Συνεχης ενημερωση

    Κυριακή, 18-Απρ-2021 08:12

    Το σαμποτάζ στη Νατάνζ ίσως ήταν αυτό που έψαχνε το Ιράν

    Πυρηνικό πρόγραμμα Ιράν
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η επιχείρηση σαμποτάζ εναντίον της μεγαλύτερης μονάδας εμπλουτισμού ουρανίου στη Νατάνζ του Ιράν, στις 11 Απριλίου, ήταν η πιο πρόσφατη ισραηλινή (κατά τους ισχυρισμούς της Τεχεράνης) προσπάθεια να αντιστραφεί το πυρηνικό έργο της Τεχεράνης. Τον Ιούλιο του 2020, ένα προηγμένο εργοστάσιο φυγοκέντρησης στο ίδιο συγκρότημα υπέστη ισχυρή έκρηξη από μια βόμβα που προκάλεσε σημαντικές ζημιές στην εγκατάσταση και ώθησε τις ιρανικές αρχές να κατασκευάσουν μια αντίστοιχη εγκατάσταση υπογείως. Την έκρηξη ακολούθησε η δολοφονία, τον Νοέμβριο, του Mohsen Fakhrizadeh, επικεφαλής αρχιτέκτονα του προγράμματος ατομικής ενέργειας του Ιράν.

    Ο Fereydoun Abbasi-Davani, πρόεδρος της ιρανικής κοινοβουλευτικής επιτροπής ενέργειας, που επέζησε ο ίδιος από μια απόπειρα δολοφονίας το 2010, χαρακτήρισε την πρόσφατη επίθεση ως "ένα αρκετά περίπλοκο εγχείρημα" που αφορούσε μια έκρηξη που έπληξε την τυπική ισχύ της μονάδας εμπλουτισμού, καθώς και το σύστημα έκτακτης ανάγκης που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για τους φυγοκεντρητές. Αντιπροσωπεύοντας την τεταμένη αμτόσφαιρα που επικρατούσε μεταξύ των σκληροπυρηνικών στην Τεχεράνη, ο Alireza Zakani, ο επικεφαλής του ερευνητικού κέντρου του ιρανικού κοινοβουλίου, υποστήριξε ότι μια "κατάλληλη απάντηση" θα ήταν "εμπλουτισμός σε καθαρότητα άνω του 60%" - κάτι που η Τεχεράνη έκανε πράξη.

    Παρά τις φλογερές διαμαρτυρίες και τις υποσχέσεις, η πρώτη επίσημη αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να υποβαθμίσει το γεγονός κάνοντας λόγο για μπλακάουτ, υποδηλώνοντας ότι το Ιράν πιθανότατα αποφάσισε να παραμείνει ήρεμο και να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Βιέννη για την πυρηνική συμφωνία, αλλά πιθανώς με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Ενώ ο Ali Akbar Salehi, επικεφαλής του Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας του Ιράν (AEOI), καταδίκασε την επίθεση ως πράξη "πυρηνικής τρομοκρατίας", ο εκπρόσωπος του AEOI, Behrouz Kamalvandi, επιβεβαίωσε δημοσίως την ίδια ημέρα ότι το περιστατικό δεν είχε προκαλέσει ανθρώπινα θύματα ή ραδιενεργές επιπτώσεις. Για να εξαλειφθεί οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με την αλλαγή στη στάση της Τεχεράνης σχετικά με τις πυρηνικές συνομιλίες ως απάντηση στο σαμποτάζ στη Νατάνζ, ο προεδρικός εκπρόσωπος Ali Rabiei δήλωσε στους δημοσιογράφους την Τρίτη ότι το Ιράν "δεν θα πέσει στην παγίδα" της "προκλητικής επιχείρησης" του Ισραήλ. Αμφισβήτησε επίσης τους ισχυρισμούς των μέσων ενημέρωσης για κυβερνοεπίθεση ως την κύρια αιτία του συμβάντος, προσθέτοντας ότι ο δράστης έχει εντοπιστεί και ότι τα αντίποινα για την επίθεση θα πραγματοποιηθούν στο έδαφος του Ισραήλ. 

    Οι προσπάθειες της κυβέρνησης του Ιρανού Προέδρου Hassan Rouhani να κατευνάσει την πολιτική ένταση συνέπεσαν με την επίσκεψη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Sergey Lavrov στην Τεχεράνη για διαβουλεύσεις με τον Ιρανό ομόλογό του, Mohammad Javad Zarif, ο οποίος πήρε παρόμοια θέση έναντι των ανανεωμένων πυρηνικών διαπραγματεύσεων. "Οι Ισραηλινοί πίστευαν ότι αυτή η επίθεση θα εξασθενήσει τη θέση μας στις διαπραγματεύσεις της Βιέννης, αλλά αντίθετα θα ενισχύσει τη θέση μας", δήλωσε ο Zarif σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Lavrov την Τρίτη.

    Το σαμποτάζ δεν ήταν αρκετά συστηματικό για να αποκλείσει όλη την πυρηνική στρατηγική του Ιράν ή να το αποτρέψει από το να συνεχίσει να συμμετέχει σε πολυμερείς συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντίθετα, η Τεχεράνη φαίνεται να είναι σε θέση να αξιοποιήσει το καθεστώς της θυματοποίησης που κέρδισε, για να επιτύχει τον στόχο της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για πλήρη άρση των κυρώσεων, το οποίο κάτω από άλλες περιστάσεις θα μπορούσε να φαίνεται ως μαξιμαλιστική απαίτηση.

    Με άλλα λόγια, η επίθεση στη Νατάνζ όχι μόνο έδωσε στην Τεχεράνη μια νόμιμη δικαιολογία για να εγκαταστήσει αποτελεσματικότερους φυγοκεντρητές για μεγαλύτερο εμπλουτισμό ουρανίου χωρίς πολιτικό κόστος, αλλά μπορεί επίσης να περιορίσει την πίεση που θα μπορούσαν να του ασκήσουν η Μόσχα και το Πεκίνο για συμβιβασμό κατά τις διαπραγματεύσεις στη Βιέννη. Αυτό ειδικά εξυπηρετεί τα εγχώρια πολιτικά συμφέροντα των ιρανικών σκληροπυρηνικών ενόψει των προεδρικών εκλογών τον Ιούνιο, εξασφαλίζοντάς τους μια σχετικά αναπόφευκτη νίκη ανεξάρτητα από τη γραμμή πολιτικής που θα προωθήσουν όσον αφορά την ανακούφιση από τις κυρώσεις. Εάν η κυβέρνηση του Μπάιντεν καταφέρει να άρει όλες τις κυρώσεις της εποχής του Τραμπ ταυτόχρονα -όπως ζήτησε η Τεχεράνη-, οι σκληροπυρηνικοί που πρότειναν αυτή τη μαξιμαλιστική απαίτηση εξαρχής θα εμφανιστούν ως θριαμβευτές στο εσωτερικό. Και εάν η Ουάσινγκτον δεν το κάνει για οποιονδήποτε λόγο, οι σκληροπυρηνικοί θα εξακολουθούν να μπορούν να επιμείνουν νόμιμα στο ίδιο αίτημα για να σταματήσουν οι συνομιλίες, να νικήσουν τους μετριοπαθείς στην κάλπη και, στη συνέχεια, να συνεχίσουν να επιδιώκουν μέσω της διπλωματικής οδού για την ανακούφιση από τις κυρώσεις.

    Ανεξάρτητα από το πώς το σαμποτάζ του Ισραήλ στην υπόγεια εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου στη Νατάνζ επηρεάζει τις διαπραγματεύσεις ανανέωσης του Κοινού Συνολικού Σχεδίου Δράσης (JCPOA) στη Βιέννη, η μεγαλύτερη στρατηγική συνέπεια είναι η περαιτέρω ευθυγράμμιση του κατά τα άλλα δυσαρεστημένου κοινού του Ιράν με την ιρανική κυβέρνηση σχετικά με την πυρηνική πολιτική. Αυτή η ευθυγράμμιση, που δημιουργήθηκε με βάση την κοινή αντίθεση στους ξένους εχθρούς του Ιράν, μπορεί να συμβάλει στην παραγωγή μιας άνευ προηγουμένου συλλογικής υποστήριξης για την ατομική βόμβα ως απαραίτητου τελικού αποτρεπτικού μέσου.

    Μια τέτοια επιλογή, βέβαια, προσώρας παραμένει απίθανη. Αλλά δεν θα είναι αδικαιολόγητη εάν οι διπλωματικές προσπάθειες αποτύχουν να αντιστρέψουν την εκστρατεία μέγιστης πίεσης των ΗΠΑ που προκαλεί οικονομική ασφυξία στο Ιράν. Εάν το Κοινό Συνολικό Σχέδιο Δράσης καταρρεύσει, είτε από αμερικανική αδιαλλαξία είτε από ισραηλινή επιθετικότητα, δεν θα παραμείνει κανένας εύλογος τρόπος περιορισμού του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης εκτός από τον πόλεμο. Και εάν ξεσπάσει πόλεμος, δεν θα υπάρξει καμία εγγύηση ότι το Ιράν δεν θα επιλέξει την ατομική βόμβα ως λύση.

    Πηγή: Foreign Policy

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ