Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 08-Μαϊ-2019 00:03

    Η τεράστια δύναμη της ιδεολογίας

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιάννη Νικολή 

    Σπάνια αναλογιζόμαστε τι μας  επηρεάζει βαθιά και μας καθορίζει. Ένας από τους παράγοντες με τεράστια επίδραση στο τι είμαστε, τι επιδιώκουμε για τον εαυτό μας, πώς μιλάμε, τι στηρίζουμε για το μέλλον της χώρας και πολλά άλλα  είναι ό,τι ονομάζουμε Ιδεολογία.

    Εκ  των πραγμάτων είναι απαραίτητος και ένας ορισμός της έννοιας. Ως Ιδεολογία, λοιπόν, ορίζεται ένα σύνολο αξιών, αντιλήψεων, ερμηνειών για τον κόσμο, οραμάτων, φιλοδοξιών που ενσωματώνει ένα άτομο αλλά και σύνολα ατόμων. Όταν μια ιδεολογία "κυριαρχεί" σε ένα έθνος-(λαό)-κοινωνία είναι βέβαιο ότι θα παραχθούν αποτελέσματα με βάση τις αντιλήψεις που υιοθετούν τα μέλη της.

    Ελάχιστες φορές υπάρχει εξέταση και εμβάθυνση στο πώς επέδρασε για παράδειγμα η "ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ" στη λειτουργία του Νεοελληνικού Έθνους. Ελάχιστα ακόμη δίνεται βαρύτητα στην επίδραση των Ιδεών που περιέχονται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ ή αν θέλετε στο Κουμμουνιστικό Μανιφέστο. Εμφανώς αυτά τα κείμενα και άλλα παρόμοια επηρέασαν βαθύτατα τους ανθρώπους που τα διάβασαν και αποδέχτηκαν το περιεχόμενό τους.

    Κι’ άλλωστε μπορεί ο καθένας να αναλογιστεί πόσο καθοριστικό είναι να πει κάποιος μια φράση όπως οι παρακάτω: 

    -Είμαι δεξιός
    -Είμαι αριστερός
    -Είμαι φιλελεύθερος

    Ή, όποια, ανάλογη φράση που δηλώνει ένα σύνολο ιδεών και αντιλήψεων. Μόλις δηλωθεί ένα, "Είμαι φιλελεύθερος" για παράδειγμα, συντελείται μια ολόκληρη εσωτερική κοσμογονία. Αντιλαμβάνομαι και εξηγώ τον κόσμο με βάση το σύνολο ιδεών και αντιλήψεων που εμπεριέχονται στην Ιδεολογία "Φιλελευθερισμός", ακόμη κι αν δεν ξέρω με ακρίβεια ή επάρκεια αυτές τις ιδέες.

    Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και όταν κάποιος δηλώνει "Είμαι αριστερός" κλπ. Αμέσως η κοσμογονία "μέσα" του δημιουργεί ένα είδος ταυτότητας που οδηγεί σε στάσεις και επιλογές πολλές φορές καθοριστικές για τη ζωή. Το είμαι "Αριστερός" ή "Κομμουνιστής" σημαίνει (κατά την εκδοχή της συγκεκριμένης ιδεολογίας) ότι θα αγωνίζομαι για το "κοινό καλό" για τους αδύνατους και καταφρονεμένους που είναι θύματα της εκμετάλλευσης των πλουσίων και πολλά άλλα σχετικά...

    Όταν κάποιος εμφορείται από την (όποια) συγκεκριμένη ιδεολογία οι αντίπαλες Ιδεολογίες του φαίνονται a priori ανακριβείς και ανόητες. Πώς είναι δυνατόν να μην βλέπει κάποιος την εκμετάλλευση και την καταπίεση των φτωχών ή την αναγκαιότητα της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης για την ανατροπή του συστήματος;...

    Αντίστοιχα όταν ο κόσμος "θεάται" από μια Λαϊκοδεξιά αντίληψη. Τα πράγματα τότε "φαίνονται" αλλιώς.  Οι παραδοσιακές αξίες (παλαιότερα μιλούσαν για Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια) είναι σημαντικές. Καλή είναι και η επιχειρηματικότητα, κατά τους λαϊκοδεξιούς, αλλά υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση του κράτους. Το κράτος και κατ’ αυτούς πέραν του ελέγχου και της καθοδήγησης έχει και αναδιανεμητικό χαρακτήρα που τους φέρνει αρκετά κοντά στους Σοσιαλδημοκράτες.

    Οι τοποθετήσεις, η θέαση του κόσμου, με βάση την ιδεολογική επιλογή που έχει προηγηθεί είναι εμφανώς καθοριστική. Σ’ αυτόν τον χώρο, της Ιδεολογίας δηλαδή, εδώ και πολλά χρόνια η κάθε light ή pure κολεκτιβίστικη αντίληψη έχει δώσει το μεγάλο βάρος. Χονδρικά προβάλλουν ως όραμα και διεκδίκηση μια κοινωνία, στην οποία το κράτος φροντίζει τον καθένα "πλήρως" και "δωρεάν". Το υψηλό "ιδανικό" τους είναι το κράτος να φροντίζει τον καθένα "σύμφωνα με τις ανάγκες του...". Κοντά σ’ αυτό και η κατάργηση της "εκμετάλλευσης" και η "ισότης".

    Εννοείται ότι οι κολεκτιβιστές κρύβουν κρίσιμες πλευρές της πραγματικότητας. Υπάρχουν και οι "ειλικρινείς" κολεκτιβιστές, που τους λένε και χρήσιμους ηλίθιους, και οι οποίοι πράγματι δεν βλέπουν κρίσιμες πλευρές της πραγματικότητας. Κυρίως κρύβουν ή αποφεύγουν να δουν ποιοι παράγουν τον πλούτο και ποιοι πληρώνουν για τις "δωρεάν" πανάκριβες κρατικές παροχές. Φυσικά δεν "ανακοινώνουν" και τον ρόλο που επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους τα ηγετικά κλιμάκια της νομενκλατούρας. Τον ρόλο δηλαδή του αδρά αμειβόμενου σχεδιαστή-καθοδηγητή του κράτους που παρέχει "δωρεάν" παιδεία, υγεία και κάθε είδους αγαθό...

    Όμως η "Ιδεολογία" είναι τόσο ισχυρή που όλα αυτά (ανακρίβειες, μύθους και Ψέματα) τα κάνει να φαίνονται μικρά, ασήμαντα. Αντί να μιλούν για τη σημασία των "παραγωγών" πλούτου μιλούν για την ανάπτυξη των "παραγωγικών δυνάμεων" που κατ’ αυτούς απλώς συμβαίνει... Δεν μιλούν καθόλου για την αρπαγή των χρημάτων-αξιών από τους παραγωγούς για να τα δώσουν κατά πώς αυτοί ορίζουν... Μιλούν για το δίκαιο όλοι οι άνθρωποι να καλύπτουν τις ανάγκες τους  και να είναι ίσοι ανεξάρτητα με το τι παράγουν...

    Μπροστά σ’ αυτά τα οράματα και τις στοχεύσεις της αριστεράς τα επιχειρήματα και τα οράματα των κρατιστών (Λαϊκοδεξιών και Σοσιαλδημοκρατών) καταρρέουν. Και καταρρέουν διότι δεν αμφισβητείται ότι το κράτος είναι αυτό που θα "παρέχει", θα αναδιανέμει, θα φροντίζει... Ουσιαστικά δεν μπορούν να αρθρώσουν ουσιαστική διαφωνία καθώς αποδέχονται το μεγάλο κράτος του κοινού καλού που φροντίζει... Αρπάζοντας τις αξίες που άλλοι παράγουν. 

    Σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε στην Ελλάδα (και όχι μόνο). Στο σημείο δηλαδή όπου ο Σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώνουν τα χρήματα των άλλων.  Και εδώ ακριβώς αρχίζουν οι τεράστιες ευθύνες της Ελληνικής διανόησης η οποία αποδέχτηκε πλήρως και απολύτως τις ιδέες των  light και pure κολεκτιβιστών και τις ανέδειξε στο μεγάλο όραμα της Ελληνικής Κοινωνίας. Το πολύ πολύ να αρθρώθηκε και μια αμφισβήτηση του τύπου καλές αυτές οι ιδέες αλλά ανεφάρμοστες...

    Και όταν η διανόηση της χώρας, μαζί τις διάφορες πολιτικές ηγεσίες αφομοίωσε αυτές τις ιδέες και αφομοιώθηκε εντός αυτών, πώς θα μπορούσαν οι πολίτες να ανακαλύψουν άλλες ιδέες για την κοινωνία; Και οι ιδέες (η Ιδεολογία) που μπορεί να αντιπαρατεθεί επί της ουσίας σ’ όλα αυτά ήταν και είναι οι ΙΔΕΕΣ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

    Οι ιδέες δηλαδή που θέτουν ως κέντρο τον Άνθρωπο ως βουληφόρο όν που μοχθεί για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής του. Τον Άνθρωπο που εργάζεται, παράγει, πλουτίζει. Χωρίς φυσικά να αποκλείεται η πιθανότητα της αποτυχίας και της φτώχειας αλλά και με πολλές δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Είναι οι ίδιες ιδέες που θέτουν ως ζητούμενο μια κοινωνία ευθύνης, αριστείας και επιλογών.

    Τις ιδέες αυτές εδώ και πολλά χρόνια η Ελληνική Κοινωνία (και όχι μόνο) ουσιαστικά τις αγνοεί. Για την προβολή τους ούτε λόγος. Η κολεκτιβίστικη αριστερά όμως light (που μας κυβερνά) & pure πρόβαλλε με ιδιαίτερη έμφαση, συνέπεια και επιμονή τις ιδέες και τα οράματά της.  Οι κρατιστές αντίπαλοί της (Λαϊκοδεξιοί και Σοσιαλδημοκράτες) το μόνο που αντέταξαν ήταν ότι οι αριστεροί είναι αναποτελεσματικοί (παρ’ όλες τις ωραίες ιδέες τους). Οι Φιλελεύθεροι απλώς δεν υπήρχαν...

    Εκεί βέβαια η κάθε αριστερά επέλασε αμαχητί καθώς είπε: Εμείς θα τα κάνουμε καλά...

    * Φιλελεύθερος Χώρος: Το σύνολο των ανθρώπων που έχουν μικρή ή μεγαλύτερη σχέση και επαφή με τις ιδέες της Ελευθερίας και σε κάποιο βαθμό τις υποστηρίζουν. Είναι διεσπαρμένοι σε διάφορα κόμματα ή και μακριά από οποιαδήποτε πολιτική ενασχόληση. Πολλές φορές αντιπαρατίθενται με δριμύτητα και αλληλοαπορρίπτονται καθώς οι ιδεολογικές τους αφετηρίες και αναφορές είναι ποικίλες και δεν συγκροτούν ένα ενιαίο ρεύμα. 
    Εντός αυτού του χώρου υπάρχουν άνθρωποι με υψηλό ήθος και γενικότερη απήχηση αλλά και κομματάνθρωποι "έτοιμοι" και "διψασμένοι" για εξουσία…

    **O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα (2018) ίδρυσε το "ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ" και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός".

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων