Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 21-Απρ-2021 00:05

    Πώς το γερμανικό πολιτικό σύστημα έγινε άνω κάτω εν όψει εκλογών

    Πώς το γερμανικό πολιτικό σύστημα έγινε άνω κάτω εν όψει εκλογών
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Andreas Kluth

    Ένα ειδικό, συγκεκριμένο απότοκο των ομοσπονδιακών βουλευτικών εκλογών στη Γερμανία στις 26 Σεπτεμβρίου μοιάζει ήδη πολύ πιθανό. Μια γυναίκα με πνευματικό βάρος και εντυπωσιακές δεξιότητες στο τραμπολίνο, χωρίς ωστόσο κυβερνητική εμπειρία, θα γίνει είτε καγκελάριος είτε αντικαγκελάριος μετά τη διεξαγωγή τους.

    Το όνομά της είναι Annalena Baerbock. Είναι μία εκ των δύο ηγετών του φιλοπεριβαλλοντικού κόμματος "Οι Πράσινοι" και από αυτήν την εβδομάδα είναι επίσης υποψήφια να αντικαταστήσει την Angela Merkel ως καγκελάριος.

    "Δασύτριχοι χίπηδες"

    Το ότι η προσπάθειά της δεν θεωρείται ονειροπόλημα είναι από μόνο του εκπληκτικό. Το κόμμα της ιδρύθηκε το 1980, τη χρονιά που εκείνη γεννιόταν. Για χρόνια οι Πράσινοι έμοιαζαν περισσότερο ως πόλος συγκέντρωσης δασύτριχων χίπηδων παρά με ώριμη πολιτική δύναμη. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα κάθονται με άνεση στο πολιτικό κέντρο της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης.

    Έχοντας κερδίσει λιγότερο από 9% στις εκλογές του 2017, τώρα λαμβάνουν σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις άνω του 20%. Αυτό τους καθιστά το δεύτερο ισχυρότερο κόμμα μετά το συντηρητικό μπλοκ. Ακόμη πιο σημαντικό, η δυναμική τους φαίνεται επίσης να τους καθιστά απαραίτητους στη διαμόρφωση του επόμενου κυβερνητικού συνασπισμού.

    Είτε θα ηγηθούν μιας κυβέρνησης στην οποία θα συμμετέχουν και άλλα κόμματα, με καγκελάριο τον Baerbock είτε θα είναι ελλάσονες εταίροι των συντηρητικών, με την Baerbock να είναι δεύτερο τη τάξει μέλος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

    Κόντρα

    Εκείνο που καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο παράξενη είναι ότι οι συντηρητικοί της Γερμανίας άρχισαν απροσδόκητα να κινούνται κόντρα στους "τύπους". Συνήθιζαν να είναι γνωστοί για την πειθαρχία τους και να επικεντρώνονται στη νίκη, αποσπώντας με πέντε δικούς τους καγκελαρίους από το 1949 την ηγεσία της κυβέρνησης για 52 από τα 72 χρόνια της μεταπολεμικής Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων των 16 υπό τη Merkel. Η ίδια ωστόσο αποσύρεται αργότερα φέτος και στη θέση μιας κλασσικής, ήπιας διαδοχής, δύο πεισματάρικες και ισχυρές προσωπικότητες έδωσαν μάχη για την τιμή να αγωνιστούν να την διαδεχθούν στην Καγκελαρία.

    Νικητής είναι ο Armin Laschet, πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και νέος αρχηγός της Χριστιανικής Δημοκρατικής Ένωσης (CDU), του κόμματος το οποίο εκπροσωπεί το συντηρητικό εκλογικό κοινό σε 15 από τις 16 ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Η υποψηφιότητά του έγινε χθες Τρίτη δεκτή από τον αντίπαλό του, Markus Soeder. Πρόκειται για τον πρωθυπουργό της Βαυαρίας και ηγέτης της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης (CSU), η οποία υπάρχει μόνο σε αυτό το κρατίδιο και θεωρείται το "αδελφό κόμμα" της CDU εκεί.

    Κατά παράδοση, τα δύο κόμματα της κεντροδεξιάς "Ένωσης" σχηματίζουν κοινή κοινοβουλευτική ομάδα στην ομοσπονδιακή κάτω βουλή (Bundestag) και "κατεβάζουν" κοινό υποψήφιο για την Καγκελαρία. Σύμφωνα με την εθιμοτυπία, συμφωνούν φιλικά σε αυτή την κοινή υποψηφιότητα. Η Μέρκελ, για παράδειγμα, παραιτήθηκε προς όφελος υποψηφίου από την CSU το 2002, πριν αναλάβει η ίδια τον ρόλο της κοινής υποψηφιότητας από το 2005 και εξής. Αυτή τη φορά, ωστόσο, αυτή η συναίνεση "κατέρρευσε" σε μια ελάχιστα καλυμμένη εχθρότητα.

    Ο Laschet υποστήριξε ότι, ως ηγέτης του μεγαλύτερου "αδελφού" κόμματος, θα έπρεπε να είναι υποψήφιος. Έχοντας αναλάβει την ηγεσία της CDU τον Ιανουάριο, μετά από μια μάχη τριών υποψηφίων η οποία είχε μεγάλες εντάσεις, φοβόταν ιδιαίτερα μήπως μετατρεπόταν σε ηγέτη - "κουτσή πάπια" χωρίς μια υποψηφιότητα για τη θέση του επικεφαλής της γερμανικής κυβένησης.

    Ο Soeder αντέδρασε επισημαίνοντας τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες τον εμφάνιζαν ως πολύ ισχυρότερο υποψήφιο σε σχέση με τον Laschet. Εάν οι Γερμανοί μπορούσαν να επιλέξουν τον καγκελάριο τους απευθείας, σύμφωνα με έρευνα της Forsa, ο Soeder θα νικούσε την Baerbock με 40% έναντι 23%. Ο Laschet θα έχανε από εκείνη με 19% έναντι 23%.

    Καθώς μια εμφύλια διαμάχη απειλούσε να διαλύσει το συντηρητικό στρατόπεδο, ο Soeder τελικά υπαινίχθηκε τελικώς ότι θα αποδεχόταν μια τελική απόφαση την οποία θα λάμβαναν τα όργανα της CDU αυτήν την εβδομάδα. Στη συνέχεια, οι Χριστιανοδημοκράτες - μετά από έξι ώρες συνεδρίασης τη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη - ανανέωσαν την υποστήριξή τους προς την υποψηφιότητα Laschet.

    Όχι με την "Αριστερά"

    Οι Πράσινοι εκμεταλλεύονται αυτή την κατάσταση όσο καλύτερα μπορούν. Στο παρελθόν, ήταν συχνά οι ίδιοι οι οποίοι έπεφταν θύματα εσωτερικών μαχών. Ωστόσο αυτή τη φορά η Baerbock και ο συμπρόεδρος του κόμματός της, Robert Habeck, μυθιστοριογράφος με κυβερνητική εμπειρία σε επίπεδο κρατιδίου, φρόντισαν να συμφωνήσουν διακριτικά - και πράγματι φιλικά - για το ποιος από τους δύο θα κρατήσει την κομματική "δάδα" στις εθνικές εκλογές.

    Όλα αυτά δημιουργούν μια περίεργη αντιστροφή στην πολιτική σκηνή της χώρας. Η πλευρά που είναι συνήθως γνωστή για το γεγονός ότι παραμένει σταθερή στο μήνυμά της "ξεσχίζει τις σάρκες της" με εσωτερικές διαμάχες. Το κόμμα, αντίθετα, το οποίο ήταν συνώνυμο του χάους, δίνει τώρα μια εικόνα αρμονίας και συνοχής.

    Να ποια είναι η συμβουλή μου στους συντηρητικούς: τώρα που ο Laschet φαίνεται πως είναι ο άνθρωπός σας, σταματήστε να "λαχταράτε" τα ποσοστά δημοτικότητας του Soeder και συνασπιστείτε γύρω από τον κοινό υποψήφιο. Με λίγη τύχη, οι ψηφοφόροι δεν θα θυμούνται ούτε θα νοιάζονται τον Σεπτέμβριο για τις τωρινές εσωτερικές σας έριδες.

    Να και μια συμβουλή μου προς τους Πράσινους: επιτέλους έχετε την ευκαιρία - είτε ως μείζονες είτε ελάσσονες εταίροι στην κυβέρνηση - να οδηγήσετε τη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπης σε μια νέα κατεύθυνση, η οποία συνίσταται στην προσπάθεια συμφιλίωσης της οικονομίας και της οικολογίας. Μην τη σπαταλήσετε.

    Με αυτό εννοώ ότι καθ' όλη τη διάρκεια της εκστρατείας, οι Πράσινοι θα πρέπει να διατηρήσουν τις επιλογές τους όσον αφορά τους εταίρους τους σε έναν ενδεχόμενο κυβερνητικό συνασπισμό ανοιχτές προς όλα τα υπόλοιπα μετριοπαθή κόμματα, από τους συντηρητικούς (CDU/CSU) έως τους κεντροαριστερούς Σοσιαλδημοκράτες (SPD) και τους κεντρώους, φιλο-επιχειρηματικούς Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP). Πρέπει να αποκλείσουν οποιοδήποτε σύμφωνο με την Αριστερά (Die Linke), τους ριζοσπάστες σοσιαλιστές που κατάγονται πολιτικά σε μεγάλο βαθμό από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας.

    Όπως έχω ξαναεξηγήσει, μια συμφωνία με την Αριστερά και τους Σοσιαλδημοκράτες είναι ένας μόνον από τους "δρόμους" προς την εξουσία για τους Πράσινους. Υπό αυτήν την έννοια, η Αριστερά είναι γι’ αυτούς ό,τι είναι η ακροδεξιά "Εναλλακτική για τη Γερμανία" (AfD) για τους συντηρητικούς: ένας πειρασμός στον οποίο πρέπει κανείς να αντισταθεί για χάρη της δημοκρατίας, της ευπρέπειας και της προόδου.

    Εφόσον η Baerbock κατανοήσει καλά τα παραπάνω, η Γερμανία θα είναι μια χαρά μετά τις 26 Σεπτεμβρίου, οποιοδήποτε κι αν είναι το αποτέλεσμα της κάλπης.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ