Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 29-Ιαν-2020 10:42

    Τι επιχειρείται με την επίσκεψη Νετανιάχου στη Μόσχα

    Τι επιχειρείται με την επίσκεψη Νετανιάχου στη Μόσχα
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Η Ουάσιγκτον ήταν χθες. Σήμερα, όμως, ευθύς μετά την παρουσίαση του 80σέλιδου σχεδίου του Ντόναλντ Τραμπ για την επίλυση του Μεσανατολικού, ο Βενιαμίν Νετανιάχου μεταβαίνει κατευθείαν στη Μόσχα για συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

    Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός γνωρίζει τη ρωσική πρωτεύουσα καλά. Την επισκέφθηκε από δύο φορές το 2016 και το 2017 και από τρεις φορές το 2018 και 2019. Στη σκιά της αμερικανο-ισραηλινής "ειδικής σχέσης” οι επαφές του εβραϊκού κράτους με τη Ρωσία ενισχύονται διαρκώς. Σχεδόν υποχρεωτικά: η ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία από το 2015 αποτελεί τον "μοχλό” με τον οποίο η Μόσχα οδήγησε όλους τους παίκτες της Μέσης Ανατολής να της αναγνωρίσουν αναβαθμισμένο ρόλο συνομιλητή.

    Αλλά και η ισραηλινή πολιτική ηγεσία ανταποκρίνεται. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ο Ρώσος πρόεδρος επισκέφθηκε το Ισραήλ, επικεφαλής πολυμελούς αντιπροσωπείας, για να μετάσχει ως ένας εκ των ομιλητών στην σύναξη διεθνών ηγετών με την οποία τιμήθηκε, 75 χρόνια μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Άουσβιτς, η Ημέρα Μνήμης των Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος.

    Άλλωστε, το πρόγραμμα περιλάμβανε και μιαν ειδικά ρωσική πινελιά: τα αποκαλυπτήρια από τον δήμαρχο Ιερουσαλήμ, ενώ απαγγέλλονταν στίχοι της Αχμάτοβα και ο Σεργκέι Λαβρόφ σκούπιζε τα δάκρυά του, του μνημείου για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα (ανάμεσά τους και ο μεγαλύτερος αδελφός του Πούτιν) της θρυλικής πολιορκίας του Λένινγκραντ.

    Παρά τους "πολέμους μνήμης” που έχει κινητοποιήσει η σύγκρουση του Πούτιν με τους Πολωνούς ιθύνοντες ως προς τον ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στο ξέσπασμα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, το Ισραήλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να αναθέσει, σε μία τελετή που αφορά τον πυρήνα της εθνικής του ιδεολογίας, τον κεντρικό ρόλο στον Ρώσο πρόεδρο. Και η χειρονομία ασφαλώς θα ανταποδοθεί τον Μάιο, όταν η Μόσχα θα μνημονεύσει μεγαλειωδώς την συμπλήρωση 75 ετών από τη μέρα της "Μεγάλης Νίκης”.

    Σημαίνουν όλα αυτά ευθυγράμμιση και ως προς τα τρέχοντα πολιτικά διακυβεύματα; Κάθε άλλο. Σημαίνουν όμως ότι σε αντίθεση με τη λογική των τελεσιγράφων και των κυρώσεων, που μοιάζει να είναι η τελευταία εναπομείνασα διπλωματική δεξιότητα της Ουάσιγκτον, άλλοι καλλιεργούν την τέχνη του να κρατούν σε τροχιά αυτούς ακριβώς με τους οποίους τους χωρίζουν σοβαρές διαφωνίες.

    Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σχέσεις δεν διεκόπησαν ούτε μετά την κατάρριψη στη Συρία ρωσικού αεροσκάφους με ευθύνη της ισραηλινής πλευράς. Ο δε Πούτιν δεν χάνει την ευκαιρία να θυμίζει ότι μετά την μετανάστευση ενός εκατομμυρίου πρώην Σοβιετικών πολιτών τη δεκαετία του '90 στο εβραϊκό κράτος, το Ισραήλ αποτελεί οιονεί τμήμα του "ρωσόφωνου κόσμου”

    Το Ισραήλ ασφαλώς δεν ξεχνά ότι η Ρωσία στάθηκε εμπόδιο σε μιαν ευπρόσδεκτη για το ίδιο αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό. Δεν μπορεί να ξεχνά όμως και το ότι το ρωσικό εγχείρημα πέτυχε.

    Η απόπειρα της κυβέρνησης Νετανιάχου να μεταστρέψει σε αντι-ιρανικό σάλπισμα το "Ποτέ Ξανά” των εκδηλώσεων μνήμης στην Ιερουσαλήμ πιθανότατα δεν άγγιξε την ρωσική αντιπροσωπεία. Βρισκόμαστε άλλωστε σε μία συγκυρία κατά την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία ετοιμάζεται να ενταχθεί στο Σύμφωνο της Σαγκάης και πληροφορίες θέλουν το ρωσικό σύστημα πλοήγησης Glonass να εξηγεί την ευστοχία των πρόσφατων ιρανικών πληγμάτων σε αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ, προς αντεκδίκηση της δολοφονίας Σολεϊμανί.

    Από την άλλη πλευρά, όμως, η Ρωσία είναι μια χώρα που σε καμία περίπτωση δεν μοιράζεται τα "επαναστατικά” οράματα των Ιρανών ιθυνόντων για την περιοχή και για την "απελευθέρωση” της Ιερουσαλήμ ειδικότερα. Από αυτή την άποψη, ενδιαφέρεται ταυτοχρόνως να προσεταιρίζεται και να χαλιναγωγεί την Τεχεράνη – και κάθε άλλη δύναμη της περιοχής, όπως θύμισε μόλις σήμερα η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών για την ανάγκη αποφυγής μονομερών ενεργειών στην ανατολική Μεσόγειο.

    Σε αυτό το πλαίσιο, η ρωσική διπλωματία δεν έχει συμφέρον ούτε να υιοθετήσει ούτε όμως και να απορρίψει ασυζητητί το "ντιλ του αιώνα” για την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση που θα προσκομίσει στο Κρεμλίνο ο Νετανιάχου. Η ρητορική επιμονή της Μόσχας στην διαφύλαξη του διεθνούς δικαίου και οι παραδοσιακοί δεσμοί της με την παλαιστινιακή πλευρά της απαγορεύουν να δώσει το "πράσινο φως” σε ένα σχέδιο που επιχειρείται να επιβληθεί μονομερώς και παραβιάζει το κεκτημένο των αποφάσεων του ΟΗΕ για το Μεσανατολικό. Όμως η δημιουργική αμφισημία της δίνει τη δυνατότητα να αναδειχθεί ως μεσολαβητής σε έναν διάλογο που θα μπορούσε να επανεκκινήσει. Δηλ. ως ένας πραγματικά "τρίτος” στην διένεξη, αφότου η ταύτιση των ΗΠΑ με τη μία πλευρά έγινε επί των ημερών του Τραμπ αδιαμφισβήτητη.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων