Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 29-Δεκ-2020 00:03

    Εμβόλιο: Κάποιου του χάριζαν γάιδαρο και τον κοίταζε στα δόντια

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη 

    Εδώ κι ένα περίπου χρόνο, η οικουμένη ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την πανδημία του κορονοϊού. Δεν έχει σημασία αν είσαι κάτοικος Αθηνών, Λονδίνου ή Λος Άντζελες, το ίδιο είναι το πρόβλημά σου. Πρώτα απ’ όλα η ανησυχία για την υγεία τη δική σου και της οικογένειάς σου και έπειτα οι συνέπειες όλης αυτής της κατάστασης στη ζωή σου. Στη δουλειά σου, το μαγαζί σου, το δάνειό σου. Άγχος υγειονομικής αλλά και οικονομικής επιβίωσης. 

    Αρχικά άγνοια, αβεβαιότητα έως και πλήρης άρνηση του ιού και στην πορεία η σκληρή πραγματικότητα με τις πρωτόγνωρες καταστάσεις. Κι όσο λοιπόν προχωρούσε ο χρόνος και οι περιορισμοί παρέμεναν, όλοι περίμεναν το "θαύμα" που θα μας επέτρεπε να πάρουμε πίσω τις ζωές μας. Να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν, πολλά από τα οποία είναι σύμφυτα με την ανθρώπινή μας ιδιότητα. Την κοινωνική μας φύση. Να συναναστραφούμε φίλους και οικείους, να δούμε μια ωραία παράσταση, να πάρουμε αγκαλιά αγαπημένα μας πρόσωπα. Γιατί, μπορούμε να τα περιορίσουμε όλα αυτά για εύλογο χρόνο, να τα καταργήσουμε όμως θα σήμαινε μια θεμελιώδη αλλοίωση της φυσιογνωμίας μας.  

    Η ιατρική έρευνα υπήρξε φρενήρης και οι προσδοκίες τεράστιες. Το μόνο βέβαιο ανέκαθεν ήταν ένα: για να περάσει μια τέτοια κρίση, να ξεθυμάνει ο ιός και να γίνει "μη θέμα", πρέπει να επέλθει η περιβόητη συλλογική ανοσία. Να μάθει το σώμα μας τον ιό και να τον εξουδετερώνει, χωρίς να τον μεταδίδει. Και αυτό θα είναι κάτι που θα προκύπτει από τους καθημερινούς αριθμούς. Θα φαίνεται στα κρούσματα και ιδίως στους διασωληνωμένους-νοσηλευομένους και στους νεκρούς. 

    Μόλις όλα αυτά πέσουν δραματικά και τείνουν σε νούμερα αμελητέα, τότε θα έχουμε τελειώσει. Γιατί θα σημαίνει πως ο ιός εκλείπει. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο με δύο τρόπους. Είτε μέσω ενός εμβολίου που θα έκανε η πλειοψηφία και θα αποκτούσε ανοσία δι’ αυτού, είτε με το να κολλήσουμε όλοι και να ελπίζουμε στις αντοχές του ανοσοποιητικού μας. Και πράγματι, όπως έδειξαν οι στατιστικές, οι περισσότεροι θα περνούσαμε σχετικώς αλώβητοι από αυτό. 

    Πολλοί όμως, πάρα πολλοί για να είναι ανεκτό σε μία πολιτισμένη και σύγχρονη κοινωνία, δεν θα τα κατάφερναν. Ήδη μετράμε τους νεκρούς σε εκατομμύρια και πολύ περισσότεροι θα πέθαιναν, εάν δεν είχαν ληφθεί μέτρα περιορισμού, που ναι πλήττουν άμεσα την οικονομία, στοχεύουν όμως στην επιβίωση ανθρώπων πρωτίστως και συστημάτων υγείας έπειτα. Και ποιος αλήθεια μπορεί να σταθεί αδιάφορος μπροστά σε αυτήν την ανάγκη και να πει στην ουσία "ναι" σε μια λογική "ευγονικής" ή φυσικής επιλογής; "Οι γεροί να επιβιώσουν, για τους άλλους λυπόμαστε…". Κάποιες χώρες που πήγαν να το δουν έτσι, γρήγορα ανέκρουσαν πρύμνα, πέφτοντας σε αδιέξοδα. Η πορεία της οικονομίας ουδόλως ανεξάρτητη είναι από την υγειονομική κατάσταση μιας χώρας. 

    Έτσι, εγκλωβισμένοι σε στασιμότητα, όλοι (πρόσωπα, κυβερνήσεις, αγορές) περίμεναν τα νέα από τους επιστήμονες. Θα έβρισκαν εμβόλιο ή φάρμακο και πότε; Θα προλάβαινε η οικονομία να ξεφύγει από την καταστροφή; Λόγω βέβαια της πρωτοφανούς πίεσης, της σημασίας και του κινήτρου, η ένταση της έρευνας υπήρξε πρωτοφανής. Η χρηματοδότηση τεράστια για τα δεδομένα του χώρου και η ανταλλαγή επιστημονικών δεδομένων καταλυτική. Αποτέλεσμα όλων αυτών, το περίφημο εμβόλιο κατά του ιού. Ήδη διαθέσιμο από την 1η εταιρεία και σύντομα από πολλές άλλες. 

    Η επιστήμη μας έκανε το δώρο. Τώρα εναπόκειται σε Κυβερνήσεις και πολίτες να κάνουν ό,τι χρειάζεται. Οι πρώτες να οργανώσουν μια πολύ σύνθετη διαδικασία, οι δεύτεροι να φερθούν ορθολογικά και με κοινωνική ενσυναίσθηση. Κι εδώ αρχίζουν οι δυσκολίες. Πέρα από τα οργανωτικά, το κύριο θέμα είναι οι εξάρσεις ανορθολογισμού που βρίσκουν πάλι έδαφος να εκδηλωθούν. Το τι βλέπουμε να γράφεται είναι εξωφρενικό. 

    Σπεύδω, να προλάβω ενστάσεις. Δεν μιλώ για την εύλογη επιφύλαξη μπροστά σε μία ανακάλυψη. Αυτή που θέλει να δει κάποια τεκμήρια πριν βγάλει ένα πιο ασφαλές συμπέρασμα. Αυτήν την καλωσορίζω ως ένδειξη μιας ορθολογικής προσέγγισης. Από αυτό όμως, έως τις άναθρες κραυγές, από πρόσωπα κατά τεκμήριο αναρμόδια, που δεν ανησυχούν απλώς, αλλά είναι και απόλυτα βέβαια και οργισμένα απέναντι σε μια δήθεν ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον μας, υπάρχει χαοτική απόσταση. 

    Ψευδοεπιστημικές απόψεις, συχνά με πολιτική στόχευση, που δεν δικαιολογούνται. Πρώτα απ’ όλα, δεν έχουν ειρμό, συνοχή. Τα εμπεριέχουν όλα. Τι θέλουν να μας κάνουν δηλαδή; Και ποιοι; Έχει κάποιο ιδιαίτερο "καημό" αυτή, αλλά και κάθε άλλη Κυβέρνηση, να μας... βάλει τσιπ (λες και δεν είμαστε μ’ ένα κινητό στο χέρι) ; Ή ακόμα χειρότερα να μας κάνει... "ζόμπι", όπως έλεγε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας;  

    Δεν χωρεί ανάλυση εδώ. Απλά να επισημάνουμε σε εκείνους που δίνουν βαρύτητα σε τέτοια σενάρια, πως καλές οι χαλαρές συζητήσεις σε παρέες, αλλά το πράγμα σοβαρεύει, όταν μιλάμε για τη δημόσια υγεία. Τόσο λίγο εμπιστευόμαστε τις επίσημες διαβεβαιώσεις; Όσο και αν πράγματι πολλά μπορεί κανείς να σύρει διαχρονικά στο κράτος, πάντως σε τέτοια θεμελιώδη σε εκείνο βασιζόμαστε. Να μας προφυλάξει από ένα σεισμό, να μας σβήσει μια φωτιά, να διανείμει το νερό που πίνουμε. Δεν ξέρω πολλούς να έχουν κάνει ανάλυση στο Γενικό Χημείο…Εμπιστευόμαστε την επίσημη πιστοποίηση. 

    Ε λοιπόν τώρα εδώ, όλοι οι αρμόδιοι φορείς μας διαβεβαιώνουν πως υπάρχει ασφάλεια. Αν δεν το πιστεύουμε, πόσο μάλλον αν πιστεύουμε πως υπάρχει γνώση επικινδυνότητας και δόλος να μας προκληθεί ζημιά, αυτό είναι πολύ σοβαρό. Θα μιλούσαμε για μια τεράστια συνωμοσία εις βάρος μας, ένα έγκλημα ισοδύναμο πραξικοπήματος. Από εκείνα που δικαιολογούν κανονική εξέγερση. Είμαστε εκεί; Θέλουμε να…πάρουμε τα όπλα; Εκεί θα οδηγούσε λογικά η στάση μας, και όχι μόνο στην εκτόνωση μέσω δηλητηριωδών σχολίων, με θυμωμένα προσωπάκια και γελάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης!

    Σχετικά με τα εμβόλια, διαχρονικά υπήρχαν οι ενάντιοι. Το αντιεμβολιαστικό κίνημα. Η επιστημονική κοινότητα τα έχει απαντήσει. Όπως και η ζωή. Αν δεν υπήρχαν τα εμβόλια ακόμα θα πεθαίναμε, ήδη από παιδιά, πχ από διφθερίτιδα και τέτανο. Ευτυχώς, αυτά δεν μας απασχολούν πια. Το ίδιο θα συμβεί και με τον κορωνοϊό, αν κάνουμε ό,τι και με τα άλλα. Γιατί ακόμα και αυτοί που διαφωνούν πχ με το παρόν εμβόλιο, έχουν σίγουρα κάνει τα υπόλοιπα ως παιδιά και προστατεύτηκαν. 

    "Ναι, αλλά τα άλλα δημιουργήθηκαν μετά από χρόνια", λένε. Πέρα από όσα γράψαμε παραπάνω που δικαιολογούν την ταχύτητα (χρήματα, ανθρώπινο δυναμικό, υπάρχοντα δεδομένα από άλλες έρευνες), να πούμε πως κι ένας υπολογιστής το 1960 (όταν φτιάχτηκαν άλλα εμβόλια) πάσχιζε με τις ώρες για να κάνει μία απλή πράξη. Η σύγκριση με τις σύγχρονες δυνατότητες, συντριπτική. Όταν μπορούμε και διαβάζουμε σε ώρες το ανθρώπινο γονιδίωμα, είναι εύλογο να μπορούμε σε μερικούς μήνες να στοχοποιούμε τα αδύναμα σημεία ενός ιού. 

    Και οι παρενέργειες; Καταρχάς, όλα τα φάρμακα έχουν δυνητικές παρενέργειες. Αρκεί να δούμε σε οποιοδήποτε σκεύασμα τη σχετική παράγραφο. Σου σηκώνεται η τρίχα. Αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα έπρεπε να παίρνει το οτιδήποτε. Κι όμως, η Ελλάδα είναι από τις χώρες με την υψηλότερη κατανάλωση φαρμάκων. Το θέμα είναι στατιστικό. Οι παρενέργειες αφορούν ένα συντριπτικά μικρό και προσδιορισμένο (επιτρεπτό όριο που θέτουν οι αρχές) δείγμα περιπτώσεων. Αποτελούν ένα υπολογισμένο και αποδεκτό "ρίσκο", μπροστά στην ωφέλεια του όποιου φαρμάκου. 

    Το εμβόλιο έρχεται σε μια κρίσιμη καμπή. Για την παγκόσμια οικονομία και την προσωπική και κοινωνική μας ισορροπία. Είναι μια κύρια οδός για την επιστροφή στην κανονικότητα. Να "μείνουμε μέσα" δεν το θέλουμε άλλο. Τώρα, μας δίνεται ο δρόμος για την έξοδο. Θα τον ακολουθήσουμε ή θα μείνουμε "λαθρεπιβάτες", πατώντας στην υπευθυνότητα των άλλων; Για να επανέλθει η ζωή μας, χρειαζόμαστε μια κρίσιμη μάζα. Ας επιλέξει ο καθένας ποια στάση τον αντιπροσωπεύει. 

    * Νίκος Κασκαβέλης, δικηγόρος (ΜΔΕ, MSc)

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ