Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 08-Μαρ-2022 10:50

    Τι πετυχαίνει η Τουρκία με τη συνάντηση Λαβρόφ - Κουλέμπα

    Τι πετυχαίνει η Τουρκία με τη συνάντηση Λαβρόφ - Κουλέμπα
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ και της Ουκρανίας, Ντίτρο Κουλέμπα την οποία θα συντονίσει την Πέμπτη ο Τούρκος ομόλογός τους, Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στο περιθώριο του Διπλωματικού Φόρουμ της Αττάλειας, αποτελεί πηγή ελπίδας (άγνωστο πόσο βάσιμης) για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Αποτελεί επίσης μιαν αναμφισβήτητη επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας.

    Η μέχρι τώρα υψηλότερου επιπέδου επαφή μεταξύ των εμπόλεμων μερών αποσπά το διεθνές ενδιαφέρον από τις αλλεπάλληλες συναντήσεις Ουκρανών και Ρώσων διαπραγματευτών που πραγματοποιούνται, διαρκούντος του πολέμου, στο έδαφος της Λευκορωσίας και δεν έχουν αποδώσει κάτι το απτό.

    Αισιοδοξία δεν επιτρέπει βέβαια, παρά την αναβάθμιση των επαφών σε πολιτικό επίπεδο, ούτε το ραντεβού της Αττάλειας, στον βαθμό που η μεν Ρωσία έχει διαμηνύσει δια στόματος Πούτιν ότι θα συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις μέχρις ότου επιτύχει τους στόχους που έχει θέσει, η δε Ουκρανία είναι τρόπον τινά "αιχμάλωτη” των παροτρύνσεων και πιέσεων της Ηνωμένων Πολιτειών να συνεχίσει να μάχεται τον μεγάλο ανταγωνιστή τους, χωρίς άμεση εμπλοκή των ιδίων.

    Χαρακτηριστικό άλλωστε είναι το σχόλιο της εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρίας Ζαχάροβα, η οποία στο σκωπτικό ύφος που έχει υιοθετήσει εξέφρασε την ευχή να μην έχει δολοφονηθεί μέχρι την Πέμπτη ο Κουλέμπα

    Όμως ακόμη και αν η συνάντηση Λαβρόφ-Κουλέμπα καταλήξει σε ναυάγιο, και μόνo η διοργάνωσή της θα αφήσει κερδισμένους τους οικοδεσπότες, οι οποίοι κατοχυρώνονται σε έναν ρόλο που διεκδικούσαν αρκετοί (λ.χ. το Ισραήλ).

    Το ραντεβού της Αττάλειας αποτελεί αποτέλεσμα της τηλεφωνικής επικοινωνίας, διάρκειας μίας ολόκληρης ώρας, που είχαν την Κυριακή ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ταγίπ Ερντογάν, με τον Τούρκο ηγέτη να τονίζει ότι επείγει γενική κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, ώστε να διευκολυνθεί η διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης και να δημιουργηθεί το έδαφος για μια πολιτική επίλυση της κρίσης.

    (Το θέμα των ανθρωπιστικών διαδρόμων, για την εκκένωση των πολιορκούμενων πόλεων από τους αμάχους αποτελεί το κύριο αντικείμενο και των συνομιλιών στη Λευκορωσία, με την ουκρανική πλευρά να αρνείται ωστόσο τη δημιουργία διόδων που καταλήγουν στη Ρωσία. Για την τελευταία, η απομάκρυνση των αμάχων αποτελεί κίνηση που θα διευκόλυνε περαιτέρω στρατιωτικές κινήσεις για την κατάληψη των πόλεων, ενώ η υποδοχή των απομακρυνομένων, πέρα από το όποιο επικοινωνιακό μήνυμα εκπέμπει, αποτελεί και τρόπο να εξασφαλισθεί ότι δεν θα διαφύγουν τυχόν ένοπλοι που θα μπορούσαν να συνεχίσουν τη μάχη από άλλο μέτωπο).

    Η παρεμβολή του Ερντογάν, την οποία ο Πούτιν, άσχετα από τις πραγματικές του προθέσεις, δεν είχε λόγο να μην ανεχθεί, φωτίζει αποκαλυπτικά τη στάση που τηρεί η Τουρκία αφότου ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία: Από τη μια ηχηρή πολιτική καταγγελία της ρωσικής εισβολής και συνυπογραφή του καταδικαστικού ψηφίσματος στα Ηνωμένα Έθνη και από την άλλη αποφυγή υιοθέτησης κυρώσεων και αποχή της Τουρκίας στην ψηφοφορία του Συμβουλίου της Ευρώπης με θέμα την αποβολή της Ρωσίας. Από τη μία χορήγηση στην Ουκρανία μη επανδρωμένων αεροσκαφών Bayraktar και από την άλλη ενεργοποίηση της Σύμβασης του Μοντρέ για κλείσιμο των Στενών σε πολεμικά σκάφη κατά τρόπο τέτοιο, ώστε ενώ εμφανίζεται ως ανταπόκριση σε σχετικό αίτημα του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι να παρεμποδίζει περισσότερο την πρόσβαση σκαφών του ΝΑΤΟ παρά της Ρωσίας.

    Και για όλα αυτά, ο "επιτήδειος ουδέτερος”, όπως αποκλήθηκε η Τουρκία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εξασφαλίζει τις ευχαριστίες ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας ταυτοχρόνως. Η δυσφορία που εξέφρασε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ σε τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Ερντογάν για το ότι η Τουρκία, χώρα υποψήφια προς ένταξη στην Ε.Ε., δεν ευθυγραμμίζεται με τις ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας προφανώς έφτασε σε ώτα μη ακουόντων. Άλλωστε ο Ερντογάν δεν παρέλειψε να δηλώσει πόσο προσβλητική για την χώρα του, που διεξάγει ενταξιακές συνομιλίες εδώ και είκοσι χρόνια, είναι η συζήτηση για ένταξη της εμπόλεμης Ουκρανίας με διαδικασίες fast track.

    Η άμεση κατοχύρωση των τουρκικών οικονομικών συμφερόντων (και η εκμετάλλευση και νέων ευκαιριών, όπως καταδεικνύει η εκτίναξη των τουρκικών αερομεταφορών, λόγω του αμοιβαίου αποκλεισμού των εναέριων χώρων Ε.Ε. και Ρωσίας) αποτελεί το πρώτο κίνητρο για την στάση του Ερντογάν – όχι όμως και το βαθύτερο.

    Ο Τούρκος ηγέτης, που δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να κόψει τις γέφυρες ούτε με τη Μόσχα ούτε με το Κίεβο, αλλά να αξιοποιήσει υπέρ της περιφερειακής σταθερότητας αυτό το τουρκικό προνόμιο, είναι υποχρεωμένος να λάβει υπόψη του τα τεράστια ποσοστά αντιαμερικανισμού που παγίως καταγράφονται στη χώρα του, αλλά και να σκεφτεί τις στρατηγικές επιπτώσεις τυχόν επιλογών που θα τον άφηναν "μόνο απέναντι στον Πούτιν”.

    Άλλωστε η στάση της Τουρκίας δεν είναι κάτι το μοναδικό – αν και το καθιστά οπωσδήποτε ιδιαίτερο το γεγονός ότι αναφερόμαστε σε χώρα του ΝΑΤΟ. Από τον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ μέχρι το Πακιστάν και την Ινδία, η περιφέρεια της ευρασιατικής ενδοχώρας κινείται με τη λογική της μη ένταξης σε κλειστά στρατόπεδα και της διαφοροποίησης των ενεργειακών, αμυντικών και επενδυτικών της επιλογών. Είναι για αυτήν η εποχή των σχέσεων "α λα καρτ” - εντελώς αναντίστοιχη με έναν Ψυχρό Πόλεμο τέτοιας έντασης.  

    Διαβάστε επίσης:

    * Τσαβούσογλου: Η Τουρκία θέλει να γίνει διαμεσολαβητής συνάντησης Λαβρόφ-Κουλέμπα

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ