Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 27-Ιουν-2022 00:03

    Τελευταίος στην πόλη ή πρώτος στο χωριό;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Θεοδωρακόπουλου

    Κολλημένος στην κίνηση, κάπου κοντά στο Σύνταγμα, παρατηρώ γύρω μου αυτοκίνητα με νέους-ηλικιωμένους (αναφέρομαι σε άτομα 70+ ετών) οι οποίοι απολαμβάνουν (λέμε τώρα) τη συνταξιοδότηση στην πρωτεύουσα.

    Το ερώτημα που μου δημιουργήθηκε ήταν: Γιατί ένας 70άρης να επιλέγει να μένει στην Αθήνα και δεν προτιμά να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής επιλέγοντας ένα οποιοδήποτε επαρχιακό μέρος;

    Φυσικά αυτό το ερώτημά μου δεν αφορά το σύνολο της επαρχίας, αυτή τη δεδομένη στιγμή τουλάχιστον. Περίπου τα 2/3 των συνταξιούχων, από τα 3 εκατομμύρια αυτών, ζουν στην Αθήνα.  Αν αυτοί ζούσαν στην ελληνική επαρχία, αναλογιστείτε το τεράστιο όφελος για την ποιότητα ζωής τους, για τις επαρχιακές περιοχές όπου θα ζουν και το εξίσου σημαντικό όφελος για την Αθήνα η οποία θα αποσυμφορηθεί.

    Στην επαρχία ήδη κινείται μια νέα οικονομία, σε μέρη που ως πριν λίγα χρόνια αργοπέθαιναν, λόγω της προσέλκυσης αλλοδαπών συνταξιούχων από χώρες του ευρωπαϊκού βορρά. 

    Η Αθήνα ταυτόχρονα θα επωφεληθεί καθώς θα ανασάνει ο κλάδος των ακινήτων. Δεν θα είναι τα σπίτια τόσο δυσεύρετα ενώ τα ενοίκια θα πέσουν σε πιο φυσιολογικές τιμές. Ο κλάδος της Υγείας, επίσης θα αποσυμφορηθεί σημαντικά, μεταφέροντας όγκο περίθαλψης σε νοσοκομεία επαρχιακά που σίγουρα λειτουργούν κάτω από τις δυνατότητές τους.

    Οι παραγωγικές ηλικίες θα αρχίσουν να ζουν και να εργάζονται σε μια πιο ανθρώπινη Αθήνα με καλύτερες παροχές υγείας, πολύ δε περισσότερο η βελτίωση της ποιότητας ζωής των Αθηναίων θα συμβάλλει δραστικά και στην παραγωγικότητα τους.

    Φανταστείτε ένα σχεδόν ερημωμένο χωριό 100 κατοίκων, ξαφνικά να αποκτά άλλους 200 σε ήδη υπάρχοντα σπίτια που είναι άδεια σήμερα. Αρχίζουν έτσι να δημιουργούνται ανάγκες που θα καλύψουν νέοι άνθρωποι που ίσως σήμερα ζουν με επιδόματα ή ψάχνουν την ευκαιρία να φύγουν από την Αθήνα. Αυτοί θα δημιουργήσουν φούρνους, μπακάλικα, καφενεία και μια πλειάδα επαγγελμάτων, με αποτέλεσμα να εξυφαίνεται μια νέα τοπική οικονομία.

    Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να μην θέλουν να μετακομίσουν;

    Οι αντιλήψεις και η κουλτούρα θα πω. Επισημαίνω ότι δεν αναφέρομαι στα άτομα που έχουν ακόμα υποχρεώσεις (βοήθεια των παιδιών με τα εγγόνια κλπ), αναφέρομαι στην πλειοψηφία των συνταξιούχων.

    Η κουλτούρα, γιατί ο Έλληνας είναι δεμένος με το χώμα που πατάει. Ακόμα και αν αυτό το χώμα το πάτησε σε μεγάλη ηλικία. Όλες οι άλλες περιοχές, μοιάζουν ξένες. Θεωρεί ότι το να πάει σε κάποιο άλλο μέρος, είναι νέο ξεκίνημα και αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά στο να σκεφτεί την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής του.

    Επίσης η εσφαλμένη πληροφόρηση λειτουργεί ανασταλτικά. Οι περισσότεροι συνταξιούχοι και δικαίως, ενδιαφέρονται να έχουν γρήγορη πρόσβαση σε καλά νοσοκομεία και συνήθως διακατέχονται από το μεταπολεμικό σύνδρομο της ιδιόκτητης κατοικίας. Όλοι θυμόμαστε την γενιά εκείνη που δούλευε όλη της την ζωή για να αγοράσει ένα σπίτι.

    Εν έτει 2022 όμως, τα δεδομένα έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό. Ζω στην επαρχία και μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, τα νοσοκομεία είναι εφάμιλλα της Αττικής, με εξαιρετικούς γιατρούς και με την τεχνολογία σε τέτοια επίπεδα που συμβάλλει στην σωστή αντιμετώπιση και θεραπεία. Όσο για την πρόσβαση; Είτε στους αστικούς ιστούς, είτε σε χωριά γύρω από αυτούς, οι χρόνοι είναι ελάχιστοι σε σχέση με την Αττική. Σε 5 έως 20 λεπτά, έχει μεταβεί κάποιος στο νοσοκομείο. Υπολογίστε λοιπόν το χρόνο που χρειάζεται κάποιος από το Παγκράτι να πρέπει να πάει στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, μεσημέρι, με βροχή.

    Τώρα αν μιλάμε για προγραμματισμένες και εξειδικευμένες επεμβάσεις; Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις κάποιοι αλλάζουν χώρα, όχι πόλη.

    Η κατοικία αποτελεί το κρισιμότερο θέμα. Καλό είναι να σκεφτόμαστε ρεαλιστικά. Είτε κάποιος νοικιάζει είτε έχει ιδιόκτητο. Τα ενοίκια στην επαρχία ξεκινούν από το ένα τέταρτο (25%) εκείνων της Αττικής. Δηλαδή με τα ίδια λεφτά ένας συνταξιούχους εξασφαλίζει όχι μόνο σπίτι αλλά πληρώνει και τα πάγιά του και πιθανότατα αποταμιεύει κιόλας. 

    Αναφορικά σε πρόσθετο εισόδημα για τον συνταξιούχο, η εμπορική εκμετάλλευση ενός ακινήτου του στην Αθήνα ενώ εκείνος ζει στην επαρχία, είναι μια ρεαλιστική και οικονομικά συμφέρουσα λύση.

    Δεν είναι όλη η επαρχία φιλόξενη, δεκτό. Είναι όμως πολλές περιοχές που μπορούν να απορροφήσουν όλον αυτό τον κόσμο εύκολα και θα τον ανταμείψουν με μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Θα απαλλαχθούν από το άγχος της φορτισμένης μεγαλούπολης σε ένα περιβάλλον πιο υγιεινό και ανθρώπινο. Τα παιδιά και τα εγγόνια τους, θα αποκτήσουν ένα χωριό, που θα αποφορτίζονται από το άγχος δίνοντας τους διέξοδο για σύντομες εξορμήσεις. 

    Η επαρχία δεν είναι "ανώνυμη", σε γνωρίζει και σε αγκαλιάζει. Όπως θα την αγκαλιάσεις και εσύ με την σειρά σου, εφόσον την γνωρίσεις και την ζήσεις.

    Η Πολιτεία, πρέπει να ξεκινήσει να σκέφτεται ανάποδα. Αν πραγματικά θέλει την ανάπτυξη της επαρχίας. Η μετοίκηση αυτών που είναι εξασφαλισμένη η καθημερινότητα τους, δημιουργεί τις ανάγκες που θα προσελκύσουν νέους. Το δημοσιονομικό κόστος είναι ελάχιστο. Ακόμα και η  απαλλαγή από δημοτικούς φόρους (που έτσι κι αλλιώς δεν εισπράττονται όταν τα χωριά είναι έρημα), είναι μια έμμεση αύξηση της σύνταξης τους. Ότι ακριβώς πρότεινε ο Πρωθυπουργός στους Σουηδούς, αν αποφασίσουν να ζήσουν τα συντάξιμα χρόνια τους στην Ελλάδα.

    Κάντε μια βόλτα στην Πελοπόννησο και συνομιλήστε με τους συνταξιούχους εκεί. Θα τους ζηλέψετε πραγματικά.

    * Ο κ. Γιώργος Θεοδωρακόπουλος επιχειρεί στον τομέα της πληροφορικής, στην Τρίπολη Αρκαδίας. Έχει διατελέσει αιρετός στην τοπική αυτοδιοίκηση του Δήμου Τρίπολης.
    theo@symmetric.gr  - Twitter: @g_m_theo

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ