών, τη βελτίωση της παραγωγικότητας και εξωστρέφειας της οικονομίας και την αξιοποίηση όλων των παραγωγικών συντελεστών.

Η ανάγκη σχεδιασμού ουσιαστικής και αποτελεσματικής βιομηχανικής στην Ελλάδα συνδέεται με την ανάγκη αλλαγής του αναπτυξιακού προτύπου, δημιουργίας υψηλών και σταθερών ρυθμών ανάπτυξης και νέων σταθερών θέσεων εργασίας. 

Η έξοδος της χώρας από την κρίση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ανάπτυξη της εξωστρεφούς βιομηχανικής παραγωγής και την ευθυγράμμιση με τους στόχους της ευρωπαϊκής βιομηχανίας (20% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ).

Η νέα βιομηχανική πολιτική για τη χώρα οφείλει να εισάγει μία νέα νοοτροπία που θα διαπερνά όλη τη Διοίκηση ως προς τον σχεδιασμό και την εφαρμογή πολιτικών. 

Να προωθεί τον συντονισμό και τη συμπληρωματικότητα των πολιτικών και οικοδομεί μέσω θεσμών, διαδικασιών και εφαρμοζόμενων δράσεων σχέσεις εμπιστοσύνης και συνευθύνης μεταξύ Βιομηχανίας και Πολιτείας. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η θέσπιση πραγματικών κανόνων διακυβέρνησης της βιομηχανικής πολιτικής σε διαφορετικά επίπεδα. 

Συνεπώς, τα θετικά και τα αρνητικά είναι στο χέρι μας. Από εμάς εξαρτάται να μεταβληθούν τα δεδομένα. 

* Ο Δημήτρης Μαθιός είναι πρόεδρος του Δ.Σ. του Συνδέσμου Βιομηχανιών Αττικής-Πειραιώς.